ย้อนเวลามาเป็นเซียนหุ้น ( จบภาค )

หนึ่งเดือนหลังจากงานกีฬาสี
ที่ห้องเรียน ม. 4/3 ช่วงพักเที่ยงระหว่างกำลังรอเรียนคาบบ่าย บีน่ากับเพื่อนสนิทกำลังนั่งดูรูปจากงานกีฬาสีที่พ่อของเธอเพิ่งจะล้างอัดรูปออกมา
“แหม รูปคู่นี่ยิ้มหวานเลยนะหล่อน ทีคนอื่นมาขอถ่ายรูปด้วยทำหน้าเหมือนถ่ายรูปบัตรประชาชนเชียว”เพื่อนสนิทเธอเห็นรูปคู่ที่ลงทุนเป็นตากล้องถ่ายรูปด้วยตัวเองจึงกล่าวขึ้นมา
“ไม่ขนาดนั้นซักหน่อย”บีน่าตอบอุบอิบเสียงเบา
“ยังไม่ขอบใจชั้นเลยนะ ที่อุตส่าห์ช่วยให้ได้ถ่ายรูปคู่กับรุ่นพี่คนนั้น”
บีน่ายังไม่ทันจะได้กล่าวตอบโต้อะไรกับเพื่อน เธอก็ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อขึ้นมาก่อน เมื่อหันไปตามเสียงเรียกเธอก็เห็นพี่นะยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องมองมาที่เธอ
พอเขาเห็นเธอมองไป พี่นะก็โบกมือให้เธอ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นกวักมือเรียก บีน่าได้ยินเสียงเพื่อนสนิทที่นั่งติดกันอุทานออกมาด้วยความแปลกใจที่เห็นคนที่พวกเธอกำลังพูดถึงโผล่มาแบบคาดไม่ถึง
เธอรีบลุกจากเก้าอี้เดินไปหาอีกฝ่ายที่ยืนรออยู่หน้าประตูห้อง ท่ามกลางความเงียบและสายตาทั้งหมดของเพื่อนร่วมห้องที่พากันมองมา
“พี่นะมาหาบีน่าเหรอคะ” เธอถามอีกฝ่ายเพื่อความแน่ใจ
"งั้นสิ ไม่มาหา พี่จะเรียกชื่อเราเหรอ" คำตอบของอีกฝ่ายทำให้เธอหน้าแดง ก่อนที่จะหน้าแดงขึ้นอีกเมื่อรุ่นพี่กล่าวถึงจุดประสงค์ที่มา
"คือ ที่พี่เคยบอกฝากอัดรูปเผื่อตอนงานกีฬาสีน่ะ น้องบีน่าล้างรูปแล้วหรือยังครับ"
"ค่ะ" ตอบรับเสียงเบา
"ค่ะคือ? "
"เดี๋ยวบีน่าเอารูปมาให้ค่ะ บีน่าอัดไว้หลายรูป" เธอรีบตอบรับ ก่อนก้มหน้างุดเดินกลับไปที่โต๊ะ
เดินมาถึงโต๊ะเพื่อนสนิทเธอก็กระซิบถาม “พี่เขามาทำไม”
“มาขอรูปคู่ที่เคยฝากอัดไว้น่ะ” บีน่าเปิดกระเป๋าหยิบรูปที่เธออัดแยกเก็บไว้เองต่างหากออกมา เดี๋ยวเธอคงต้องอัดรูปใหม่เก็บเอาไว้แล้วล่ะ
หยิบรูปคู่ที่ได้ถ่ายกับพี่นะออกมาสองรูป ก่อนที่จะเดินเอาไปส่งให้อีกฝ่ายเพื่อนสนิทของเธอก็เลือกรูปงานกีฬาสีในอัลบั้มที่กำลังดูอยู่ แล้วรีบถอดรูปจากอัลบั้มออกมา 3 รูป ยัดใส่มือเธอพร้อมส่งเสียงกำกับ
“เอารูปพวกนี้ติดไปด้วย”
บีน่าถือรูปที่เธออัดเก็บไว้กับรูปที่เพื่อนให้มา เดินกลับมาหารุ่นพี่ที่หน้าประตูห้องเรียน
"นี่ค่ะ" บีน่าก้มหน้าที่กำลังแดงเพราะเขินมองพื้น ก่อนส่งรูปในมือให้อีกฝ่าย
เธอยังไม่ทันได้ยินว่ารุ่นพี่จะพูดอะไรเกี่ยวกับรูปที่เธอส่งให้ เสียงอาจารย์ประจำวิชาคาบบ่ายของพวกเธอก็ส่งเสียงออกมาก่อน
"มายืนจีบกันอะไรตรงประตูขวางทางเข้าออก ถึงเวลาเข้าเรียนแล้ว"
"โถ่ 'จารย์ จีบ เจิบ ไรกัน"
บีน่าได้ยินรุ่นพี่กล่าวตอบอาจารย์วิชาคณิตศาสตร์ เธอเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย พี่นะจึงหันหน้าจากอาจารย์มาบอกลาเธอ
"เดี๋ยวคราวหน้าค่อยคุยกันนะ" บอกเสร็จพี่นะก็หลบออกจากหน้าประตูที่กำลังยืนขวางอาจารย์อยู่ แล้วรีบเดินจากไป
เห็นรุ่นพี่เดินจากไปแล้ว บีน่าจึงเดินกลับเข้าห้องมา ขณะเดินผ่านด้านหน้ากระดาน เสียงเพื่อนร่วมห้องที่เงียบมานานตั้งแต่พี่นะเรียกชื่อเธอ ก็พากันดังขึ้นมา
“ฮิ้ววว”
“วิด วิ้วว”
“มีหนุ่มรุ่นพี่มาจีบด้วย วิ้ววว ”
“ว้าว เจ้าหญิงห้องเรามีหนุ่มมาหาด้วย”
เพื่อนร่วมห้องพากันส่งเสียงแซวกันอย่างเจี๊ยวจ๊าวที่เห็นเพื่อนสาวดาวโรงเรียนมีผู้ชายมาหาถึงห้องครั้งแรก
บีน่าเดินหน้าแดงแจ๋ผ่านหน้าชั้นเรียนตรงกลับโต๊ะเรียนริมหน้าต่าง
“พอๆ เงียบ ๆ กันได้แล้ว พวกทโมนนี่” เสียงอาจารย์ประจำวิชาคณิตศาสตร์เอ่ยปากปรามลูกศิษย์ หลังจากเดินเข้าห้องมาพร้อมลูกศิษย์สาวคนที่ถูกล้อ
บีน่านั่งลงที่เก้าอี้ก็ทำทีเป็นง่วนกับการเปิดสมุดหนังสือ พยายามไม่ใส่ใจเพื่อนผู้หญิงที่นั่งรอบข้างหลายคนที่ยังส่งเสียงเสียงแซวไม่เลิก
พี่นะอยากได้รูปคู่เก็บไว้ด้วยล่ะ

