ตอนที่ 6 รักแกเด็ก
รถคันเล็กเลี้ยวเข้ามาจอดยังลานหน้าบ้านจันทร์ประดับในเวลาเกือบหนึ่งทุ่มท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาไม่ขาดสาย เสียงรถที่ดังขึ้นหน้าบ้านทำให้น้อยคนเก่าแก่ของบ้านหญิงสูงวัยรีบออกมารับคุณหนูของบ้านด้วยความเป็ห่วง
“มุกไว้เจอกันที่โรงเรียนพรุ่งนี้น่ะ ฝากบอกชินด้วยว่าเราปวดหัวไปดูหนังด้วยไม่ไหวแล้ว”
“อืม เค ไปพักเถอะวิน มุกไปละ”
“บายบ๊ายๆ นะมุกขับรถดีๆ นะ”
“อืม วินก็อย่าลืมทานยาละแล้วก็ไม่ต้องเครียดแล้ว”
“เราจะทำให้ได้แบบที่มุกบอกนะ” เด็กหนุ่มยืนมองจนรถของเพื่อนขับออกไปจากรั่วบ้าน จึงเดินกลับเข้ามาในตัวบ้าน
“น้ำส้มค่ะคุณหนู” น้อยเห็นคุณหนูของบ้านกลับมาจากข้างนอกก็รีบหาน้ำหาท่ามาเตรียมไว้ให้แล้ว
“เหมือนจะเป็หวัดเลยคับป้าน้อยขอยาด้วยได้ไหมคับวินปวดหัวมากเลย” เด็กหนุ่มยกแก้วน้ำส้มขึ้นมาดื่ม ทำจมูกฟุดฟิตเหมือนคัดจมูก ก่อนจะทิ้งตัวลงบนโซฟาในห้องรับแขก
“ตายจริง เดี่ยวป้าให้เด็กเอายามาให้นะค่ะคุณหนู”
“ขอบคุณคับป้า”
“คุณหนูค่ะทานยาก่อนนะค่ะ” ไม่นานเด็กในบ้านก็นำยากับน้ำมาให้ มือเหี้ยวของหญิงสูงวัยค่อยๆ ป้อนยาให้คนเด็กกว่าเบามือ ตามด้วยน้ำดื่ม
“วันนี้ไปทำอะไรมาล่ะค่ะคุณหนูวินทำไมถึงได้กลับมาสภาพแบบนี้”
“แค่ตากฝนมานิดหน่อยเองคับ” วันนี้มุกรวีมารับเขาไปเดินซื้อของในเมืองนิดหน่อย แล้วมีนัดไปดูหนังกันต่อกับชิณวุฒ แต่เพราะรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวเหมือนจะไม่สบายเขาเลยขอให้มุกมาส่งกลับบ้านก่อน
“แต่เมื่อวานก็เพิ่งจะโดนฝนไปเองนะคะ” น้อยหญิงสูงวัยยังพูดด้วยความเป็ห่วงพรางนั่งลงบนโซฟาแตะมือลงบนหน้าผากเพื่อวัดอุณหภูมิร่างกายของธนวินท์ของตน เมื่อวานเด็กหนุ่มก็โดนเพิ่งจะโดนฝนมาเพราะออกไปนั่งเล่นที่ศาลาหลังบ้านแต่ฝนดันตกกระหน่ำลงมาอย่างหนัก
“ป้าน้อยวินคิดถึงอาภพจังเลยคับ” เด็กหนุ่มหลับตาลง ไม่ได้ฟังคำบ่นจากน้อยที่เป็ห่วง แต่เผลอพูดบอกความคิดให้หญิงสูงวัยรับรู้ น้อยได้แต่ถอนหายใจ ลูบศรีศระปลอบใจ ใครๆ ในบ้านต่างก็รู้ว่าธนวินท์มีใจให้ติณภพ ที่ทุกคนไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมาก็เพราะคำสั่งของแสงจันทร์
“โธ่คุณหนูของป้า” หญิงสูงวัยจึงเรียกเด็กในบ้านสองคนให้มาช่วยพยุงธนวินท์ขึ้นไปนอนพักข้างบนห้อง
……….
