กำเนิดราชันย์แห่งจอมเวท

     “ ความจริงแล้วข้าเองก็ไม่ใช่คนใจร้ายอะไรนักหรอก  เอาแบบนี้เป็นไง..ข้าจะให้เวลาท่านสักสิบวินาที  เลือกเอาเลยว่าท่านจะโจมตีข้าหรือจะหนีไป  ฮ่าๆๆ  ขอบคุณในความใจดีของข้าซะสิ“

      ไคออนมองดูแอเรียสอย่างใจเย็นราวกับมองดูกระต่ายตัวน้อยๆที่รอให้มันเชือดได้ตลอดเวลามันแสยะยิ้มขึ้นก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างเหี้ยมเกรียม มือทั้งสองข้างผายออกแสดงให้เห็นว่าจะยอมให้แอเรียสโจมตีหรือวิ่งหนีไปจริงๆโดยไม่ขัดขวาง สถานการณ์ในตอนนี้ชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้ามันก็ไม่ต่างจากลูกไก่ในกำมือ แอเรียสไม่มีทางรอดไปจากเงื้อมมือของมันได้เลยแม้แต่น้อย 

     แอเรียสกัดฟันกรอดด้วยความโกรธแค้น  เขารู้ดีว่าไคออนหาได้มีความปราณีใดๆกับเขาไม่ มันเพียงกำลังเล่นสนุกกับเหยื่ออย่างเขาก็เพียงเท่านั้น  นี่เป็นการดูถูกที่เขารู้สึกเจ็บใจเป็นอย่างมาก มันคล้ายกับว่าเขาหาได้มีค่าใดๆในสายตาของมันไม่  แม้เขาจะมีเวทมนตร์หรือไม่ก็หาได้ส่งผลใดๆต่อไคออนเลยแม้แต่น้อย  ระดับนักเวทฝึกหัดช่างดูเล็กกระจ้อยร่อยนักเมื่อเทียบกับระดับผู้ใช้มนตราเช่นมัน 

     “ ถ้าท่านไม่เริ่มงั้นข้าจะนับละนะ  หนึ่ง สอง  สาม  “

     ไคออนยกยิ้มขึ้นมาที่มุมปากข้างหนึ่งอย่างเหี้ยมเกรียม มันเลียริมฝีปากของมันยามที่มองเหยื่อตรงหน้าด้วยความเคยชิน สายตามองมายังแอเรียสราวกับหมาป่าที่หิวกระหายโลหิต หน้าตาของมันในยามนี้ช่างเป็นใบหน้าที่หน้าเกลียดนักสำหรับแอเรียส 

     ในหัวของแอเรียสกำลังขบคิดถึงแผนการที่จะรอดพ้นไปจากสถานการณ์ตรงหน้าให้ได้ แม้จะรับมือตรงๆไม่ได้แต่ก็ใช่ว่าเขาจะหมดหนทางเอาตัวรอด  สายตาของเขาสำรวจผืนป่าโดยรอบเพื่อหาหนทาง ดาบอสูรมายาถูกเก็บเข้าไปในแหวนมิติอีกครั้ง   

     “ นี่ท่านหวาดกลัวจนสติไม่สมประกอบไปแล้วรึ ?  ข้าว่าดาบเล่มเมื่อครู่มันยังดูดีกว่าดาบสั้นในมือท่านนะ  อย่างน้อยมันก็ยังทนรับการโจมตีได้ดีกว่าดาบเด็กเล่นในมือท่าน“

     ไคออนหรี่ตามองภาพของเด็กหนุ่มตรงหน้าที่พึ่งเก็บดาบยาวเข้าไปในแหวนมิติแล้วคว้าเอาดาบสั้นเล่มหนึ่งออกมาแทนด้วยความแปลกใจ  ดาบยาวสีเงินเมื่อครู่จากที่มันคาดคะเนด้วยสายตาอย่างน้อยก็คงต้องเป็นอาวุธเวทระดับกลางพลังที่มันสัมผัสได้ถือว่าแข็งแกร่งอยู่ไม่น้อย  ความจริงมันก็แอบวางแผนที่จะชกชิงดาบยาวเล่มนั้นหลังจากที่สังหารแอเรียสแล้ว  แต่เมื่อมันมองดาบสั้นที่แอเรียสถืออยู่ในมือแล้วช่างดูแตกต่างกับดาบอสูรมายานัก  มันไม่แม้แต่จะเป็นอาวุธเวทด้วยซ้ำไป

