ย้อนอดีตมามีครอบครัวที่อบอุน ยุค70

        เช้าวันถัดมามรกตตื่นอาบน้ำแต่งตัว เพื่อที่จะดำเนินการและจัดเตรียมสิ่งของต่าง ก่อนที่จะเตรียมไม่ทันเธอมีเวลาแค่ 15 วันเท่านั้น หลังจากทำธุระส่วนตัวเรียบร้อยเธอได้ลงมาที่ห้องทำงานที่อยู่ในตัวร้านอาหารและได้กดโทรศัพท์โทรหาทนายทันที

        “สวัสดีค่ะคุณสมพงษ์วันนี้บ่ายสองโมงคุณสมพงษ์มาเจอกับกตที่ออฟฟิศที่ร้านอาหารได้ไหมคะ”มรกตเอยถามทนาย

        “ได้ครับคุณกตบ่ายสองโมงนะครับ”  ทนายเอ่ยย้ำเวลานัดอีกครั้ง   

        “ใช่ค่ะมาถึงบอกกับพนักงานที่ร้านได้เลยนะคะ เดี๋ยวพนักงานจะพาคุณมาเองค่ะ รบกวนด้วยนะคะ” 

        หลังจากมรกตวางหูจากทนายมรกตก็ได้โทรหาคุณแม่อุษา แจ้งเรื่องที่เธอจะยกร้านให้กับบ้านเด็กกำพร้าโดยให้แม่อุษาเป็นผู้ดูแล   

        จากนั้นเธอได้โทรหาเพื่อนเจนนี่เพื่อนสนิทที่เธอคบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัย  เธอบอกเรื่องที่จะขายหุ้นบริษัทให้ทางเจนนี่เองได้ตอบตกลงทันที   เพราะคิดว่ามรกตจะเดินทางไปท่องเที่ยงจริงๆ   เมื่อได้โทรบอกเจนนี่และบอกทางแม่อุษาเรีบยร้อยแล้ว มรกตเธอได้โทรไปสั่งงานต่างๆจวบจนถึงเวลานัดหมายกันคุณทนาย

        “ก๊อก ๆๆ คุณมรกตคุณสมพงษ์มาแล้วค่ะ”พนักงานได้เคาะประตูเรียกและแจ้งว่าทนายเดินทางมาถึงแล้ว

        “เชิญเข้ามาเลยค่ะ”มรกตเอ่ยออกไปพร้อมกับประตูถูกเปิดออกมาโดยพนักงานเดินเข้ามาพร้อมกับทนาย

        “สวัสดีครับคุณมรกต ”ทนายสมพงษ์เอ่ยทัก

        “สวัสดีค่ะคุณสมพงษ์ เข้าเรื่องเลยนะคะ  คือกตอยากจะขายหุ้นบริษัททั้งหมดให้กับเพื่อนของกตนะคะและจะโอนร้านอาหารนี้ให้กับแม่อุษา คุณแม่ที่บ้านเด็กกำพร้ารบกวนคุณสมพงษ์ช่วยจัดเตรียมเอกสารและจัดการให้กตด้วยนะคะ” 

        มรกตได้พูดความต้อการของเธอออกไปทันทีที่ทนายนั่งตรงหน้าเธอเรียบร้อยแล้ว  “ส่วนรายละเอียด และรายการทรัพย์สินที่เหลือ มรกตได้ลิสรายการในเอกสารนี้เรียบร้อยแล้วค่ะ”เธอพูดจบก็ได้ยื่นซองเอกสารที่มีรายละเอียดและข้อมูลสำคัญต่างๆที่จะต้องใช้ให้แก่ทนาย

        ทนายยื่นมือไปรับซองเอกสารพร้อมกับพูดขึ้นว่า “ได้ครับ แล้วผมจะรีบจัดการให้ครับ ไม่เกินสามวันทุกอย่างจะเรียบร้อยทั้งหมดครับ” 

        “ขอบคุณมากนะคะ” มรกตเอ่ยขอบคุณ“อีกสามวันเจอกันค่ะ”

        “ได้ครับ งั้นผมลาเลยนะครับ”ทนายสมพงษ์อ่ยลาและเดินออกจากห้องไป

         หลังจากที่ทนายออกจากห้องมรกตก็ได้จดลิสรายการของที่จะซื้อ เธอคิดว่าของแต่ละรายการจะต้องซื้อมากหน่อยเพราะถ้าเธอไปอยู่ในยุค70 จริง เธอคงไม่ทำงานแลกแต้มแน่ๆ เท่าที่เธอเคยอ่านในนิยาย ที่นั่นจะต้องมีตลาดมืดแน่ๆ  ไว้เธอเอาของที่เธอเตรียมไว้ในมิติ  ออกไปขายที่ตลาดมืดก่อนละกัน ก่อนที่จะปรับเปลี่ยนนโยบายให้ชาวบ้านสามารถซื้อที่ดินหรือร้านค้าไว้ทำการค้าได้ 

        เธอลิสรายการอันดับแรกคือของจำพวกเนื้อสัตว์

        หมู สันนอก สันคอ หมูสามชั้นอันนี้เอามากหน่อย กระดูกเล้งหมู ซีโครงหมูขาหมู  สะโพกหมู  หมูสไลด์ทุกชนิด มีแถมเครื่องในหมูนิดหน่อย

        ไก่  ไก่ทั้งตัว  อกไก่  น่องไก่ ปีกไก่   ปีกบน  ปีกล่าง เครื่องในไก่ เอาเป็นว่าไก่ทุกอย่างที่มีขาย

