สตรีมเมอร์สาว กินพิชิตอวกาศ [จบ]

ตอนที่ 26 เริ่มเลย มาถ่ายทอดสดกินปลาหมึกกันเถอะ (26)  

“สิ่งนี้เป็๲ปริศนา” โอคาซีขมวดคิ้วแล้วหยิบของในมือและมองอย่างระมัดระวังเป็๲เวลานาน “ผมคิดว่าเมื่อเรากลับไปที่จักรวรรดิแล้ว จะมอบมันให้กับสถาบันวิจัยทางวิทยาศาสตร์ ท่านคิดว่าเราจะศึกษามันได้ใช่ไหมครับ?”

“ใช่เลย!” สวี่หลิงอวิ๋นโยนมันลงในจี้หยกมิติของเธอ

ผู้ชมสับสน พวกเขาไม่ตอบสนองเหรอ? ทำไมต้องเก็บมันไว้ในจี้หยกมิติด้วย? ทำไมท่านพลเอกถึงคิดว่ามันเป็๲ของดี?

มีอะไรซับซ้อนหรือเปล่านะ?

“ตอนนี้ท่านยังไม่รู้จักมัน! ปัญหาใหญ่ที่สุดก็คือท่านไม่รู้จักมันนี่แหละ!” นักวิจัยคนหนึ่งปรากฏตัวแล้วพูดว่า “อา อา อา อา! ทำไมท่านถึงไม่รู้จักมันล่ะ? องค์หญิงสาม ช่วยส่งมอบให้สถาบันวิจัยทางวิทยาศาสตร์ของพวกเราได้ไหม? พวกเรามาจากสถาบันวิจัยชิงเหย้า 963"

"ปล่อยให้เป็๲หน้าที่ของเรา! สถาบันวิจัยทางชีววิทยาของเราเป็๲สถาบันวิจัยทางวิทยาศาสตร์อันดับหนึ่งในจักรวรรดิ!"

“พวกคุณคือที่หนึ่งงั้นเหรอ? พวกคุณเป็๲นักวิจัยด้านชีววิทยาที่ดี! แต่นี่คือแร่! คุณสามารถวิจัยได้กับผีน่ะสิ! แน่นอนว่ามันจะต้องถูกส่งมอบให้กับศูนย์วิจัยทางการบินของเราต่างหาก!”

“ฮึ่ม! พูดถึงการวิจัยแร่ แน่นอนว่าองค์หญิงสามจะต้องส่งไปยังราชบัณฑิตยสภาของเรา!

“ให้ตายเถอะ! ฉันทนไม่ไหวแล้ว! แกยังใช้ตัวตนของแกมากดขี่ประชาชนอยู่! ไอ้สารเลว!”

“พรุ่งนี้เราจะไปที่ราชบัณฑิตยสภาเพื่อถล่มคนพวกนี้!”

"เยี่ยม!"

"เห็นด้วย!"

........

ทุกคนในแผนกเทคโนโลยีเหล่านี้ล้วนเป็๲ชนชั้นนำ พวกเขาต่างต่อสู้ฉะกันเพื่อแย่งหินที่องค์หญิงสามหยิบขึ้นมา และพวกโง่เหล่านี้ก็ยังอยู่ที่นั่นเพื่อถากถางกัน!

สิ่งนี้หมายความว่ายังไง? แสดงว่าพวกเขาและคนอื่น ๆ ยังห่างชั้นจากองค์หญิงสาม! ไม่แปลกใจเลยที่เธอเป็๲องค์หญิง ส่วนฉันเป็๲แค่ประชาชนตัวเล็ก ๆ จึงไม่สามารถเทียบเท่ากันได้ในแง่ของเชาวน์ปัญญา!

ผู้ชมรู้สึกละอายใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนไม่กี่คนที่แสดงความคิดเห็นบนหน้าจอเพื่อเยาะเย้ยองค์หญิงสาม จากนั้นพวกเขาจึงเงียบไป

เพราะกลัวว่าพูดผิดไปแล้วจะทำให้เกิดเ๱ื่๵๹น่าขายขี้หน้าขึ้นมาอีก

มีหินสีดำมากมายที่ก้นสมุทร! สวี่หลิงอวิ๋นค้นพบสิ่งที่คล้ายสาหร่ายทะเลและเครื่องตรวจจับก็ตรวจพบว่าสิ่งนี้ไม่มีพิษ และมีคุณค่าทางโภชนาการสูง เหมาะมากที่จะนำไปให้ชาวประกายดวงดาวกิน

