ผู้พิชิตซอมบี้

ซี้ดดดดดดดดดดดดดด

ลูคัสมองไปที่เอริคซึ่งกำลังกุมมือตรงจุดยุธศาสตร์อยู่ด้วยความสยอง

อึก

บะ...บะ...เอ้ย

เอริคใช้สองมือกุมเป้าหวังว่าจะช่วยบรรเทาอาการเจ็บปวดได้บ้างพร้อมกับกัดฟันแน่น

“เอ่อ ขะ...ข้าแค่เผลอทับไปโดนนิดหน่อยเจ้าจะเจ็บปวดอะไรขนาดนั้นกัน”

เอวาเห็นเอริคนอนคว่ำลงพร้อมกับมือกุมเป้าร้องเสียงโอดครวญก็หน้าขึ้นสีแดงเล็กน้อยก่อนจะหันหน้าหนีไปทางอื่น

ข้าไม่ได้ตั้งใจจะโดนนะ!!

แต่...เป็นครั้งแรกที่ข้าเคยทับของผู้ชาย..

เอวาคิดดังนั้นก็เขินอายมากกว่าเดิม

ส่วนเอริคได้ยินที่เอวาพูดก็แทบกระอักเลือดด้วยความโกรธ

สิ่งที่ท่านพึ่งทับไปน่ะคือจุดยุธศาสตร์สำคัญของผู้ชายทุกคนเลยรู้ไหม!!

แล้วคำว่านิดหน่อยของท่านน่ะคือแรงกระแทกที่ทำให้พื้นหินแตกได้เลยนะท่านพี่!!

แต่ยังดีที่เอริคไม่ได้ยินสิ่งที่เอวาคิดภายในใจไม่เช่นนั้นเขาคงเป็นลมเพราะความโกรธมากกว่าเดิมเป็นแน่แท้

ครั้งแรก?นี่ท่านไม่ได้คิดจะให้มีครั้งที่สอง สาม ใช่ไหมท่านพี่?

“ชะ...ช่างมันเหอะขอรับ”

เอริคลุกขึ้นมายืนด้วยอาการขาสั่น

“เดี๋ยว!เอเลน่าล่ะ?”

เอริคหันหน้าไปมองที่กำแพงด้วยความรวดเร็ว

“นางกำลังกลับมาพร้อมกับกองกำลัง”

เอวาตอบออกมา

“เป็นเช่นนั้น”

เอริคถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

ถ้าเกิดโดนอีกรอบนึงข้าคงได้เปลี่ยนจากพี่ชายเอริคเป็นพี่สาวเอริคเป็นแน่แท้

แต่คิดไปคิดมาถ้าคนที่กระโดดมาทับข้าเป็นเอเลน่า....

ด้วยความแข็งแกร่งที่ก้าวขึ้นมาเป็นผู้ฝึกหัดปราณขั้นที่2...

เอริคอดขนลุกขึ้นมาไม่ได้

เอริคน้อยคงได้กลับบ้านเก่าแล้ว!!

“จริงด้วย ท่านพี่ ไม่ทราบว่าฝาแฝดจากตระกูลบุปผาอยู่ที่ไหนรึขอรับ”

เอริคเมื่อนึกไดว่ามีเรื่องสำคัญที่ต้องทำเลยรีบบอกลูคัส

“ อ้อ พวกนางอยู่ที่เรือนรับรองแขกน่ะ”

ลูคัสพยักหน้าตอบเอริค

“เหอะเจ้านี่ยังเอาแต่ทำตัวเสเพลเหมือนเดิมกลับมาก็ถามหาแต่ผู้หญิง!!”

เอวาตอบเอริคด้วยความโกรธพร้อมกับเบือนหน้าไปทางอื่น

“ท่านพี่ข้าไม่ได้จะไปหาพวกนางเพราะว่าข้าชอบพวกนางซะหน่อยข้าแค่จะไปตรวจสอบว่าพวกนางมีความคิดร้ายต่อตระกูลเราไหมเท่านั้นเองขอรับท่านพี่”

เอริคตอบเอวาพร้อมกับฝืนยิ้มแห้งๆออกมา

“บนทวีปนี้ผู้ใดจะงดงามไปกว่าท่านพี่กันล่ะขอรับ”

เอริครีบพ่นคำหวานออกมาทันที

“อืมข้าจะให้เจ้าไปก็ได้ แต่ถ้าข้ารู้ว่าเจ้าทำอะไม่ดีล่ะก็..ฮึ่มๆ”

เอวาเมื่อที่ได้ยินที่เอริคเอ่ยปากชมก็รู้สึกดีใจแต่นางก็ยังไม่ลืมที่จะข่มขู่เอริคไว้

“ขอรับตามแต่ท่านพี่บัญชาขอรับ”

เอริคได้ยินดังนั้นก็ราวกับได้รับการเว้นโทษรีบเดินออกไปทันที

เฮ้อคนที่น่าจะอันตรายไม่ใช่แฝดสาวพวกนั้นหรอกรึแล้วทำไมท่านพี่ถึงได้ทำอย่างกับข้าจะไปทำอันตรายพวกนางแทนล่ะ?