     ไร้ซึ่งเสียงตอบรับใดๆจากแอเรียสเขาเพียงกลืนกินเม็ดยาอาบจันทราลงไปเพื่อรักษาบาดแผลก่อนจะจ้องมองไปยังไคออนด้วยความตาอันเด็ดเดี่ยว ไม่มีความหวาดกลัวปรากฏอยู่ในดวงตาคู่นั้นเลยแม้แต่น้อย 

     แอเรียสถือดาบสั้นในมือคล้ายผู้ที่ตั้งท่าเตรียมพร้อมโจมตีได้ตลอดเวลา  ทักษะเวทบทหนึ่งถูกร่ายขึ้นอย่างเงียบเชียบ  วงแหวนเวทปรากฏอยู่บนตัวดาบสั้นเล่มนั้น  สายฟ้าที่ปรากฏอยู่ทั่วใบดาบส่องประกายเจิดจ้าจนไคออนเองก็รู้สึกแสบเล็กน้อยยามที่จ้องมองมัน เวทสายฟ้าเป็นสิ่งแปลกตาที่มันเองไม่เคยพบเจอมาก่อน  แม้มันจะแปลกใจแต่ก็หาได้กลัวเกรงใดๆไม่

     “ ท่านนี่ช่างมีเรื่องให้ข้าแปลกใจอยู่ตลอดเวลาจริงๆ  สายฟ้าบนดาบนั่นคือสิ่งใดกัน..?  ดูเหมือนแม้ข้าจะถามไปท่านก็คงไม่บอกสินะว่ากำลังเล่นปาหี่อะไรอยู่  เอาเป็นว่าไว้ข้าค่อยเค้นถามตอนท่านใกล้จะตายก็คงยังไม่สาย“

     ไคออนเลียริมฝีปากอย่างเหี้ยมเกรียม มันเริ่มรู้สึกว่าเหยื่อตรงหน้าก็คงชวนให้มันสนุกกับการเข่นฆ่าได้อยู่ไม่น้อย  คำสั่งของมันมีเพียงสังหารเท่านั้น  แต่มันเริ่มรู้สึกว่าในหัวของมันเริ่มมีคำถามที่อยากจะถามแอเรียสก่อนตายอยู่ไม่น้อย  มันกำลังคิดถึงวิธีทรมานต่างๆที่จะเค้นเอาความลับมาจากแอเรียสให้ได้ ไม่แน่ว่าหากมันรู้วิธีใช้สายฟ้าได้เช่นเดียวกับแอเรียสมันก็อาจจะกลายเป็นนักเวทที่แข็งแกร่งก็เป็นไปได้

      “ เอ๋…ข้านับถึงเท่าไหร่แล้วนะ  ช่างเถอะ ห้า หก  เจ็ด… “

     ไคออนยังคงรู้สึกสนุกสนานกับการเล่นสนุกของมันต่อไป  มันนับเวลาต่อไปเพื่อรอเวลาที่จะลงมือ มันอยากจะเห็นภาพของเหยื่อที่ดิ้นรนเอาตัวรอดจนสุดชีวิต  นั่นคงเป็นภาพที่ชวนให้มันสนุกอยู่ไม่น้อย 

     “ เจ้าตัวบัดซบ!! “

     แอเรียสสบถออกมาอย่างหมดความอดทน  ภายในใจเต็มไปด้วยความโกรธเคืองจากการโดนดูถูก เขาใช้ทักษะย่างก้าวเหยียบเมฆาก่อนจะที่จะปรากฏประกายสายฟ้าอยู่ที่ฝ่าเท้าของเขา  ร่างของแอเรียสพุ่งไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว  เขาต้องการจะโจมตีในระยะที่แม่นยำมากที่สุด เขาเดิมพันทั้งหมดไว้กับการโจมตีในครั้งนี้ 

     “ แปด  เก้า ..ง่วงเป็นบ้าเลยแหะ“

     ไคออนทำราวกับว่าไม่ได้เห็นการโจมตีของแอเรียสที่พุ่งเข้ามาเลยแม้แต่น้อย  มันนับเลขต่อไปแบบไม่ได้ใส่ใจนัก มันอ้าปากหาวราวด้วยความดูถูกการโจมตีของนักเวทหนุ่มที่กำลังพุ่งเข้ามา 

