ระบบครองยุทธภพ

        บทที่ 37 

        รับเควสลับ 

        บริเวณตรอกแห่งหนึ่งภายในเมืองหลอมโลหะตอกแห่งนี้เป็นบริเวณด้านหลังเมืองมันเป็นตอกที่แทบจะไม่มีผู้ใดเดินผ่านไปผ่านมาเป็นตอกซอกซอยเล็กๆที่เรียกได้ว่ามีเพียงแค่ทางเข้าออกทางเดียว 

        ส่วนใหญ่แล้วสถานที่แห่งนี้จะไม่มีคนเดินผ่านเพราะว่ามันเป็นบริเวณด้านหลังเมืองแถมยังเป็นซอยเล็กๆที่แทบจะมองไม่เห็น 

        ร่างของหล่นเซ่อได้พุ่งทะยานลงมาจากท้องนภาอย่างรวดเร็วด้วยวิชาตัวเบาอันล้ำเลิศบริเวณไหล่ข้างซ้ายของเขากำลังแบกร่างของท่านลุงที่มีร่างกำยำไม่แพ้กันลงมาด้วย

        เท้าทั้งสองข้างลงสัมผัสกับพื้นยามปลายเท้าสัมผัสลงกับพื้นเสียงฝีเท้านั้นเงียบสงัดบ่งบอกถึงวิชาตัวเบาอันล้ำเลิศ 

        เมื่อลงมาถึงบริเวณนี้ดวงตาทั้งสองข้างของเขาก็ขวาไปมองบริเวณรอบๆเพื่อตรวจดูว่าบริเวณรอบๆสถานที่แห่งนี้มีผู้ใดอยู่อีกหรือไม่เมื่อได้ใช้ดวงตาของตนเองมองดูแล้วบริเวณรอบๆสถานที่แห่งนี้ไม่มีผู้ใดอยู่แล้ว

        เมื่อเป็นเช่นนั้นเขาถึงพยักหน้าแล้วก็ค่อยๆวางร่างของท่านลุงที่ไปช่วยเหลือมาลงไป 

        ชายวัยกลางคนผู้นั้นลงไปนั่งกับพื้นร่างกายของเขาบาดเจ็บผิวไม่น้อยบาดแผลทั่วร่างกายนั้นปรากฏให้เห็นรอยฟันแทนที่ได้รับจากการโจมตีเมื่อสักครู่ตอนปะทะกับพวกมือปราบเหล่านั้น 

        ร่างของชายวัยกลางคนผู้นั้นนั่งพิงไปกับผนังทางเดินด้วยร่างกายที่อิดโรยตอนนี้ดาบในมือไม่มีจุดประสงค์หรือเหตุผลที่ต้องถือเอาไว้อีกแล้วเขาทำการวางดาบภายในมือของตนเองลงแล้วก็ใช้มือทั้งสองข้างจับบริเวณบาดแผลที่ปรากฏขึ้นแทน 

        ดวงตาที่พร่ามัวจ้องมองไปที่ผู้มีพระคุณที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ 

        แม้ว่าร่างกายที่อิดโรยและบาดแผลทั่วร่างกายนั้นจะบาดเจ็บสาหัสแต่ทว่าเข้านั้นก็ยังคงไม่ลืมหน้าที่ของตนเองยกฝ่ามือทั้งสองข้างขึ้นมาประสานกันแล้วก็ก้มคารวะผู้ที่อยู่ด้านหน้าด้วยสภาพที่ล่อแล่น้ำเสียงอันแผ่วเบาเปล่งออกมา“ ขอบคุณท่านมากที่ช่วยเหลือ… ”

        หลันเซ่อทำการยกมือของตนเองแล้วก็นำผ้าสีดำที่ปิดบริเวณใบหน้าของตนเองออกเผยให้เห็นใบหน้าของเขา 

        เขาทำการย่อกายของตนเองต่ำลงให้อยู่ในระดับเดียวกับที่อีกฝ่ายกำลังนั่งอยู่แล้วก็พูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยพลางส่ายหน้า“ มิใช่ข้าหรอกถ้าอยากจะขอบคุณท่านต้องไปขอบคุณนายท่านของข้านายท่านของข้าเป็นคนสั่งให้ข้านั้นเข้าไปช่วยท่าน” 