เอริคอดถอนหายใจออกมาด้วยความหดหู่ไม่ได้

.

.

เรือนรับรองแขก

ครืดดดด

เอริคเปิดประตูเข้าไปพร้อมกับมองไปข้างใน

คนที่นั่งอยู่คือสองหญิงสาวที่คนนึงมีผมสีดำเงางามราวกับนิลดวงตาเปล่งประกายราวกับเพชร ผิวขาวราวกับน้ำนม อีกคนเป็นหญิงสาวมีผมสีขาวบริสุทธิ์ดวงตาราวกับไข่มุกแห่งท้องทะเลลึก ผิวขาวราวกับดอกไม้ที่ผลิบาน

สาวงาม!

ทั่งคู่นับว่าเป็นสาวงามอย่างแท้จริง!

เอริคเห็นทั้งคู่ก็อดชื่นชมอยู่ภายในใจไม่ได้

แม้แต่ในชีวิตก่อนคนที่งดงามเท่าพวกนางก็มีเพียงไม่กี่คน

“นายน้อยเอริค”

หญิงสาวทั้งสองลุกขึ้นพร้อมกับประสานมือคารวะ

“อืมพวกเจ้าเชิญตามสบาย”

เอริคพยักหน้าพร้อมกับผายมือเชิญให้นั่ลง

ทั้งสามคนนั่งลงบนเก้าอี้พร้อมกับมองหน้ากัน

“ข้าขอเสียมารยาทถามชื่อของแม่นางทั้งสองได้รึไม่?”

“นายน้อย ข้ามีนามว่าเอลีส เจ้าค่ะ”

หญิงผมดำตอบ

“ส่วนข้ามีนามว่า อลิซเจ้าค่ะ”

หญิงผมขาวตอบ

“อืม เอลีส อลิซข้ามีเรื่องจะถามพวกเจ้าสักเล็กหน่อย”

เอริคยิ้มพร้อมกับพูดออกมาด้วยท่าทางสบายๆ

“เชิญนายน้อยถามมาได้เลยเจ้าค่ะ”

เอลีสพยักหน้าตอบรับ

“ตระกูลบุปผาล่มสลายได้อย่างไร?”

แม้ว่าเอริคจะรู้สึกว่าพวกนางไม่มีเจตนาร้ายแต่เขาก็ยังต้องถามเรื่องนี้ออกมาอยู่ดี

การที่ตระกูลใหญ่อย่างตระกูลบุปผาล่มสลายไปจะเป็นเรื่องดี

แต่การที่ตระกูลบุปผาล่มสลายจนเหลือรอดเพียงแค่2 คนนั้นถือว่าแปลกมาก

ถึงยังไงด้วยความแข็งแกร่งของตระกูลบุปผาก็สมควรที่จะเอาชีวิตรอดได้บ้าง

ตระกูลบุปผามีผู้นำตระกูลที่ดีซึ่งแตกต่างกับตระกูลกุหลาบขาวที่ผู้นำตระกูลค่อนข้างเห็นแก่ตัว

ความจริงแล้วนี่ก็เป็นเหตุผลหลักที่เมื่อผู้นำตระกูลกุหลาบขาวตายพวกผู้คุ้มกันจึงยอมแพ้ทันที

กลับกันกองกำลังของตระกูลบุปผาแข็งแกร่งและมีความสามัคคีไม่ด้อยไปกว่าของตระกูลมังกรทมิฬเลยแม้แต่น้อย

แล้วตระกูลล่มสลายได้อย่างไร?ทำไมพวกเจ้าถึงรอดเพียง2คน?พวกเจ้ามีเจตนาร้ายรึไม่?

นี่คือคำถามหลักๆที่เขาต้องการถามพวกนาง

“เรื่องนี้......”

เอลีสเงียบไปสักพักพร้อมกับแววตาที่เศร้าหมองลง

เอริคมองไปแต่ไม่พูดอะไรออกมา

จะให้พูดว่า

ไม่เป็นไรถ้าเจ้ายังไม่พร้อมก็ยังไม่ต้องเล่าก็ได้

ไม่!เขาไม่มีทางพูดเช่นนั้นแน่!