    แม้จะดูหละหลวมในการป้องกันและเต็มไปด้วยช่องโหว่แต่ไคออนก็หาได้ประมาทแอเรียสจนเกินไป แม้มันจะรู้ดีว่าเด็กหนุ่มเบื้องหน้าไม่อาจที่จะต่อสู้กับมันได้แต่มันก็คงรู้สึกอับอายเป็นอย่างมากหากต้องมาบาดเจ็บจากงานง่ายๆเพียงกำจัดนักเวทที่อ่อนแอผู้นี้

       มือข้างหนึ่งของไคออนร่ายทักษะเวท”กำแพงวายุ”ออกมาอย่างรวดเร็วก่อนที่จะปรากฏสายลมอันเกรี้ยวกราดพัดโหมกระหน่ำอยู่รอบตัวมัน มันไม่ต้องการจะมีแม้แต่รอยขีดข่วนจากการต่อสู้ในครั้งนี้  กำแพงวายุที่มันใช้ออกมาแม้จะเป็นเพียงทักษะระดับต่ำแต่เท่านี้ก็นับว่าเพียงพอแล้วสำหรับการที่จะรับการโจมตีจากเด็กหนุ่มกำลังพุ่งเข้ามาโจมตี 

    มันกำลังรอจังหวะที่แอเรียสพุ่งเข้ามาโจมตีในระยะใกล้แล้วจัดการกับแอเรียสซะ  จิตสังหารแผ่ออกมาจากทั่วร่างของมัน

     พรึ่บ !!

     แต่เหมือนกับการคาดเดาของไคออนจะผิดพลาดไป  แอเรียสที่มันคาดว่าจะพุ่งเข้ามาโจมตีกลับปาดาบสั้นเล่มนั้นเข้ามาแทนที่จะโจมตีในระยะประชิด สายฟ้าอาบอยู่ทั่วมีดเล่มนั้นราวกับเป็นเส้นสายฟ้าที่กำลังฟาดฟันลงมาจากท้องนภาก็มิปาน ดูเหมือนพลังของเด็กหนุ่มจะเกินกว่าที่มันคาดการเอาไว้ไม่น้อย

     “ นี่ท่านกำลังเล่นปาหี่อะไรของท่านอีก“

     ไคออนยกยิ้มด้วยความดูถูก  การป้องกันของกำแพงวายุถูกเน้นไปที่ตำแหน่งช่วงบนลำตัวที่เป็นเป้าหมายของดาบสั้นที่กำลังพุ่งเข้ามา  สายลมที่พัดโหมอย่างรุนแรงยากที่มีดสั้นเล่มนั้นจะเข้าใกล้ได้  ‘ เล็งที่หัวใจสินะ  การโจมตีนับว่าแม่นยำแต่พลังยังอ่อนหัดนัก นักเวทระดับนักเวทฝึกหัดต่อให้เป็นระดับสูงสุดก็ยังยากที่จะทะลวงการป้องกันของกำแพงวายุของข้าได้ ดูเหมือนเจ้าเด็กนี่ก็มีพรสวรรค์อยู่ไม่น้อย  แต่น่าเสียดายนักที่ต้องตายแต่ยังเยาว์ ‘

     ดาบสั้นที่พุ่งมาปะทะกับกำแพงวายุห่ำหั่นกันราวกับสองนักรบที่ปะทะกันอย่างดุเดือด สายฟ้ามีจุดเด่นด้านความรุนแรงในการเจาะทะลวง แต่ดูเหมือนความต่างของระดับพลังจะทำให้มันไม่สามารถทะลวงผ่านสายลมอันเกรี้ยวกราดนี้ไปได้  ดาบสั้นเล่มนั้นค่อยๆอ่อนแรงลงอย่างช้าๆ พลังสายฟ้าบนตัวดาบก็คล้ายกับอ่อนแอลงเช่นกัน 