ผ่านไปหลายวันจนถึงสองอาทิตย์หลังจากบีน่าส่งรูปให้พี่นะไปเธอก็ไม่เห็นรุ่นพี่คนนั้นแวะมาหาที่ห้องเรียนของเธออีกหลังจากไปประชุมเรื่องงานกิจการนักเรียนในคาบพักเที่ยงเสร็จ กลุ่มพวกเธอที่เป็นคณะกรรมการชั้น ม.4 ด้วยกัน ก็รีบตรงกับห้องเรียนก่อนจะเริ่มคาบบ่าย
ขณะกำลังเดินผ่านด้านหลังอาคารเพื่อตรงขึ้นตึก บีน่าก็หันไปมองหาใครบางคนที่มักนั่งประจำอยู่แถวนั้น เธอเห็นภาพเดิมที่ชินตาเวลาเดินผ่าน คือภาพพี่นะกำลังก้มหน้าอ่านหนังสือพิมพ์อยู่อย่างมีสมาธิ
ตอนที่กลุ่มพวกเธอกำลังจะเดินขึ้นบันไดอาคารไป ก็มีเสียงเรียกมาจากโต๊ะที่เธอแอบมอง
“น้องบีน่าครับ น้องบีน่าครับ พี่นะเรียก”
บีน่าหยุดเดิน แล้วเปลี่ยนเป็นเดินไปหาโต๊ะของรุ่นพี่ที่กำลังเรียกเธอทันที จนลืมบอกกลุ่มเพื่อนให้ขึ้นห้องไปก่อน
เธอเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้ารุ่นพี่ที่ยืนขึ้นมา เธอเฉาเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าพี่นะเพียงสอบถามเรื่องค่าอัดรูปเท่านั้น ก่อนเธอจะปฏิเสธเรื่องค่าอัดรูปจากอีกฝ่าย
“พี่เห็นในรูป บีน่าเลี้ยงแมวด้วย ชื่อว่าเจ้าอะไรครับ” พี่นะถามชื่อแมวของเธอ
“ชื่อเจ้าเหมียวค่ะ” บีน่ารีบตอบอย่างกระตือรือร้น เพราะรู้ว่าพี่นะก็เป็นคนรักสัตว์เหมือนกัน
หลังจากนั้นเธอกับพี่นะก็ได้คุยกันถึงเจ้าเหมียวใหญ่กับเจ้าเหมียวเล็กที่บ้านของเธอ ระหว่างพูดคุยกันเรื่องสัตว์เลี้ยง บีน่าก็รวบรวมความกล้าเอ่ยปาก
“ว่าง ๆ ก็ไปเล่นกับมันได้นะคะ” เธอพูดอุบอิบเสียงเบาจนดูเหมือนพี่นะจะไม่ได้ยิน
“ไม่มีธุระอะไรแล้วล่ะ เพื่อนบีน่ายังยืนรออยู่แหนะ ขอบใจเรื่องรูปนะครับ”
“ค่ะ”บีน่าก็นึกขึ้นได้ว่ากลุ่มเพื่อนยังยืนรออยู่ จึงหันหลังเดินกลับไปหากลุ่มเพื่อนที่ยืนอยู่ทางขึ้นอาคาร
“นั่นรุ่นพี่คนที่ไปห้องเราวันนั้นใช่ไหม”
กลุ่มเพื่อนกรรมการนักเรียนของเธอถามด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็นทันทีที่บีน่าเดินมาถึง
“ดูหน้าแดงแบบนี้ก็รู้แล้ว” เพื่อนอีกคนวิเคราะห์
“ขึ้นห้องเรียนกันเถอะ” บีน่ารีบเบี่ยงประเด็นก่อนฉุดมือเพื่อนสนิทที่กำลังจะปากโป้งเล่าอะไรออกมาให้เพื่อนร่วมกลุ่มทั้งหมดฟัง