หลังจากนั่นไม่นานติณภพก็ขับรถกลับเข้ามาจอดในลานจอดรถที่มีไว้สำหรับชายหนุ่มโดยเฉพาะ เขาลงจากรถแล้วเดินปรี่เข้ามาในตัวบ้านทันที เพราะคิดว่าแสงจันทร์คงมีธุระด่วนไม่อย่างงั่นคงไม่โทรตามเขากลับมาในเวลาแบบนี้หร่อก
“คุณท่านละครับป้าน้อย”
“คุณท่านหลับไปสักพักแล้วค่ะคุณภพ”
“แต่คุณท่านโทรให้ผมกลับมาหาท่านมีธุระอะไรหรือเปล่าครับ ป้าน้อยพอจะทราบไหมครับ” น้อยอึกอักเลี่ยงมองหน้าชายหนุ่ม
“อืมป้าว่าไว้คุณภพถามจากคุณท่านเองพรุ่งนี้จะดีกว่าค่ะ น้ำค่ะคุณพบมาเหนื่อยๆ ทานสักหน่อย”
“ขอบคุณครับป้า” ชายหนุ่มหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม
จนหมดแก้วเพราะตัวเขารู้สึกกระหายน้ำแปลกๆ
เสียงโทรศัพท์ทำชายหนุ่มล่วงหยิบขึ้นมาจากกระเป่ากางเกง เป็สายโทรเข้ามาจากอัยวา เพื่อนสนิทที่โทรเข้ามา
“กลับถึงบ้านหรือยังคะภพ”
“เพิ่งถึงเมื่อกี่นี่เองวา”
“วาแค่เป็ห่วงเมื่อกี่คุณดื่มไปหลายแก้ว กลัวว่าจะขับรถไม่ไหว แล้วคุณแสงจันทร์ว่ายังไงบ้างค่ะ”
“ผมโอเคครับ แต่ยังไม่ได้คุยอะไรกับท่านเลยครับ ท่านหลับไปแล้ว”
“ภพจะกลับเข้ามาที่ร้านอีกไหมค่ะ ให้วารอไหม” ชายหนุ่มก้มมองนาฬิกาบนข้อมือตัวเอง ตอนนี้ก็เป็เวลาเกือบสองทุ่มเข้าไปแล้ว เขารู้สึกอยากกลับไปนอนที่บ้านตัวเองเหมือนกัน แต่เพราะความรู้สึกแปลกๆ ที่เกิดขึ้นกับร่างกายตอนนี้ต่างหากที่ทำให้เขาปฏิเสธหญิงสาวออกไป
“ผมน่าจะไม่กลับไปแล้ววา จะค้างที่นี่เลย”
“อย่างงั่นเหรอคะภพ อืม…งั่นวาไม่กวนแล้วก็ได้ค่ะ” ชายหนุ่มกดวางสายไปแล้วเก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋าที่เดิม ส่วนน้อยเดินออกไปนานแล้ว ชายหนุ่มจึงเดินขึ้นห้องไปบ้าง เ้าตัวรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งกลางกาย จนอยากรีบขึ้นมาจัดการตัวเองบนห้องนอน ถึงหน้าห้องก็ควานหากุจแจในกระเป๋ากางเกงอย่างลนลานเพื่อจะไขเข้าไปข้างใน แต่เมื่อจับไปบนลูกบิดประตูกลับภพว่าประตูห้องไม่ได้ล็อกอยู่ ชายหนุ่มจึงรีบเปิดเข้ามาเลยไม่ได้เอ๊ะใจอะไร ตัวเขาอยากรีบเข้ามาให้เร็วที่สุด เพราะตอนนี้ร่างกายเขาเหมือนถูกไฟลนร้อนรุ่มไปทั้งตัว ปวดหนึบไปทั้งกลางกายจนแทบระจะเบิดออกมา
ติณภพเข้าห้องนอนมาได้ก็พลักประตูปิดลงทันทีขาทั้งสองก้าวเดินฉับๆ มุ่งหน้าไปที่ประตูห้องน้ำ แต่แล้วสายตาเหยี่ยวสีนิลเข้มก็เหลือบไปเห็นว่าที่บนเตียงนอนมีร่างของใครบางคนนอนหลับไหลอยู่ เสื้อตัวบางเลิกขึ้นจนเห็นเอวคอดไหนจะกางเกงนอนตัวสั่นจิ๋วที่โอบอุ้มไว้เพียงก้นงอนนอนขดตัวขดคู้กอดผ้าห่มท่ามกลางแอร์ในห้องที่หนาวจัด