ถ้าพวกนางไม่เล่าออกมาเขาก็ยินดีที่จะเป็นคนเตะพวกนางทั้งสองออกไป

นี่คือ ยุคหายนะ! ความเมตตานี้อาจทำให้เกิดหายนะที่ยิ่งใหญ่ในอนาคตได้!

เขาจะไม่ยอมให้มีปัจจัยอะไรที่ไม่สามารถควบคุมได้อยู่ใกล้ตัวเป็นอันขาด!

ถ้าควบคุมไม่ได้....งั้นข้าก็จะทำลายมันซะ!

“เรื่องนี้เริ่มต้นจาก.....”

หลังจากเงียบไปสักพักเอลีสก็เอ่ยปากออกมา

“ก่อนจะเกิดการบุกของซอมบี้ตระกูลบุปผาได้ส่งกองกำลังครึ่งนึงของตระกูลออกไปที่หมู่บ้านใบไม้ม่วงเพื่อที่จะไปทำลายกลุ่มโจรที่รุกรานหมู่บ้านนั้นอยู่ ทำให้ตอนเกิดหายนะนั้นพวกเรามีกำลังคนไม่เพียงพอที่จะป้องกันตระกูลผู้นำตระกูลบุปผาแม้จะเป็นหญิงแต่ก็ออกไปสู้กับพวกซอมบี้อย่างกล้าหาญแต่สุดท้ายน้ำน้อยก็ย่อมแพ้ไฟ เมื่อผู้นำตายลงกองกำลังที่ป้องกันอยู่ก็พังทลายลงเวลานั้นเองที่ตระกูลบุปผาล่มสลายลง พวกเราทั้งสองพร้อมกับหัวหน้าผู้คุ้มกันและผู้คุ้มกันบางส่วนได้หลบหนีออกมาพร้อมกับไปซ่อนตัวในโรงเตี้ยมแห่งนึงของตระกูล พวกเราได้หลบอยู่ในนั้นจนวันนึงพวกเราเห็นนายน้อยเอริคสังหารพวกซอมบี้ราวกับเดินเล่นอยู่ในสวนทำให้พวกเรารู้ว่าตระกูลมังกรทมิฬมีความแข็งแกร่งที่สามารถอยู่รอดได้และสถานการ์ภายนอกพวกซอมบี้มีจำนวนลดน้อยลง เราเลยตัดสินใจที่จะฝ่าพวกซอมบี้เพื่อจะมายังตระกูลมังกรทมิฬแต่ระหว่างทางพวกเราเจอซอมบี้จำนวนนึงเข้าหัวหน้าผู้คุ้มกันได้เสี่ยงชีวิตเพื่อที่จะให้พวกเราหนีมาพวกเราเลยรีบหลบหนีจนเจอกับคนของตระกูลมังกรทมิฬที่กำลังลาดตระเวน เลยได้ขอความช่วยเหลือแต่ตอนที่พวกเราไปถึงพวกเขาก็ได้ตายไปหมดแล้ว”

เมื่อพูดจบเอลีสและอลิซก็มีน้ำตาไหลออกมาเล็กน้อยแต่พวกนางก็พยายามกลั้นไว้

เอริคพยักหนักเป็นเชิงเข้าใจเมื่อเขาได้ฟังเรื่องราวที่เอลีสเล่าให้ฟังจบแล้ว

นี่จึงเป็นเหตุผลที่ทำไมตระกูลบุปผาถึงล่มสลายลงอย่างง่ายดาย

และนี่ก็เป็นเหตุผลที่ทำไมพวกนางทำไมถึงรอดมาเพียง2 คน

เรื่องพวกนี้ไม่จำเป็นต้องโกหกเพราะเพียงแค่เขาส่งคนออกไปสอบถามเรื่องราวเขาก็จะรู้ความจริงทั้งหมดเอง

แน่นอนเขาย่อมคาดถึงเรื่องที่พวกนางอาจใช้ผู้คุ้มกันเป็นเหยื่อล่อแล้วหนีมา....

แต่.....

