“พี่คิดมาดีแล้ว” เขาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
พิธีสมรสระหว่างนคินทร์และรมิตาจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ในโรงแรมหรู ภายใต้การดูแลของศิวกร เขาทุ่มเงินจำนวนมากเพื่องานมงคลของลูกชายคนเดียว ที่เป็ผู้สืบทอดธุรกิจต่อจากเขาในอนาคต งานถูกจัดด้วยดอกไม้สีขาวหลายพันดอก วางเรียงรายให้โอบล้อมรูปเ้าบ่าวและเ้าสาว ให้แเื่พากันถ่ายรูปเก็บไว้เป็ภาพแห่งความทรงจำ
รมิตาไม่เคยคิด ว่าเธอจะโชคดีที่มีงานแต่งสวยงามถึงเพียงนี้ เธอสวมชุดเ้าสาวสีขาวระบายด้วยลูกไม้หางยาว เดินอวดโฉมออกมาให้ทุกคนในงานต่างพากันชื่นชม เสียงปรบมือต้อนรับ ทำให้เ้าบ่าวอย่างนคินทร์เข้าไปจูงมือเธอมาเคียงข้างอย่างสง่างาม ทั้งสองเดินเคียงคู่กันพร้อมกับเสียงปรบมือแสดงความดีใจจากแขกในงาน
บนเวทีนั้นเป็ครั้งแรกที่ชายหนุ่มเอ่ยถึงฝ่ายหญิง แววตาของเขาเป็ประกาย และคอยกุมมือเ้าสาวของเขาตลอดเวลา ศิวกรสังเกตเห็นลูกชาย เอ่ยถึงเ้าสาวของเขาด้วยความสุข และเชื่อมั่นว่ารมิตาคือผู้หญิงที่จะกุมหัวใจลูกชายของเขาไว้ได้
“ยินดีด้วยนะคะ ลูกสะใภ้สวยมากจริง ๆ ค่ะ” แขกผู้หญิงท่านหนึ่งเดินเข้ามายกมือไหว้ทักทาย แล้วหันไปยังเวที้าพลันเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงสดใส
“ขอบคุณมากครับ วันนี้ผมเองมีความสุขมาก ที่ได้เห็นลูกชายเป็ฝั่งเป็ฝาเสียที”
“ไม่ทราบว่าลูกสะใภ้ เป็ลูกหลานของตระกูลใดคะ ดิฉันรู้จักหรือเปล่า” คำถามของแขก ทำให้สีหน้าของศิวกรเปลี่ยนไป ทว่าเขาตั้งสติ จึงตัดสินใจพูดไปตามความจริงอย่างภูมิใจ
“เธอเป็ผู้หญิงธรรมดาครับ ไม่ได้เป็คนในตระกูลร่ำรวยอะไร”
“คนธรรมดาเหรอคะ” สีหน้าของอีกฝ่ายดูเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ก่อนเธอจะปรับสีหน้าแล้วหันไปยังเวทีอีกครั้ง”
“แล้วทำงานอะไรเหรอคะ” ยังไม่วายที่จะเอ่ยถามถึงที่มาที่ไปของรมิตา
“เธอเป็เลขาของนคินทร์ครับ แต่สำหรับผมแล้ว ไม่ว่าใครก็ตามที่นคินทร์รัก ผมก็จะรักด้วย เชิญคุณหญิงทางด้านนี้ดีกว่านะครับ” ศิวกรพูดตัดบท ก่อนจะพาแขกเดินเข้าไปนั่งด้านใน พร้อมกับเสียงของนคินทร์ ที่กำลังเอ่ยถึงว่าที่ภรรยาของเขายังคงพูดด้วยความภาคภูมิใจ
“ผมดีใจที่ได้เจอกับมิตา และดีใจที่ได้แต่งงานกับเธอ ผมสัญญาว่าจะรักและดูแลเธอให้ดีที่สุด” คำพูดของชายหนุ่มทำแเื่พากับปรบมือ และนั่นคือคำสัญญาที่รมิตาจำไว้ไม่มีวันลืม
รวิพาที่กำลังนั่งกล่อมลูกน้อย สะดุ้งใเมื่อเสียงฝีเท้าของสามีวิ่งตึงตังเข้ามาด้วยความรีบร้อน
“เบาหน่อยสิคะ ลูกกำลังจะหลับ”
“วิพา คุณดูนี่สิ” โยธินยื่นรูปในมือถือ เป็พิธีแต่งงานของนคินทร์กับหญิงปริศนาคนหนึ่งที่ยืนอยู่ไกล ๆ ไม่ชัดมากนัก ให้รวิพาดู ก่อนเธอจะเบิกตากว้างด้วยความใอย่างถึงที่สุด
“คุณพ่อส่งมาให้เมื่อครู่ ผมมองไม่ผิดใช่ไหม ว่าเ้าสาวของนคินทร์คือ...”
