เถ้าแก่ขั้นเทพ ไอเทมสุดโกง ลูกค้าสุดกาว

ตอนที่ 199 : โหมดทั่วไปคือขุมสมบัติ

ผู้ที่ถอนตัวจากโหมดทั่วไปกลางคันกลายเป็นนึกเสียดายขึ้นมา

กลายเป็นว่าโหมดทั่วไปคือขุมสมบัติ!

พวกเขาไม่ทราบเพราะสายตาอันแคบสั้น ขณะนี้ถึงกับพลาดโอกาสไป!

“เหมือนว่าพวกเรามืดบอดกันไปเองจึงทำให้พลาดโอกาสใหญ่นี้ไป” จี้อู๋ฮุยส่ายศีรษะพลางเผยยิ้มลำบากใจ

มู่หรงไห่เถิงยิ้มออก “ร้านเถ้าแก่เปิดทุกวัน พรุ่งนี้มาเล่นโหมดทั่วไปใหม่ก็ไม่สาย”

นั่นก็ใช่ แต่อันที่จริงคิดไขว่คว้าก็ต้องพึ่งพาโชค

ลั่วฉวนได้เห็นสายตาทุกคนคาดหวัง ขณะนี้จึงกลืนคำกล่าวนั้นกลับเข้าไป

หากกล่าวออก ก็เกรงว่าจะกลายเป็นการดับฝันบรรดาลูกค้าประจำของร้านกันแล้ว

และหากเกิดเรื่องนั้นขึ้น กิจการของร้านอาจยอดขายตกได้

บอกล่ำลาลั่วฉวนและเหยาซือหยานกันเรียบร้อย กลุ่มคนจึงกลับจากร้านต้นตำรับกันไป

ขณะนี้เป็นเวลามื้อเที่ยง

ช่วงบ่ายจึงเป็นกลุ่มศิษย์สถาบันวิญญาณเมฆาอีกครึ่งหนึ่งมาเยือนร้าน

เหล่านี้สมควรได้ทราบเรื่องจากกลุ่มช่วงเช้าเรียบร้อย ทานบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอิ่มหนำจึงมุ่งหน้าตรงเข้าโหมดทั่วไปของหอคอยแห่งการทดสอบ

จุดประสงค์พวกเขากระจ่างชัด นั่นคือการแสวงโชคที่ในนั้น!

เพราะตามคำบอกเล่าของมู่หรงไห่เถิง สิ่งที่ได้รับสามารถส่งผลต่อความเป็นจริง!

ตอนแรกผู้อื่นเพียงเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

แต่เมื่อได้ทราบว่ามีการพบสมุนไพรวิเศษอันลึกลับ ทานเข้าไปถึงกับช่วยเพิ่มกำลังให้หนึ่งในสิบที่ภายในโลกเสมือนจริง

ในโลกความเป็นจริงก็ได้รับความแข็งแกร่งตามขึ้นไปด้วย!

แม้ไม่ได้เห็นชัดกับตา ทว่ามันก็ต้องมีอยู่เป็นแน่!

พวกเขาต่างเชื่อ!

ขณะนี้จึงเริ่มคาดหวังที่จะได้ไขว่คว้า!

เหยาซือหยานรับชมสีหน้าของแต่ละคนที่คาดหวังพลางเกิดข้อสงสัยขึ้นภายในใจ

โหมดใหม่ที่เพิ่มเข้ามาสนุกเพียงนั้น?

เหยาซือหยานวันนี้ยังไม่ได้เข้าโลกเสมือนจริง

ลั่วฉวนตระหนักได้ถึงท่าทีของเหยาซือหยาน “ข้าเฝ้าร้านเอง พักผ่อนได้ตามสบาย”

“ขอบคุณเถ้าแก่” เหยาซือหยานเผยยิ้มพร้อมเดินไปออกจากหลังโต๊ะดูแล

ลั่วฉวนจึงไปนั่งประจำเหมือนอย่างทุกที

เหยาซือหยานไม่มีทีท่าคิดลังเลหรือปฏิเสธแม้แต่น้อย

นางไปเลือกที่นั่งเล่นก่อนจะสวมใส่หมวกลงไป

ถัดจากนั้นจึงเข้าหอคอยแห่งการทดสอบ และจึงเลือกโหมดทั่วไป

ภาพฉากเบื้องหน้าของนางแปรเปลี่ยน ก่อนจะได้ตระหนักว่าตัวนางปรากฏที่ริมชายฝั่งทะเลสาบ

ที่ไม่ไกลห่างมีกลุ่มคนยืนสนทนากันอยู่

เหล่านี้สมควรเป็นกลุ่มศิษย์ที่เพิ่งเข้ามาก่อนหน้า

เหยาซือหยานคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้าสู่ภายในป่า...