ในตอนสายของวันหยุดสุดสัปดาห์วันหนึ่ง
บ้านของบีน่าเป็นตึกแถวขนาดใหญ่สี่คูหาในย่านใจกลางเมือง ห้องนอนเธออยู่ชั้นสาม ส่วนชั้นล่างเปิดเป็นร้านเครื่องประดับและอัญมณี ตึกนี้เป็นกิจการของตายายที่มีลูกสาวเพียงคนเดียวคือแม่ของเธอ
ส่วนแด๊ดดี้ของเธอ แม่เคยเล่าให้ฟังว่าเป็นฝรั่งนักท่องเที่ยวกึ่งนักธุรกิจคนหนึ่ง มาเดินหาสินค้าเพื่อเป็นซัพพลายเออร์ป้อนร้านค้าเครื่องประดับของตัวเอง พอมาเจอร้านของแม่เธอก็ได้ติดต่อทำธุรกิจกัน
ติดต่อธุรกิจไปติดต่อธุรกิจมา สุดท้ายก็แต่งงานกัน และมีบีน่าออกมาเป็นลูกสาวคนเดียวในปัจจุบัน
วันนี้เป็นวันอาทิตย์ที่เธอไม่ได้ไปไหนจึงเล่นกับแมวอยู่ในห้อง
หลังจากเดินเข้าห้องน้ำแป๊บหนึ่งแล้วออกมา บีน่าก็เห็นเจ้าเหมียวเล็กนอนพุงอืดอยู่ในห้องตัวเดียว ส่วนเจ้าเหมียวใหญ่ไม่รู้หายออกจากห้องไปไหน คงเพราะเธอลืมปิดประตูห้องนอนเจ้าเหมียวใหญ่จึงหลบออกจากห้องไปได้
เธอคงต้องไปตามหาแมวของเธอกลับมา เพราะชั้นล่างของบ้านเธอประตูหลังมักไม่ค่อยได้ปิดไว้เพื่อให้ช่างอัญมณีและพนักงานของร้านได้เข้าออก เธอกลัวเจ้าแมวอ้วนของเธอจะหลุดออกไปนอกบ้านแล้วจะถูกหมาจรจัดกัดเอาได้
“เหมียวใหญ่ เหมียวใหญ่อยู่ไหน” เดินลงมาถึงชั้นล่างเธอก็โล่งอกที่เห็นประตูด้านหลังปิดอยู่ แสดงว่าเจ้าเหมียวใหญ่ก็คงอยู่ในบ้านนี่ล่ะ
เธอเห็นทางด้านห้องทำงานพวกช่างอัญมณีและเจียระไนปิดประตูอยู่ ดังนั้นจึงเหลือทางด้านเคาน์เตอร์หน้าร้านเท่านั้นที่เจ้าเหมียวใหญ่จะออกไปป้วนเปี้ยนได้
บีน่าเพิ่งลงมาจากห้องนอน ชุดที่เธอใส่ตอนนี้จึงเป็นชุดตัวการ์ตูนลายคิตตี้ที่เธอใส่เล่นอยู่กับบ้านเป็นประจำ
“เหมียวใหญ่ เหมียวใหญ่” เธอได้ยินเสียงเจ้าแมวอ้วนของเธอร้องรับขึ้นมาจากทางด้านหน้าร้าน จึงเดินจากโซนหลังร้านออกไป
“เหมียวใหญ่อยู่ไหน…...” บีน่ามองเห็นเจ้าเหมียวใหญ่กำลังนอนหงายให้คนลูบพุงอยู่ เธอมองตามมือของคนที่กำลังเล่นกับแมวของเธอจนไปสบตากับอีกฝ่าย
พี่นะ…… บีน่านึกขึ้นได้ว่ายังอยู่ในเสื้อการ์ตูนตัวโคร่งลายคิตตี้ จึงถอยกลับเข้ามาข้างในและรีบวิ่งกลับขึ้นไปชั้นบนเพื่อเปลี่ยนชุด