     “ โอ้ย !บ้าเอ๊ย !! “

     ไคออนร้องออกมาจากความเจ็บปวดที่แล่นมาจากขาทั้งสองข้าง มันมองลงไปเห็นเข็มขนาดเล็กสองเล่มที่ปักอยู่ที่ขาของมันทั้งสองข้าง   โลหิตซึมออกมาเล็กๆจากร่องรอยบาดแผลนั้น  โลหิตที่ไหลออกมามีสีดำปะปนอยู่ด้วย แม้จะไม่บาดเจ็บรุนแรงนักแต่มันก็รู้ดีว่านี่ไม่ใช่เข็มธรรมดาอย่างแน่นอน  ดูเหมือนกลยุทธ์เดิมของแอเรียสจะยังคงได้ผลอีกครั้ง

   “ดูเหมือนข้าคงเล่นสนุกกับเจ้ามากไปสินะ  หมดเวลาสิบวินาทีของเจ้าแล้วล่ะ !!  ไปลงนรกซะเถอะ“

     ไคออนกัดฟันกรอดอย่างหมดความอดทน  ภายในใจเต็มไปด้วยความหงุดหงิดและโกรธเกรี้ยว 

     “ คมเขี้ยววายุ“

      วงแหวนเวทสีเขียวปรากฏเจิดจ้าอยู่เบื้องหน้าของไคออนก่อนที่จะปรากฏสายลมอันเกรี้ยวกราดพัดโหมกระหน่ำมาทางแอเรียสอย่างรวดเร็ว สายลมอันเกรี้ยวกราดที่แลดูคล้ายกับใบมีดขนาดเล็กจำนวนมากพุ่งโจมตีมาทางแอเรียสอย่างบ้าคลั่ง 

    แอเรียสร่ายเวทออกมาป้องกันด้วยความรวดเร็ว สายฟ้าจำนวนมากล้อมรอบร่างของแอเรียสราวกับเป็นเกราะป้องกัน  เสียงสายลมที่ปะทะกับสายฟ้าอยู่เบื้องหน้าของแอเรียส  ฝุ่นละอองคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ  ต้นไม้น้อยใหญ่ต่างได้รับผลกระทบจากการปะทะกันของเวทวายุและเวทอัสนี  ร่องรอยจากสายลมถูกประทับเอาไว้กับต้นไม้เหล่านั้นคล้ายกับรอยของใบมีดจำนวนมากที่กรีดเฉือนลงไปยังเนื้อไม้

     “ หึ !!เนี่ยเหรอพลังคนที่ถูกส่งมากำจัดข้า “

     แอเรียสใช้มือปาดหยดเลือดที่ไหลรินออกมาจากบาดแผลขนาดเล็กบนใบหน้าที่เกิดจากคมเขี้ยววายุพร้อมแสยะยิ้มมองไปทางไคออนอย่างท้าทาย บาดแผลเช่นนี้ปรากฏอยู่อีกหลายจุดบนร่างของแอเรียส แต่ดูเหมือนทุกร่องรอยบาดแผลจะเป็นเพียงรอยตื้นเขินเท่านั้นหาได้อันตรายใดๆไม่

    ไคออนกัดฟันกรอดอีกครั้งด้วยความโกรธแค้น มันรู้สึกอับอายอยู่ไม่น้อย การโจมตีของมันควรที่จะสังหารเด็กหนุ่มได้ด้วยซ้ำ แต่มันกลับสร้างได้เพียงรอยแผลราวกับแมวข่วนบนร่างของแอเรียสเท่านั้น   นี่นับเป็นความอับอายสำหรับนักเวทเช่นมันนัก 

     “ ครั้งนี้เจ้าได้ตายสมใจแน่  !! “

     เสียงตะโกนออกมาด้วยความโกรธของไคออนดังไปทั่วบริเวณ

     “ คมเขี้ยววายุ!! บ้าน่า..“

     มันร่ายทักษะเวทบทเดิมขึ้นมาอีกครั้ง แต่ทันใดนั้นดวงตาของมันก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ  ราวกับเวทในร่างไร้การตอบสนองใดๆต่อมัน  ไม่มีสิ่งใดปรากฏขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย  มันคล้ายกับเวทในร่างของมันถูกผลึกเอาไว้  