ลั่วฉวนยืนด้านหลังโต๊ะดูแล ขณะนี้สายตามองออกไปพร้อมความคิดที่ไหลประหนึ่งสายน้ำ

แต่แล้วขณะนี้กลับได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นมา

ลั่วฉวนค่อยหันมอง

พบเห็นเป็นเด็กหนุ่มในชุดดำ เป็นหนึ่งในสามคนที่มาเยือนร้านเมื่อวานนี้

“เถ้าแก่”

ตี้อู๋อู่หยิงกล่าวทักทาย

ลั่วฉวนพยักหน้ารับ

แม้มีข้อสงสัยเกิดขึ้น ทว่าเขาไม่ถามออก

ตี้อู๋อู่หยิงขณะนี้ค่อยได้ตระหนักว่าภายในร้านเปลี่ยนแปลงไป

อย่างไรแล้วสภาพห้วงมิติภายในร้านนี้ก็ใหญ่กว่าที่เห็นภายนอกนับสิบเท่า

กระนั้นตี้อู๋อู่หยิงไม่คิดถามให้มากความ

ก็เหมือนเช่นเมื่อวาน เขาไปต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป พร้อมทั้งหยิบแท่งเครื่องเทศและโคล่า

บะหมี่ต้มได้ที่ ตี้อู๋อู่หยิงค่อยได้ตระหนักว่ากลุ่มคนกำลังเล่นเกมกันอยู่

เขาไม่เคยได้เห็นภาพฉากที่ปรากฏบนหน้าจอมาก่อน

เมื่อวานนี้ตี้อู๋อู่หยิงเพียงเล่นแต่โหมดอารีน่าระบบท้าทายกระจก

“เถ้าแก่ พวกนี้เล่นอะไรกันอยู่หรือ?” ตี้อู๋อู่หยิงกล่าวถาม

“หอคอยแห่งการทดสอบโหมดทั่วไป” ลั่วฉวนตอบรับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

ตี้อู๋อู่หยิงขมวดคิ้ว

เขาไปหยุดยืนรับชมภาพบนหน้าจอของกลุ่มคน

โหมดทั่วไปไม่คล้ายจะช่วยส่งเสริมความแข็งแกร่งแต่อย่างใด

ตี้อู๋อู่หยิงคือผู้ที่สนเพียงแต่สิ่งที่ช่วยเสริมสร้างความแข็งแกร่งเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

ตอนที่ 200 : ก็ไม่ถาม

ทานบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเรียบร้อย ตี้อู๋อู่หยิงจึงไปเลือกที่นั่งและสวมหมวก

และก็เป็นเหมือนเมื่อวาน เขาเลือกที่จะเล่นระบบท้าทายกระจก

เป็นเขาคิดอ่านวางแผนไว้อย่างดีแล้ว

วันนี้สามชั่วโมงต้องทุ่มเทให้กับระบบท้าทายกระจกสองชั่วโมง

ส่วนที่เหลืออีกหนึ่งชั่วโมงคือโหมดท้าทาย

เพราะโหมดท้าทาย แค่ชื่อก็น่าสนใจแล้ว...

เพียงไม่นานหลังตี้อู๋อู่หยิงมาถึง หลิวลู่อวี่ก็มาเยือนร้าน

และแทบจะทันทีที่นางเข้าร้าน เหว่ยอี้ก็ตามมาถึง

“จุ๊จุ๊จุ๊ ไม่นึกเลยว่าเจ้าหนูนี่จะมาเร็วขนาดนี้!”

หลิวลู่อวี่พบเห็นตี้อู๋อู่หยิงจึงรู้สึกว่าน่าสนุก

ตี้อู๋อู่หยิงเป็นพวกคลั่งการฝึกฝน เป็นผู้มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดในบรรดารุ่นเยาว์

กับภาพฉากที่มาเล่นเกมอย่างลืมเลือนการฝึกฝนเช่นนี้ เกรงว่าจะไม่มีผู้ใดเชื่อ

เหว่ยอี้เผยยิ้ม “น้องอู่หยิงฝึกฝนด้วยเวลาอันคุ้มค่า ไม่แปลกหากจะรีบมา”

ดวงตาหลิวลู่อวี่เผยประกายก่อนจะเผยยิ้ม

“คุณชายเหว่ย ไม่ทราบว่าข่าวคราวเรื่องร้านต้นตำรับนี้ถึงหูของหุบเขาโอสถกันหรือยัง?”

เหว่ยอี้เผยยิ้มเล็กน้อย “ข้าเองก็สงสัย ว่าแดนศักดิ์สิทธิ์ห้วงน้ำหยกป่านนี้คงทราบเรื่องแล้วกระมัง?”