ก่อนจะออกไปเสิร์ฟน้ำให้แขกในอีกสิบนาทีต่อมา
หลังจากออกไปเสิร์ฟน้ำบีน่าก็ได้รู้ว่า วันนี้แม่ของพี่นะเอาเครื่องประดับมาขัดที่ร้าน หลังจากนั้นบีน่าก็ไปทักทายกับพี่นันพี่สาวพี่นะอดีตรุ่นพี่โรงเรียนสตรีของเธอ
ก่อนจะยกถาดกลับเข้าไปด้านในบีน่าก็หันไปมองคนที่กำลังเล่นกับแมวของเธอ
“บีน่า” จู่ ๆ พ่อของเธอที่นั่งอยู่ข้างพี่นะก็เรียกเธอไว้
“คะ แด๊ดดี้” บีน่าเปลี่ยนจากจะเดินกลับขึ้นห้องเป็นเดินไปหาบิดา
“แด๊ดมีธุระน่ะ นั่งคุยเป็นเพื่อนพี่เขาแทนแด๊ดด้วย”
“ค่ะ” บีน่าตอบรับด้วยความดีใจ เธอนั่งลงแทนที่แด๊ดดี้ที่ลุกจากไป
พอได้นั่งลงข้างรุ่นพี่ เจ้าเหมียวใหญ่ที่นอนให้พี่นะเกาพุงอยู่ก็กระโดดขึ้นมานอนบนตักเธอ
บีน่าได้คุยกับพี่นะอีกเล็กน้อย ก่อนหมดเรื่องคุย หลังจากนั้นพี่นะก็นั่งเกาคางเจ้าเหมียวใหญ่ที่นอนอยู่บนตักเธอเงียบๆ
เธอชอบช่วงเวลาที่ได้นั่งอยู่เงียบๆ ข้างเขาแบบนี้จัง….