“ดาวที่แห้งแล้งนี้เป็๲ขุมทรัพย์จริง ๆ อาหารมากมายที่นี่สอดคล้องกับร่างกายของมนุษย์ในจักรวรรดิชิงเหย้า จุ๊ ๆ ถ้าฉันไม่รู้ว่านี่ไม่ใช่ดาวเคราะห์ดวงหนึ่งนอกจักรวรรดิชิงเหย้า ฉันก็คงจะคิดว่าเราอยู่บนดาวดวงเล็ก ๆ ดวงหนึ่งในจักรวรรดิชิงเหย้า”

สวี่หลิงอวิ๋นรู้สึกประหลาดใจ

โอคาซียกยิ้ม "จริง ๆ แล้วโลกของเราเกิดจากการหลอมรวมกันของโลหิตจากดาราจักรหลายแห่ง ดังนั้นโดยส่วนใหญ่แล้ว ตราบใดที่มันไม่เป็๲พิษก็ถือได้ว่าเป็๲อาหารของเราครับ"

“แน่นอนว่าเราไม่มีสิทธิ์เป็๲คนเลือกกิน”

การอาละวาดของเอเลี่ยนไม่เพียงแต่จะสร้างความเสียหายและเป็๲ภาระแก่ดาราจักรของพวกเขาเท่านั้น แต่ยังเป็๲ภาระของดาราจักรอื่นด้วย

โดยพื้นฐานแล้วตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ สาเหตุที่ดาราจักรต่าง ๆ สามารถรักษาความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างกันไว้ได้ก็เป็๲เพราะเอเลี่ยนเหล่านี้

เพราะเอเลี่ยนทำให้พวกเขามีศัตรูร่วมกันและละทิ้งอคติของแต่ละฝ่ายได้

ผลกระทบจากเอเลี่ยนคือการขาดแคลนอาหาร นักวิทยาศาสตร์พยายามชดเชยการขาดแคลนอาหารด้วยการนำเนื้อเอเลี่ยนปลอดสารพิษเหล่านี้ไปขายในซุปเปอร์มาร์เก็ต คนที่ยากจนไม่มีเงินซื้ออาหารเสริมจึงเต็มใจที่จะกิน

แต่คนรวยไม่เต็มใจกินและซื้ออาหารเสริมแทน พวกเขายอมกินอาหารเสริมเพื่อเติมเต็มกระเพาะอาหารแต่พวกเขาไม่ยอมกินเอเลี่ยน

“โอเค ดูเหมือนว่าฉันต้องไปโรงเรียนเพื่อเสริมสามัญสำนึกของฉัน”

สวี่หลิงอวิ๋นสืบทอดความทรงจำขององค์หญิงสาม แน่นอนว่าเธอรู้ดีว่าองค์หญิงสามจอมหน้าด้านสามารถทำเ๱ื่๵๹ไร้สาระได้ตลอดทั้งวันทั้งคืน แล้วเธอก็....หมั่นไส้นัก!

ความรู้ที่ได้จากโรงเรียนอย่างนั้นหรือ? ความจริงฉันเรียนไม่เก่งเลย!

“โอกาสน้อยจริง ๆ ที่จะพบว่าสิ่งที่อยู่ก้นสมุทรไม่ถูกกินโดยเอเลี่ยน พวกเราไปสำรวจรอบ ๆ แล้วมาดูกันว่ามีของอร่อยอีกหรือเปล่า?” 

แล้วการเก็บเกี่ยวของสวี่หลิงอวิ๋นก็มาถึงอย่างรวดเร็ว

เธอเห็นปลาเนื้อเยอะตัวโตที่อ้วนและแข็งแรง สิ่งสำคัญที่สุดคือเครื่องตรวจจับไม่เพียงแต่แสดงให้เห็นว่าปลอดสารพิษเท่านั้น แต่ยังมีสารอาหารมากมายที่ร่างกายมนุษย์๻้๵๹๠า๱ด้วย!

“แม่คุณ! เ๽้าตัวเล็กน่ารัก!” สวี่หลิงอวิ๋นพอใจมาก! เมื่อปลาถูกจับได้มันก็ว่ายวนเป็๲วงกลม! เมื่อดูเหมือนว่ามันจะไม่มีการตอบสนองแล้วสวี่หลิงอวิ๋นก็ใส่มันลงในจี้หยกมิติ

พบผลไม้ที่ก้นสมุทร สวี่หลิงอวิ๋นถอนรากถอนโคนอย่างไม่เกรงใจแล้วนำมันใส่เข้าไปในจี้หยกมิติ…

โอคาซีเฝ้ามองอย่างเงียบ ๆ เธอยุ่งกับงานราวกับผึ้งตัวน้อยที่ขยันหาอาหาร

“คุณพระช่วย! ดูสิ่งที่ฉันเจอสิ!” สวี่หลิงอวิ๋นส่งเสียงร้องออกมาเมื่อพบสาหร่ายประหลาดจากก้นสมุทร "มันเต็มไปด้วยน้ำมัน!"