    ในหัวมันกำลังคิดถึงต้นเหตุของสิ่งที่เกิดขึ้น  มันมองไปยังบาดแผลที่ขาของมันอีกครั้ง ก่อนจะเงยหน้าไปมองเด็กหนุ่มที่กำลังแสยะยิ้มอยู่เบื้องหน้า ยังไม่ทันที่มันจะได้คิดสิ่งใดร่างของเด็กหนุ่มก็พุ่งหายเข้าไปยังผืนป่าเสียแล้ว  มันเตรียมจะใช้ทักษะเคลื่อนไหวเพื่อไล่ตามไปแต่ก็ปรากฏว่าไม่สามารถใช้ทักษะเวทใดๆออกมาได้

     “ เจ้าลูกสุนัข !! มาดูกันว่าแกจะหนีข้าไปได้ไกลสักแค่ไหน !!“

     มันกัดฟันแน่นด้วยความโกรธแค้น มือเอื้อมไปหยิบเข็มทั้งสองดึงออกมาจากบาดแผลก่อนจะขว้างทิ้งไปกับพื้นด้วยความหงุดหงิด  มันรีบวิ่งไล่ตามร่องรอยของเด็กหนุ่มไปด้วยความเพลิงของความโกรธที่กำลังลุกโชนอยู่ในใจ นี่ราวกับว่ามันกำลังถูกลูบคมโดยนักเวทระดับนักเวทฝึกหัด  หากผู้เป็นนายของมันรู้เรื่องนี้เขามันย่อมถูกลงโทษอย่างหนักเป็นแน่ ยิ่งไม่ต้องกล่าวเลยว่าหากแอเรียสหลบหนีไปได้มันเองจะต้องลงเอยเช่นไร 

    แม้พลังเวทจะถูกสะกดไว้แต่พลังทางกายของมันยังคงแข็งแกร่งเท่ากับนักเวทระดับผู้ใช้มนตรา นี่คือสาเหตุที่แอเรียสเลือกที่จะหลบหนีแทนที่จะโจมตีมัน สิ่งที่เคลือบไว้กับเข็มทั้งสองเป็นพิษจากสัตว์อสูรผสมกับสมุนไพรบางอย่างที่แอเรียสปรุงขึ้นมาเมื่อเจ็ดวันก่อน  แม้พิษนี้จะไม่มีฤทธิ์ถึงตายแต่มันก็ช่วยถ่วงเวลาได้ไม่น้อย  ดูจากระดับของไคออนแล้ว ไม่เกินหนึ่งชั่วโมงพิษก็คงจะถูกกำจัดออกไปจากร่าง แอเรียสจะต้องหลบหนีไปให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้ 

     แอเรียสเลือกที่จะมุ่งไปทางผืนป่าแทนที่จะมุ่งหน้ากลับตระกูล เขาไม่รู้ว่านอกจากไคออนยังมีใครอีกหรือไม่ที่ถูกเมอร์สันส่งมาสังหารเขา ไม่แน่ว่าอาจจะมีใครบางคนคอยดักซุ่มอยู่กลางทางกลับตระกูลเพื่อป้องกันการผิดพลาดของไคออน  เมอร์สันเป็นคนที่เจ้าเล่ห์เป็นอย่างมาก  ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมามันสามารถแสดงละครตบตาทุกคนได้อย่างแนบเนียนว่าหาได้สนใจที่จะล้างแค้นใดๆต่อเรื่องราวที่เกิดขึ้นในครั้งนั้นไม่  จนทุกคนในตระกูลคิดว่าเรื่องราวจะสงบลงด้วยดี  คาดไม่ถึงว่ามันจะเก็บซ่อนความแค้นเอาไว้อย่างแนบเนียนแล้วใช้คำสั่งของฟาร์ฮานเพื่อเป็นเครื่องมือในการแอบส่งคนมาลอบสังหารเขาเช่นนี้ 

     “ สักวันข้าจะตอบแทนพวกเจ้าอย่างสาสม !! “

      ดวงตาของแอเรียสในยามนี้เต็มไปด้วยความแค้น  ร่างพลิ้วไหวไปตามผืนป่า การหลบหนีไปพร้อมกับกลบเกลื่อนร่องรอยช่างเป็นเรื่องยุ่งยากไม่น้อย  แต่มันก็ทำให้เขาปลอดภัยขึ้นไม่น้อย อันตรายที่อาจจะมาถึงเขาในตอนนี้มีทั้งสัตว์อสูรและไคออน   แอเรียสจึงต้องรอบคอบให้มากที่สุด