ที่มื้ออาหารเย็นบีน่าก็ต้องมานั่งฟังพ่อของเธอถามถึงพี่นะด้วยความสนใจ
“ค่ะ บีน่าเห็นพี่นะอ่านหนังสือธุรกิจกับนิตยสารต่างประเทศบ่อยๆ ” เธอตอบคำถามเกี่ยวกับรุ่นพี่คนที่เธอแอบมองบ่อย ๆ ให้แด๊ดดี้ฟัง
“เป็นเด็กหนุ่มที่ฉลาดนะ มีความรู้เรื่องหุ้นกับธุรกิจเยอะดี แด๊ดชอบ” พ่อของเธอที่ปกติไม่ค่อยชมใครง่าย ๆ กล่าวอย่างชอบใจทิ้งท้ายบีน่าก็ชอบ เธอตอบแด๊ดดี้ในใจ

หลังจากนั้นก็ผ่านไปอีกเดือนจนใกล้จะถึงปีใหม่
ขณะที่บีน่ากำลังลงจากอาคารเพื่อจะไปโรงอาหาร เธอก็แปลกใจที่เห็นพี่นันส่งเสียงเรียกเธออยู่ที่โต๊ะประจำของพี่นะ
บีน่าเดินไปหาตามเสียงเรียก ก่อนจะนั่งลงร่วมโต๊ะกับอีกฝ่าย โต๊ะที่ปกติเธอไม่ค่อยมีโอกาสได้มานั่งเลย
เธอสอบถามพี่นันด้วยความสนใจเพราะคิดว่าอีกฝ่ายอาจจะได้มาฝึกสอนที่โรงเรียนเธอก็ได้
พี่นันปฏิเสธ เธออดเสียดายไม่ได้ ถ้าพี่นันได้มาฝึกสอนที่โรงเรียนนี้ เธอคงมีโอกาสนั่งคุยกับพี่นันและน้องชายของพี่นันบ่อยๆ
พี่นะก็ยังคงชอบอ่านหนังสือตลอดเวลาที่ว่างอยู่เหมือนเดิม อุตส่าห์ได้นั่งโต๊ะเดียวกันแล้วเธอจึงหันไปชวนอีกฝ่ายคุยบ้างนอกจากพี่นัน
“พี่นะล่ะคะ ปีใหม่นี้จะไปเที่ยวไหนไหมคะ”
“หยุดยาวปีใหม่ พี่ว่าจะเข้าวัดน่ะ” พี่นะตอบ
เธอยังไม่ได้พูดอะไรกับพี่นะอีก พี่นันจะชวนเธอกลับมาคุยเรื่องหนังผีเรื่องใหม่ที่กำลังจะเข้าโรงกันต่อ ก่อนจะคุยกันไปถึงงานกีฬาสีของโรงเรียน
“ว่าแต่ เดี๋ยวนี้เป็นเด็กกิจกรรมแล้วใช่ไหมเราน่ะ เห็นว่าเป็นกรรมการนักเรียน กับเชียร์ลีดเดอร์ด้วยเหรอ” พี่นันถามเธอ
“ค่ะ พอดีรุ่นพี่ชวนน่ะค่ะ เลยได้ไปลองดู พี่นันรู้ได้ยังไงคะ”
“เจ้านั่นเคยพูดถึงน่ะ”
“พี่นะ พูดถึงบีน่าด้วยเหรอคะ” บีน่าหน้าขึ้นสีเมื่อรู้ว่าพี่นะยังสนใจเรื่องเธออยู่
หลังจากนั้นพักใหญ่ก็มีคนมารับพี่นันไป บีน่าจึงต้องลุกจากโต๊ะด้วยความเสียดาย
“ไปก่อนนะคะพี่นะ”
“เมอร์รี่คริสต์มาส แอนด์ แฮบปี้นิวเยียร์ จ๊ะ ” บีน่ายิ้มรับคำอวยพรจากอีกฝ่าย