เอริคพบเจอผู้คนมามากมายเขาย่อมรู้ดีว่าน้ำตาที่ไหลออกมานั้นเป็นของจริงและพวกนางไม่จำเป็นต้องใช้พวกเขาเป็นเหยื่อล่ออยู่แล้วเพราะพวกเขาจะเป็นเหยื่อล่อให้พวกนางเอง

การที่ตระกูลล่มสลายแต่พวกเขาก็ยังปกป้องนางก็แปลว่าพวกเขานั้นมีความภักดีต่อตระกูลสูงมาก

“แล้วพวกเจ้าคิดที่จะฟื้นฟูตระกูลขึ้นมารึไม่”

นี่คือคำถามสำคัญของเขา

เขาไม่ต้องการให้ตระกูลมังกรทมิฬเป็นฐานเหยียบในอนาคตสำหรับการฟื้นฟูตระกูลพวกนาง

เขาต้องการให้ตระกูลมังกรทมิฬเป็นตระกูลอันดับหนึ่งในทวีป!

“นายน้อยสบายใจได้พวกข้าไม่คิดฟื้นฟูตระกูลขึ้นมาแล้ว”

คราวนี้เป็นอลิซที่ตอบ

“แม้พวกข้าจะอยากฟื้นฟูแต่พวกข้าก็รู้ดีว่าความสามารถของพวกข้าทั้งสองไม่มีความสามารถพอที่จะฟื้นฟูตระกูลขึ้นมาได้”

อลิซสลัดความเศร้าก่อนจะตอบเอริคพร้อมกับพูดต่อว่า

“นายน้อยเอริคพวกข้ายินดีรับใช้และภักดีต่อตระกูลมังกรทมิฬดังนั้นได้โปรดเมตตาพวกข้าทั้งสองให้อยู่ในตระกูลด้วยเถอะ”

อลิซพูดจบก็คุกเข่าลงไปกับพื้นประสานมือไปทางเอริค

เอลีสเองก็คุกเข่าลงไปเช่นเดียวกันพร้อมกับกล่าวว่า

“นายน้อยเหตุผลที่พวกข้ายังมีชีวิตอยู่นั่นก็คือการล้างบางพวกซอมบี้ให้หมดไปเพื่อแก้แค้นให้กับคนของตระกูลที่ตายไปเพราะพวกมัน!!”

เอลีสกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังและดวงตาแดงก่ำ

เอริคมองไปที่พวกนางพร้อมกับเงียบไป

คำพูดของนางช่างเหมือนกับข้าเมื่อก่อนยิ่งนัก....

เฮ้อ

“ข้าเข้าใจแล้วแต่ในเมื่อเจ้าเข้าร่วมกับตระกูลมังกรทมิฬแล้วเจ้าจะต้องฟังเชื่อฟังคำสั่งของข้าเท่านั้น!!และเจ้าต้องออกไปต่อสู้กับพวกซอมบี้ด้วย”

เอริคไม่มีทางปล่อยให้พวกนางอยู่เฉยๆแน่

“พวกเรายินดีทำตามคำสั่งของนายน้อย”

ทั้งสองคนแววตาทอประกายยินดี

การฆ่าซอมบี้?นั่นแหละคือเป้าหมายของพวกนาง!

“ไว้ข้าจะมาสอนวิชาพวกเจ้าคราวหลังแล้วกัน”

“เจ้าค่ะนายน้อย!!”

ที่พวกนางยังเรียกเอริคว่านายน้อยเพราะยังไม่รู้ว่าเอริคได้เป็นผู้นำตระกูลแล้วพวกนางเพียงรู้จากการคาดเดาสถานการณ์โดยรอบว่าเอริคมีอิทธิพลที่สามารถตัดสินใจในตระกูลได้

ครืดดดดด

เอริคเปิดประตูออกไป

เฮ้อที่นี่ข้าจะได้ไปนอนพักสักที

อูยยยยย

พูดไปแล้วอาการบาดเจ็บที่จากเท้าพี่เอวาที่เอริคน้อยข้ายังไม่ดีขึ้นเลย

เอริคเลยเดินขาสั่นกลับไปที่ตำหนัก

ตำหนักเอริค...

อ่า ใช่ๆ

เอริคพลันนึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้

“ทหารส่งคำสั่งข้าออกไปให้ทำการกวาดล้างพวกซอมบี้ทั้งหมดในตัวเมืองภายใน5วันและให้รวบรวมเมล็ดพันธุ์ผักทั้งหมดในเมืองด้วย”

“ถ้าเจอพวกหมูหรือไก่ก็รวบรวมมาด้วยแล้วกัน”

“ขอรับ”

ทหารคนหนึ่งที่ด้านหน้าตำหนักเอริคขานรับก่อนเดินออกไป

“หึหึ คอยดูเถอะหลังจากนี้ผู้ครองเสบียงนี่แหละที่จะเป็นผู้ครองทวีป!!”