“รมิตา” ดวงตาของรวิพาสั่นระริก แล้วพูดสวนโยธินขึ้นมาทันทีด้วยความใ ทว่าความเป็ห่วงน้องสาว ทำให้เธอรู้ว่ารมิตากำลังตกอยู่ในอันตราย
“พี่โยธินคะ วิพาต้องกลับไทยเดี๋ยวนี้” หญิงสาวตั้งสติได้ จึงเลื่อนสายตาไปยังสามี แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงรีบร้อน
“วิพาจะทำยังไง” โยธินขมวดคิ้วแล้วเอ่ยถาม อย่างคนทำอะไรไม่ถูก
“มิตาเป็น้องสาวคนเดียวของวิพา ไม่ว่ายังไงวิพาจะไม่ปล่อยให้มิตาตกเป็เหยื่อของคินทร์ หากเป็อย่างที่พี่โยธินพูดไว้ ระยะเวลาเพียงสามเดือน ไม่มีทางที่จะทำให้คินทร์รักน้องสาวของวิพาได้ เขาทำเพื่อแก้แค้นวิพาแน่ ๆ เขาทำแบบนี้เพราะ้าแก้แค้นวิพาค่ะ พี่โยธินได้ยินไหมคะ”
“วิพาใจเย็นก่อน” โยธินจับแขนของเธอแล้วพยายามพูดให้หญิงสาวใจเย็นลง
“เย็นไม่ได้แล้วค่ะ วิพาไม่อยากเชื่อเลย ว่าคินทร์จะทำเื่บ้า ๆ นี้ขึ้นมาได้ ที่แท้แล้ว คินทร์ไม่เคยให้อภัยพวกเราเลย เขาไม่เคยวางความเ็ปลงนับจากวันนั้น วิพาไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจะยอมลงทุนแต่งงานกับมิตาทั้งที่ไม่ได้รักเธอ หากเขาทำได้ขนาดนี้ มิตาจะเป็ยังไงคะ วิพาจะไปบอกความจริงกับมิตาค่ะ วิพาจะไม่ยอมให้มิตาต้องเ็ปเพราะคินทร์แน่ ๆ วิพาต้องกลับไทยวันนี้ค่ะ”
โยธินได้ยินดังนั้น จึงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง พร้อมกับเลื่อนสายตาไปยังลูกสาวตัวเล็กที่นอนหลับสนิทอยู่ ก่อนที่รวิพาจะรีบเดินไปหยิบมือถือโทรหาน้องสาวของเธอทันที เสียงมือถือของรมิตาสั่นเบา ๆ อยู่ภายในกระเป๋า โดยไม่มีใครสนใจ เพราะเ้าตัวกำลังอยู่ในพิธีการสำคัญ ทั้งสองสวมแหวนให้กันอย่างหวานชื่น พร้อมกับภาพแห่งความทรงจำทั้งหมด จะถูกศิวกรถ่ายเก็บไว้ด้วยสายตาแช่มชื่น
ก่อนสีหน้าซีดเผือด ของรวิพาที่พยายามโทรหาน้องสาวหลายครั้ง พบว่าเธอไม่ยอมรับสาย ด้วยความร้อนรนจึงยอมทิ้งลูกน้อยวัยหนึ่งขวบไว้กับพี่เลี้ยง แล้วหันมายังโยธิน
“พี่โยธินคะ วิพาฝากยัยหนูด้วยนะคะ วิพาจะไปพาตัวมิตากลับมาค่ะ” ว่าแล้วหญิงสาวก็หันไปเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าด้วยความรีบร้อน
พร้อมกับความสับสนของโยธิน เขาไม่อยากเชื่อ ว่าความเ็ปของนคินทร์ จะมากมายถึงขนาดยอมตามหาน้องสาวของรวิพา แล้วลากเธอเข้ามาในเกมความรักครั้งนี้
“นายทำได้ถึงขนาดนี้จริง ๆ เหรอ” โยธินพึมพำออกมา พลางยกมือลูบศีรษะเด็กน้อยด้วยความรัก ก่อนจะเลื่อนสายตามองภรรยาของเขา ที่หอบกระเป๋าใบใหญ่เดินไปยังพี่เลี้ยง แล้วฝากฝังบางอย่างเอาไว้ ก่อนจะหันใบหน้าสวยกลับมายังสามี
“วิพาไปไม่นาน แล้วจะรีบกลับนะคะ ฝากดูแลยัยหนูด้วย” หญิงสาวพูดพร้อมกับก้มลงหอมแก้มชายหนุ่ม ด้วยความรัก ก่อนที่มือของโยธินจะคว้าเธอไว้ได้ทัน
“รีบกลับมานะ อย่าเดินตามเกมของนคินทร์ ผมรู้ว่าเขา้าให้คุณเ็ป ้าให้ครอบครัวเราอยู่ไม่เป็สุข รีบรับรมิตากลับมา”
“ค่ะ วิพารักพี่โยธินนะคะ” เขาพยักหน้ารับ แล้วจำใจมองร่างของภรรยาที่เดินหายลับไป ด้วยความเป็ห่วง
ศิวกรอนุญาตให้รมิตา อาศัยอยู่ด้วยกันที่บ้านหลังใหญ่ สองเท้าของเธอเดินเข้ามา พร้อมกับเลื่อนสายตามองบ้านสีขาวสะอาดนั้นด้วยความตกตะลึง แม้รู้ว่าตระกูลของเขาร่ำรวย แต่ไม่คิดว่าจะร่ำรวยถึงเพียงนี้
“ต่อไปนี้หนูมิตาเป็ลูกสะใภ้ของพ่อแล้วนะ ต่อไปอย่าเรียกพ่อว่าคุณศิวกรอีก เข้าใจไหม” ชายกลางคนพูดกับหญิงสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนหญิงสาวจะยกมือไหว้
“ขอบคุณค่ะคุณพ่อ”
“ดีมาก” ชายกลางคนพูดจบ จึงจูงมือรมิตาและนคินทร์เดินไปยังชั้นสองของบ้าน พร้อมกับสายตาของรมิตาจะเบิกกว้าง เลื่อนมองทุกอย่างด้วยความแปลกใจ พร้อมกับสองเท้าเล็กเดินตามชายกลางคนไปอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะถึงประตูห้องที่ตบแต่งด้วยดอกไม้สีขาว
4K