        เมื่อพูดจบเสียงฝีเท้าหนึ่งดังขึ้นมาร่างของหลี่หยางได้ปรากฏกายออกมาพร้อมกับอี้ชิง 

        ทั้งสองได้ทำการไล่ตามมาอย่างติดๆเมื่อเห็นว่าพวกเขานั้นสามารถอยู่รอดก็รีบออกมาจากร้านอาหารแล้วก็มุ่งตรงตามมา 

        หลี่หยางก้าวเดินเข้ามาหาท่านลุงผู้นั้นที่กำลังนั่งด้วยสภาพที่ล่อแล่อยู่บริเวณพื้น 

        ดวงตาทั้งสองข้างของลู่หานมองไปที่้เขาในขณะเดียวกันอีกฝ่ายก็ได้จ้องมองผู้มีพระคุณของตนเอง 

        เขาได้ทำการย่อกายของตนเองลงแล้วก็สบตากับท่านลุงผู้นั้นใกล้ๆ

        “ นี่มันเกิดอะไรขึ้นขอรับเหตุใดถึงเป็นเช่นนี้?” นั่นคือสิ่งที่ตัวของเขาอยากจะรู้ 

        “ เจ้านั่นมันจับบุตรสาวของข้าไปข้าพยายามทวงคืนแต่ว่ามันก็ไม่ยอม”เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาและอิดโรยแถมเมื่อพูดจบประโยคนั้นก็ยังกระอักโลหิตออกมาเป็นจำนวนมาก 

        เมื่อได้เห็นท่านลุงที่อยู่ด้านหน้ากากโลหิตออกมาเป็นจำนวนมากโลหิตสีแดงการกระจายออกมาเปรอะเปื้อนไปด้วยทั้งพื้นหลี่หยางเข้าไปประชิดอย่างรวดเร็วเขาได้ใช้มือของตนเองสัมผัสเข้าไปที่ฝ่ามือของอีกฝ่าย  

        คิ้วทั้งสองข้างบนใบหน้าของบุรุษผู้หล่อเหลาขมวดเข้าหากันแล้วก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง“ ท่านลุงข้าคิดว่าตอนนี้ท่านควรไปหาหมอก่อน ” 

        หลี่หยางมองดูสภาพการณ์เช่นนี้เขารู้สึกว่าสถานการณ์ในตอนนี้มันไม่สู้ดีเลยสักนิดอาการของชายผู้นี้มันหนักหนาเกินกว่าที่คิด 

        ในตอนแรกมองจากด้านบนก็รู้ว่าโดนโจมตีไปหลายบาดแผลแต่เมื่อได้มองใกล้ๆเช่นนี้ปรากฏให้เห็นเด่นชัดมากขึ้นก็คือบนล่างกายของเขามีมากกว่า10 บาดแผลอย่างแน่นอน 

        แล้วเมื่อได้ใช้ดวงตาของตนเองจ้องมองใกล้ๆค่าสเตตัสของอีกฝ่ายที่มันปรากฏขึ้นมา

        ---

        ชื่อเสี่ยวถง(ชาวเมือง)        LV.15

        เผ่ามนุษย์       เพศ ชาย

        HP[450/50]

        --

        ‘ เหลือน้อยเต็มทีแล้ว… ’ 

        ‘ ควรจะรีบไปหาหมอก่อน ’ ค่า HP หรือว่าค่าพลังชีวิตที่เขานั้นมองเห็นในตอนนี้มันลดลงเรื่อยๆแต่เรื่องเหลือน้อยเต็มทนด้วยอาการบาดเจ็บที่เป็นอยู่ในตอนนี้ถ้าไม่รีบไปหาหมอรักษาคงจะแย่อย่างแน่นอน 

        หลี่หยางพูดออกไปเช่นนั้นแต่ว่าอีกฝ่ายก็ได้ใช้ฝ่ามือของตนเองกำมือของเขาแน่นดวงตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความจริงจังต้องมองตรงมายังเขา 