        เป็ด มีเป็นทั้งตัวแล้วเป็ดที่ชำแหละแล้ว

        เนื้อวัว ทุกชนิดที่มีขาย 

        อาหารทะเล จำพวกกุ้ง ปลา ปลาหมึกหอย  เอาทุกชนิดละกัน

        มีข้าวสารทุกชนิด  ข้าวเหนียวทุกชนิด  แป้งสำเร็จรูปต่างๆ  เครื่องปรุงต่างๆ เช่น น้ำมัน น้ำตาลผงปรุงรสทุกชนิด และยังมีของในหมวดเดียวกันอีกหลายรายการ  แต่ละรายการจำนวกมาก 

        และยังมีผักผลไม้อีกหลายรายการ  อาหารทะเลทั้งสดและแห้งทั้งยังมีอาหารสำเร็จรูป อาหารกระป๋องต่างๆอีกมากมายอาหารแทบจะทุกชนิดที่กินได้ 

        รวมไปถึงยารักษาโรคต่างๆ อุปกรณ์เครื่องครัวทุชนิด  เครื่องนุ่มห่ม ผ้านวม ผ้าห่ม ทุกขนาดทั้งแบบหนา  แบบปกติคละกันไปยังมีผ้าพับหลายสี หลายแบบ  มีเสื้อผ้าทั้งเด็กและผู้ใหญ่ ทั้งหญิงและชาย คละแบบกันไป  มีเครื่องประดับ และทองคำ เครื่องใช้ไฟฟ้าอุปกรณ์ไฟฟ้า แผงโซล่าเซลล์ อุปกรณ์สำหรับสร้างบ้านแทบจะทุกอย่าง 

        รวมทั้งรถจักรยานแบบต่างๆที่เหมาะกับยุค มีรถจักยานยนต์เพิ่มไปอีกด้วย  ส่วนรถยนต์ รถปิ๊กอัพ รถบรรทุกเธอจะซื้อไปด้วยไว้สำหรับใช้งานอีกด้วยเอาแบบรุ่นคลาสสิคหน่อย กว่าเธอจะลิสรายการที่จะซื้อจนครบเธอใช้เวลามากพอสมควร

        “จดรายการที่จะซื้อเสร็จแล้วเยอะเหมือนกันนะเนี่ย ใช้กระดาษจดซะเยอะเลย ใช้ทั้งชาติไม่น่าจะหมด ไม่เป็นไรใช้ไม่หมดก็เอาไปขาย  เดี๋ยวตอนไปซื้อเห็นอะไรที่ไม่ได้จดลงไปในรายการค่อยซื้อเพิ่มเอาละกันเนอะ” 

        วันรุ่งขึ้นมรกตเริ่มทำการสั่งซื้อของตามรายการที่ต้องการมรกตใช้เวลาในการซื้อของตามรายการที่ลิสไว้และมีบางรายการที่ไม่ได้ลิสไว้แต่พอไปเห็นก็อดที่จะซื้อไม่ได้ จนของที่สั่งมาส่งทั้งหมด เธอมีเวลาเหลือแค่  3วัน 

        สำหรับทรัพย์สินบางอย่างที่คงเหลือเธอได้ยกให้กับบ้านเลี้ยงเด็กกำพร้าทั้งหมดเพื่อให้เป็นทุนสำหรับค่าใช้จ่ายต่างๆนอกเหนือจากที่ได้ยกร้านอาหารให้กับแม่อุษาไปก่อนหน้านี้   และเงินสดที่เหลือจากการซื้อของมรกตได้ซื้อเป็นทองคำ และอัญมณี

          เวลาผ่านไปจนมาถึงวันที่15 วันสุดท้ายที่ครบกำหนดตามที่ชายชราบอกกล่าวกับมรกตไว้เมื่อเธอนอนหลับในคืนนี้เธอได้หลับไปตลอดกาลของภพนี้ทันที 

          “ ยายหนูพร้อมแล้วใช่ไหม”

          “หนูพร้อมแล้วค่ะคุณตา”

         “งั้นไปเถอะตาจะพาไปที่ที่เจ้าควรจะอยู่”

         “ได้เวลาแล้ว  ตามีของจะให้เจ้าแต่เจ้าจะรับรู้ได้เมื่อเจ้าไปถึงสถานที่แห่งนั้น   สิ่งที่ตาให้เจ้านั้น  เมื่อใดเจ้านำออกมาสิ่งเหล่านั้นจะเพิ่มจำนวนขึ้นเท่าเดิมใช้เท่าไหร่จะไม่มีวันหมด จนกว่าอายุขัยของจ้าจะหมดลง” ชายชราบอกออกไป 

        “ ส่วนแหวนมิตินั้นเจ้าสวมเอาไว้ที่นิ้วได้ตลอดเวลา  จะไม่มีใครสามารถมองเห็น  หากเจ้าไม่ต้องการให้เห็น  ส่วนเรื่องมิติที่เจ้ามีนั้น  ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ ก็ไม่ควรจะบอกใครหรือให้ใครรู้ นอกจากคนที่เจ้าไว้ใจ เพราะความโลภของคนจะเป็นอันตรายต่อตัวเจ้าเอง  ไปเถอะจงใช้ชีวิตให้มีความสุขกับครอบครัวใหม่นี้นะยายหนู” ชายชราได้มอบสิ่งของให้กับมรกตโดยที่มรกตก็ยังไม่รู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไร

        “ขอบคุณมากค่ะคุณตา”เธอกล่าวขอบคุณชายชราพร้อมกับยกมือไหว้ขอบคุณตามแบบฉบับสาวไทยหลังจากกล่าวขอบคุณจบ