หลังปีใหม่จู่ ๆ พี่นันก็โทรศัพท์มาชวนเธอไปดูหนัง บีน่าตอบตกลงทันที
พี่นันจะชวนน้องชายมาด้วยไหมนะ...
วันต่อมาที่เป็นวันนัดไปดูหนังกับรุ่นพี่ บีน่าแต่งตัวเรียบร้อยลงมารอพี่นันที่เคาน์เตอร์หน้าร้านข้างมารดา
“จะไปไหนเหรอวันนี้ แต่งตัวสวยเชียว”
“รุ่นพี่ที่มาร้านเมื่อคราวก่อนชวนบีน่าไปดูหนังค่ะ”
“รุ่นพี่คนผู้หญิงหรือผู้ชาย”
“พี่นัน…คนผู้หญิงค่ะ” เธอตอบมารดา
ระหว่างนั้นก็มีลูกค้าสองคนเดินเข้าร้านมา แม่ของเธอหันไปทักทายลูกค้า บีน่าจึงถอยกลับไปยกน้ำออกมาเสิร์ฟลูกค้าของมารดา
“นี่ลูกสาวเหรอคะ ต๊ายย หน้าตา หุ่น ผิวพรรณ สวยมากเลยค่ะ” ลูกค้าที่กำลังคุยกับแม่ของเธอเมื่อหันมารับแก้วน้ำจากเธอจึงเอ่ยปากชม
“พี่เป็นโมเดลลิ่งกับผู้จัดการดาราจ๊ะ หนูสนใจจะเป็นดาราไหมจ้ะ”
“ขออนุญาตคุณแม่นะคะ” อีกฝ่ายบอกกล่าวมารดาของเธอ ก่อนยื่นนามบัตรมาให้บีน่า
“นี่จ้ะ นามบัตรพี่ ถ้าหนูสนใจอยากจะเข้าวงการ ติดต่อมาหาพี่ได้เลยนะคะ”
บีน่ามองนามบัตรที่อีกฝ่ายให้มา
นักแสดงเหรอ นั่นจะทำให้เธอกล้าขึ้นไหมนะ...

--------------------------------------------------o-------------------------------------------------

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 85 บีน่า lll

คล้ายกับเรื่องย้อนเวลามาเป็นเซียนหุ้น ( จบภาค ) ที่คุณอ่าน

ย้อนเวลามาเป็นเซียนหุ้น ( จบภาค )

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 85 บีน่า lll

คล้ายกับเรื่องย้อนเวลามาเป็นเซียนหุ้น ( จบภาค ) ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้