ลั่วฉวนได้ยินบทสนทนาคนทั้งสองพลางมองไป

เหว่ยอี้และหลิวลู่อวี่ประหลาดใจเล็กน้อย

นี่ไม่ดี! ทั้งสองถึงกับลืมสอบถามเถ้าแก่ว่าสามารถบอกต่อเรื่องร้านแห่งนี้ได้หรือไม่!

กระนั้นลั่วฉวนเพียงมองโดยไม่กล่าวคำใด

ทั้งสองถึงกับถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“เถ้าแก่ ไฉนในร้านมีที่นั่งเล่นเพิ่มอีกถึงสิบได้กัน?”

หลิวลู่อวี่รับชมถึงความกว้างใหญ่ภายในร้านอย่างประหลาดใจ

“สิบที่ให้นั่งเล่น เมื่อใดลูกค้ามาเยือนร้านกันแออัดก็ออกจะไม่สะดวกไปบ้าง” ลั่วฉวนกล่าวตอบ

“อย่างนั้นแล้วมีอะไรใหม่ด้วยหรือไม่?” เหว่ยอี้ถามต่อ

ลั่วฉวนพยักหน้ารับ “มี เป็นโหมดทั่วไปของหอคอยแห่งการทดสอบ”

เหว่ยอี้และหลิวลู่อวี่ต่างมองกันเอง

โหมดทั่วไป?

มันคืออะไรกัน?

ลั่วฉวนจึงอธิบายโดยคร่าว

ส่วนว่าทำไมเขาไม่บอกต่อตี้อู๋อู่หยิง... ก็เพราะอีกฝ่ายไม่ได้ถาม...

เหว่ยอี้และหลิวลู่อวี่ต่างประหลาดใจยามได้ยินถ้อยคำของลั่วฉวน

“สิ่งที่ได้รับจากโหมดทั่วไปสามารถส่งผลถึงโลกจริง?”

หลิวลู่อวี่รู้สึกว่าคำของลั่วฉวนนี้คล้ายล้อกันเล่น

“ใช่” ลั่วฉวนรับคำอย่างจริงจัง

เหว่ยอี้จับจ้องที่ลั่วฉวน

เขารู้สึกว่าตัวตนเถ้าแก่กลับกลายเป็นยิ่งไม่อาจเอื้อมได้ถึง

แม้เขาไม่เชื่อ กระนั้นสัญชาตญาณบอกต่อเขาว่าที่เถ้าแก่กล่าวนั้นคือความจริง!

“อย่างนั้นขอข้าไปรับชมว่าโหมดทั่วไปเป็นอย่างไร” เหว่ยอี้ยิ้มรับ

คนทั้งสองจึงซื้อสินค้าในร้าน ทานบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเรียบร้อยจึงสวมใส่หมวกเข้าสู่เกม

และพริบตาถัดจากนั้น สองร่างจึงปรากฏที่ริมฝั่งทะเลสาบ

เป็นเหว่ยอี้และหลิวลู่อวี่

“ไม่มีระดับการฝึกฝน!”

หลิวลู่อวี่รับรู้ได้ถึงร่างกายที่ว่างเปล่า ออร่าขาดหายจากภายในร่าง มันทำให้นางรู้สึกไม่ใคร่สบายใจ

“ผู้เล่นทุกคนแรกเริ่มต้องเป็นคนธรรมดา ถือว่ายุติธรรมดี!” เหว่ยอี้กล่าวออก

หลิวลู่อวี่แค่นเสียงเบาโดยไม่คิดตอบคำ

“หือ? ตรงนั้นมีผู้เล่นใหม่!”

ทันใดนี้เองที่เสียงประหลาดใจได้ดังขึ้น

ถัดจากนั้นหลิวลู่อวี่และเหว่ยอี้จึงได้เห็นกลุ่มคนเดินเข้ามาใกล้

“พวกเจ้ามาจากสถาบันวิญญาณเมฆาหรือ?” พบเห็นตราสัญลักษณ์บนชุด เหว่ยอี้เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

“ถูกต้อง” อีกฝ่ายรับคำ “พวกเราเพิ่งมาที่นี่ครั้งแรก ตั้งกลุ่มกันเป็นไร?”

กลุ่มศิษย์เชื้อเชิญคนทั้งสองเข้าร่วมกลุ่ม

หลังได้สำรวจกันอยู่ครู่หนึ่ง ศิษย์เหล่านี้จึงได้ทราบว่าแม้ในป่ารอบด้านนี้ไม่มีสัตว์อสูรแข็งแกร่ง ทว่าก็มีสัตว์ป่าอยู่ไม่ใช่น้อย

แน่นอนว่าระหว่างการออกสำรวจพวกเขายังได้พบสมุนไพรกันมาไม่ใช่น้อย