        เมื่อได้เห็นดวงตาที่จริงจังและแรงของฝ่ามือที่กำลังกำมือของเขาอยู่มันทำให้หลี่หยางถึงกับหยุดนิ่งดวงตาของเขามองตรงไปที่ผู้ที่อยู่ด้านหน้า 

        มีบางอย่างที่คนผู้นี้กำลังอยากจะบอกกับเขา 

        “ นายท่านได้โปรดช่วยหนิงเอ๋อร์ด้วย.. ”คำขอนั้นถูกเปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา 

        เมื่อมันได้ถูกพูดออกมาหลี่หยางที่กำลังอยู่ด้านหน้าดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้างขึ้น 

        ตรึง!!!ข้อความจากระบบแจ้งเตือนขึ้นมาอีกครั้งสิ่งที่มันปรากฏอยู่ด้านหน้าของเขาในตอนนี้มันคือข้อความจากระบบปริศนาที่ปรากฏขึ้นมาอย่างที่ไม่ทันตั้งตัว 

        --

        ระบบ : ท่านได้รับเควส(ลับ)คำขอร้องของช่างตีเหล็กที่สิ้นหวัง

        รายละเอียดทำตามคำขอร้องของช่างตีเหล็ก

        เงื่อนไขของเควส

        ช่วยเหลือบุตรสาวของช่างตีเหล็กเสี่ยวถงภายในจวนของเจ้าเมืองหลอมโหละ

        -- 

        ‘ นี่มันอะไรกัน? เควสลับ…’ 

        หลี่หยางเห็นข้อความอีกหนึ่งอย่างที่แจ้งเตือนขึ้นมานี่คงจะเป็นทางเลือกของเขาที่จะให้เขานั้นเลือกว่าเขาจะทำการยอมรับเกี่ยวกับเงื่อนไขเควสในครั้งนี้หรือไม่ 

        หลี่หยางทำการนิ่งไปสักพักดวงตาของเขามองตรงไปยังร่างของท่านลุงที่เต็มไปด้วยบาดแผลด้านหน้าของเขา 

        เมื่อได้เห็นสภาพที่อิดโรยและเต็มไปด้วยบาดแผลเขาเองไม่สามารถมองข้ามได้ทำการกัดฟันแน่นแล้วก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง“ ได้ขอรับ!! ”

        เพียงแค่เปล่งวาจานั้นออกมาข้อความจากระบบราวกับว่าล่วงรู้ความตั้งใจของเขาข้อความที่อยู่ด้านหน้าได้ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

        ----

        ระบบ ท่านตกลงรับเควส

        ----

        เขาได้ทำการรับเควสนี้ไปเรียบร้อยแล้วเมื่อได้พูดออกมาจนจบมุมปากของท่านลุงที่อยู่ด้านหน้าได้ทำการยกยิ้มขึ้นก่อนที่จะสิ้นสติไปในเวลาต่อมา 

        หลี่หยางฝ่ามือของเขายังคงเปรอะเปื้อนโลหิตของท่านลุงผู้นั้นอยู่เลย  บนฝ่ามือข้างขวาเต็มไปด้วยโลหิตสีแดงมันติดมาจากการที่ท่านลุงผู้นั้นใช้มือกำฝ่ามือของเขาจนแน่น 

        หลี่หยางไปดวงตาของตนเองจ้องมองฝ่ามืออยู่สักพักก่อนที่จะค่อยๆหันใบหน้าของตัวเองกลับไปหาผู้ที่อยู่ข้างๆ“ อี้ชิงเจ้าช่วยนำพาท่านลุงผู้นี้ไปหาหมอทีเร็วที่สุด ” 

        อี้ชิงทำการพยักหน้าตอบรับอย่างรวดเร็วน้ำเสียงขานรับอย่างหนักแน่นได้ถูกเปล่งออกมาจากปากของคนผู้นั้น“ ขอรับ!!!! ” 

        เขาไม่รีรอได้ทำการรีบแบกร่างของท่านลุงผู้นั้นขึ้นหลังอย่างรวดเร็วแม้ว่าท่านลุงผู้นี้จะมีร่างกายใหญ่โตแต่ว่าอี้ชิงที่ผ่านสมรภูมิอันดุเดือดมาเขาก็มีร่างกายแข็งแรงเช่นเดียวกันสามารถแบกร่างของท่านลุงผู้นั้นได้อย่างสบายๆแล้วก็รีบวิ่งออกไปจากสถานที่แห่งนี้อย่างรวดเร็วทำตามคำสั่งของผู้เป็นนาย 

