Timebound รักข้ามภพ โอบหัวใจข้าไว้ให้มั่น 1682

หลังจากบทสนทนายามค่ำจบลง ทั้งสามต่างแยกย้ายกลับห้องพักของตน ลี่อินเดินกลับมาที่เรือนน้อยของตัวเองเงียบ ๆ ท่ามกลางลมกลางคืนที่พัดแผ่วเบา

เธอถอดเสื้อคลุมแล้วทิ้งตัวลงบนฟูกอย่างช้า ๆ สายตาจ้องเพดานไม้เก่า ๆ ที่มีเงาจันทร์สาดเข้ามาเป็นลวดลายเคลื่อนไหว

แต่ในหัวเธอกลับไม่ได้ว่างเลย — เพราะเต็มไปด้วยคำพูดของแม่ทัพโจ

‘ไม่กล้ามีใคร...เพราะกลัวจะทิ้งไว้กลางทาง’

มันเหมือนเสียงสะท้อนจากเธอในโลกก่อน...ที่ก็ไม่เคยมีใครเลยตั้งแต่ต้น

“แล้วมันจะผิดไหมนะ...” เธอกระซิบกับตัวเอง “ถ้าเราจะรุกก่อน?”

ใบหน้าของแม่ทัพหนุ่มลอยขึ้นมาในหัว เขาไม่ได้สมบูรณ์แบบในแบบหวานแหวว เขาเงียบ แข็ง แต่จริงใจ — และตอนนี้ก็ยัง ‘ไม่มีใคร’ เหมือนเธอ

เธอยิ้มบาง ๆ พลิกตัวนอนตะแคงแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง

“ถ้าพรุ่งนี้เขายังไม่ไปไหน...บางที ข้าอาจจะเริ่มจากการดูแลเล็ก ๆ ก่อนก็ได้”

ในขณะเดียวกัน ที่บ้านพักคนงานอีกฝั่ง

**โจ ซือเหยียน** วางดาบไว้ข้างหมอน ก่อนจะเอนหลังนอนลงช้า ๆ

เขาไม่ชินกับความเงียบแบบนี้นัก — ไม่มีเสียงฝึก ไม่มีเสียงลมแรงจากชายแดน มีเพียงความสงบ...ที่ฟังดูว่างเปล่าเกินไป

แต่คืนนี้มันต่างออกไป เพราะเขาเผลอคิดถึงเสียงของหญิงสาวคนนั้น — เสียงของลี่อิน ที่พูดว่าเธอ ‘เข้าใจ’

ไม่มีใครเคยพูดแบบนั้นกับเขาเลย ไม่มีใครคิดว่าการไม่แต่งงานของแม่ทัพคือเรื่องปกติ ทุกคนมองว่าคนแบบเขา...จะขาดหญิงงามได้ยังไง

แต่เธอ...กลับเข้าใจ โดยไม่ต้องอธิบายอะไรเลย

ริมฝีปากของเขายกขึ้นนิด ๆ ก่อนจะหลับตาอย่างผ่อนคลาย

‘บางที...การถูกเข้าใจโดยไม่ต้องอธิบาย อาจจะเป็นความอบอุ่นที่สุดแล้วก็ได้’