ทั้งหมดนี้คือดอกไม้น้ำมัน! และผลการทดสอบก็แสดงให้เห็นว่ามันปลอดสารพิษและอุดมไปด้วยคุณค่าทางโภชนาการ!

"นี่คือกำไรที่ใหญ่ที่สุดของฉันในวันนี้!"

ด้วยน้ำมันพืช เธอสามารถกินอาหารประเภทผัดได้มากเท่าที่๻้๵๹๠า๱!

สวี่หลิงอวิ๋นเกือบจะน้ำตาไหล!

ถึงแม้ว่าจะมีเมล็ดเรพซีดอยู่ในจี้หยกอวกาศ แต่! หญิงสาวก็ไม่อาจรับรองได้ว่าเรพซีดของตัวเองจะสามารถปรับตัวเข้ากับสิ่งแวดล้อมที่นี่ได้ ไม่ได้หมายความว่ามันต้องเติบโตบนดาวเคราะห์ดวงอื่นแต่นี่เป็๞การข้ามดาราจักร!

อย่างไรเสียสิ่งนี้ก็สามารถตอบสนองความ๻้๪๫๷า๹เร่งด่วนของเธอได้อย่างสมบูรณ์

“หืม นี่มันอะไรกัน? ทำไมองค์หญิงสามถึงมีความสุขนัก?” ผู้ชมมองดูองค์หญิงสามหมุนตัวเป็๞วงกลมไปรอบ ๆ ก้นสมุทรอย่างมีความสุข และเครื่องจักรกลขนาดใหญ่ก็กลิ้งไปมาบนผืนทรายที่ก้นสมุทร ก้นสมุทรใสจึงขุ่นขึ้นเล็กน้อย

“องค์หญิงสาม อย่าเดินวนเป็๞วงกลมสิ! ท่านจะไม่สามารถมองเห็นทิวทัศน์ใต้น้ำที่สวยงามได้อย่างชัดเจน!”

“หยุดได้แล้ว ฉันเวียนหัว!”

“องค์หญิงสาม นั่นคืออะไร? สามารถทำให้มันเป็๞ของอร่อยได้ไหม?”

........

“สิ่งนี้เป็๞สิ่งที่ยอดเยี่ยม แล้วคุณจะรู้ในภายหลัง!” สวี่หลิงอวิ๋นเก็บมันเข้าไปในจี้หยกอวกาศของเธออย่างมีความสุข สิ่งนี้มีอยู่ทั่วไปในก้นสมุทรและเธอก็ค้นพบเป็๞จำนวนมาก!

“โอ้โห ก้นสมุทรนี่มันดีจริง ๆ!” สวี่หลิงอวิ๋นเอ่ยปาก หลังจากพบน้ำมันแล้ว เธอก็พบพืชหัวขนาดใหญ่จำนวนมากจึงขุดกลับไปเยอะ และพบผลไม้ทะเลเยอะแยะ ปลาและอื่น ๆ อีกมากมาย เมื่อการเก็บเกี่ยวเสร็จสิ้นแล้วก็ว่ายขึ้นจากก้นสมุทร

หลังจากขึ้นมาแล้ว ทั้งสองก็เจอนกตัวใหญ่อีกครั้ง ขนของมันมีสีสันสดใสสวยงามช่วยแต่งแต้มสีสันให้กับพื้นที่สีขาวส่วนนี้

“พวกเราตามไปดูนกตัวนี้กันไหม?” สวี่หลิงอวิ๋นพูดอย่างกระตือรือร้น

“ดีเลยครับ!” เดิมทีโอคาซีมาที่นี่เพื่อติดตามเธอ ดังนั้นไม่ว่าเธอจะพูดอะไรก็ย่อมดีไปหมด

ทั้งสองติดตามนกตัวใหญ่ไป

หลังจากบินข้ามพื้นที่สีขาวอันกว้างใหญ่ พวกเขาก็พบนกฝูงใหญ่ในอ่าวที่ปลอดภัย!

ที่นี่มีนกอย่างน้อยหนึ่งพันตัว!

"งดงามมาก! สวยจริง ๆ !" นกทุกตัวมีขนาดใหญ่มากและปีกของมันกว้างกว่า 10 เมตร!

และทุกตัวก็สวยมาก หลังกว้าง เส้นขนเรียบสีสันสดใส แต่ละตัวล้วนสวยและทรงพลัง!