ตอนที่หนึ่งร้อยยี่สิบแปด ผู้บัญชาการองครักษ์วังหลวง7
เตียนอุยผู้ถือศพเป็นอาวุธ
ชื่อนี้รับประกันความกล้าหาญและความจงรักภักดี
จะเรียกว่าผม
จัดฉาก
ให้คนที่เข้าร่วมคนอื่นๆดูก็ว่าได้เพราะผมค่อนข้างจะมั่นใจว่าเตียนอุยจะมีความกล้าหาญและลูกบ้ามากพอที่จะผ่านการท้าทายนี้
แบบเดียวกับแนวคิดนักมวยปล้ำว่ามันมีบทแต่ทุกอย่างคือของจริง
มีการเล่นจริง เจ็บจริง
ไฟที่เผาและควันกับความร้อนคือของจริง
หากเตียนอุยไม่มีความกล้าหาญที่จะทำเรื่องบ้าๆอย่างยอมให้ผมเอาไฟจุดเผาเขาหรือไม่เชื่อใจผม
เหตุการณ์ที่สร้างความประทับใจหรือตะลึงแก่คนที่ผมคัดสรรใช้จดหมายเชิญและของขวัญ(สินบน)ก็คงจะเสียเปล่า
“อาลักษณ์”
ผมส่งสัญญาณต่ออาลักษณ์
“ท่านเตียนอุยเปี่ยมด้วยทักษะและความกล้าทำความดีความชอบลบล้างความผิด ดำรงตำแหน่งนายทหารค่ายผจญเพลิง กินเบี้ยหวัดรายปี---“
ผมทำให้บรรดานักโทษหรือผู้คนที่มีนิสัยเจ้าปัญหาเห็นกันจะจะต่อหน้าว่าขอเพียงกระโดดข้ามกองไฟก็เท่ากับกระโดดข้ามประตูมังกร
หากพวกเขาผ่านการทดสอบนี้ได้ความผิดที่ทำมาถือว่าทำความดีความชอบลบล้างความผิด
ไม่มีโทษตามกฎหมายบ้านเมืองอีกต่อไปและยังได้ยศได้ตำแหน่งเป็นทางการจากราชสำนัก
“นี่คือทะเบียนบ้านของเจ้าและช้าทาสหญิงรับใช้ไปเบิกได้”
ผมยืนหนังสือทะเบียนบ้านในนครหลวงให้กับเตียนอุย
“ยินดีด้วยเจ้าเป็นนายทหารค่ายผจญเพลิงอย่างเต็มภาคภูมิแล้ว”
ในช่วงที่ฮั่นใกล้จะล่มสลาย
แม้จะไม่มีเงินตราแต่การตั้งยศตำแหน่งนี่ล่ะที่ยังพอมีอยู่เสมอ
ก่อนหน้านี้ฮ่องเต้ที่ถังแตกก็ต้องขายตำแหน่งขุนนางเพื่อเอาเงินมาใช้จ่ายในราชสำนัก
312K