        หลี่หยางที่กำลังยืนอยู่หันไปมองหลันเซ่ออีกฝ่ายเองก็ใช้ดวงตาของตนเองมองตรงกับมาเช่นเดียวกัน “จะเอาจริงอย่างนั้นหรือขอรับนายท่านการเดินทางไปชิงตัวบุตรสาวของท่านลุงผู้นั้นกลับมาไม่ใช่เรื่องง่ายดายเลยนะ” 

        เขาพูดออกมาด้วยใบหน้าที่จริงจัง ในตอนนี้คนผู้นี้กำลังพูดตามหลักความเป็นจริง 

        “ มีอันใดยากเย็นขนาดนั้นงั้นรึ? ” หลี่หยางเอ่ยถามออกไปด้วยใบหน้าที่จริงจัง 

        “ ถ้าเรื่องราวเป็นอย่างที่ท่านลุงผู้นั้นเล่าจริงๆตอนนี้บุตรสาวของเขาน่าจะอยู่ภายในจวนของท่านเจ้าเมืองสถานที่แห่งนั้นน่าจะมีคนอยู่เป็นจำนวนมากผู้คุ้มกันเองก็น่าจะมีไม่ใช่น้อย  

        เพราะแบบนั้นการที่บุกเข้าไปภายในสถานที่แห่งนั้นกว่าที่จะสามารถรอดออกมาได้คงจะไม่ใช่เรื่องที่ง่ายดายนัก? 

        แล้วอีกอย่างการที่กระทำเช่นนี้มันก็อาจจะทำให้พวกเรานั้นมีปัญหากับพวกเจ้าเมืองได้การมีปัญหากับขุนนางระดับเจ้าเมืองไม่ใช่เรื่องเล็กๆเลยนะขอรับ” 

        เขาได้ทำการพูดออกมาตามหลักความเป็นจริงหลันเซ่อแม้ว่าจะเป็นคนที่ภายนอกเหมือนว่ามีนิสัยเกรี้ยวกราดแต่อันที่จริงแล้วเขาเองก็มีความคิดเช่นเดียวกันสามารถวิเคราะห์ได้ว่าอันใดได้ไม่คุ้มเสีย 

        แต่ว่าหลักการนั้นมันใช้ได้สำหรับคนอื่นแต่มันไม่ใช่สำหรับเขาหลี่หยางเขารู้ดีที่สุดว่าสิ่งที่เขาได้รับมามันน่าจะเป็นสิ่งที่มีค่ามากพอในการยอมแลกการกระทำในครั้งนี้ของเขา 

        หลี่หยางทำการยกยิ้มที่มุมปากก่อนที่จะหันไปหาหลันเซ่อ “ข้าไม่กลัว ”

        “ หรือว่าเจ้ากลัว? ” 

        ได้ยินเช่นนั้นหลันเซ่อที่กำลังยืนอยู่ได้ยกยิ้มขึ้นก่อนที่จะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ“ ไม่ขอรับ ขอเพียงใดท่านสั่งมาเองก็ยินดีไป ” 

        “ ดี!!!ถ้าเช่นนั้นก็ไปกันเลยข้าคิดว่าวันนี้พวกเราคงจะได้ออกแรงกันกันไม่ใช่น้อยเลยทีเดียว” หลี่หยางพูดจบก็ได้รีบเดินนำหน้าไปอย่างรวดเร็วโดยที่มีหลันเซ่อเดินตามไปบริเวณด้านหลัง 

        ใบหน้าของบุรุษผู้นี้แม้ว่ารู้ว่าเหตุการณ์ที่เขากำลังจะทำต่อจากนี้เป็นเรื่องที่ใหญ่โตและอาจจะส่งผลกับตัวของเขาแต่ใบหน้าของเขากลับปรากฏรอยยิ้มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขราวกับว่าตนเองนั้นกำลังจะไปอาละวาด 

        จบบท