“บ้าชิบ!!!” ชายหนุ่มสบดออกมากัดฟนกรอด ถอนหายใจแรงหยุดเท้าไว้หน้าประตูห้องน้ำ มือใหญ่กำเข้าหากันจนแน่นทุบไปบนบานประตูสกัดกลั่นความอยากในใจตัวเอง ใจหนึ่งอยากเดินเข้าไปขย่ำร่างเล็กบนเตียงให้แหลกคามือ
แต่แล้วก็หยุดความคิดนั่นลงเขาเปิดประตูเข้าห้องน้ำมาได้ก็กดล็อกประตูทันที เปลื่องผ้าจนหมดภายใต้สายน้ำเย็นช่ำที่ไหลรดร่างกาย ชายหนุ่มยืนสงบสติอารมณ์ภายใต้ฝักบัวอยู่อึดใจ มือใหญ่ลวงเข้ามาในกางเกงในดึงรั่งกลางกายใหญ่ั์ให้ผง่าดชูชันขึ้นมา กางเกงในสีขาวหลนร่วงลงพื้น
“อ๊า~ อ๊า~” มือหนึ่งค่ำยันไปบนพนังห้องน้ำพรางคิดถึงภาพร่างแบบบางเรียวขาขาวเนียนของเด็กหนุ่มบนเตียง เขาสบัดหน้าไล่ความคิดออกไป แต่แล้วก็กลับมาคิดอีกจนได้ ไม่นานมือใหญ่ที่รูดสาวอยู่ก็ค่อยๆ ผ่อนปลนแรงลง เขาร้องครางลั่นสุขล้นสมองขาวโพลนภาพเด็กหนุ่มบนเตียงยังคงเรียกร้องให้เขาพาตัวเองออกไปจากห้องน้ำ ถึงแม้เขาจะปฏิเสธความคิดนี้ยังไงแต่ก็แพ้ให้ความ้าที่มีมากกว่า ในที่สุดเขาก็เดินออกมาจากห้องน้ำจนได้
ชายหนุ่มเดินเปล่าเปลื่อยตัวเปียกชุ่มมาจนถึงปลายเตียงนอน น้ำจากร่างกายหยดลงพื้นจนเปียกชุ่มพื้นห้อง เ้าตัวหยุดยืนสกัดกลั่นอารมณ์ดิบเถือนในตัวเองอีกครั้ง สายตาไม่อาจละไปจากร่างขาวพ่องตรงหน้าได้เลย
ในที่สุดอารมณ์ดิบก็อยู่เหนื่อยทุกสิ่ง ชายหนุ่มดึงรั่งข้อเท้าเล็กจนร่างบางถล่ามาอยู่ใต้ร่างเขา ติณภพขึ้นคร่อมร่างของเด็กหนุ่มทันที สองมือค่ำยันไว้บนเตียงนอน พยายามกัดฟันระงับความอยากอีกครั้ง ภายในใจต่อสู่กับความอยากของร่างกายโดยที่ลูกแกะตัวน้อยไม่ได้ตื่นมารับรู้อะไรด้วยเลย ว่ากลิ่นกายของคัวเอวช่างหอมหวานส่งกลิ่นยั่วยวนใจเขาแค่ไหน
“งื้อ…” น้ำจากเส้นผมที่ลู่ลงหยดบนใบหน้าเด็กหนุ่ม ทำธนวินท์ขยับบิด ตัวมือเล็กยกขึ้นมาเกาผม งัวเงียจากพิษไข้และยาที่กินเข้าไป พอจะพลิกตัวหันหน้าหนีแต่แล้วมือใหญ่สองข้างก็ตรึงหัวไหล่บางไม่ให้หันหนี ร่างกายหนากดลงมาทาบทับลงบนร่างแบบบางทันที ชายหนุ่มซุกหน้าเข้าหาซอกคอขาว กลิ่นหอมคล้ายกลิ่นกุหลาบอ่อนๆ บนตัวเด็กหนุ่มทำติณภพยิ่งเตลิดเขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป มือใหญ่ดึงกระชากเสื้อตัวโคร่งกับกางเกงขาสั่นของธนวินท์จนหลุดลุ่ยแล้วทิ้งลงข้างเตียง เขากดกลางกายทาบทับบดขยี้ลากท่อนเนื้อร้อนถูไถกับหน้าทองแบน พรางร้องครางในลำคอ บดเบียดร่างกายหนาบึกบึนกดเข้าหาคนบนเตียง
“อื้ออ” เสียงหายใจหื่นหอบกระหายของติณภพ ทำลูกแกะตัวขาวขยับตัวงัวเงียสลึมสลืออีกครั้งแต่แล้วด้วยฤทธิ์ยาก็หลับต่อติณภพบีบเคล้นคลึงร่างกายของคนเด็กกว่าด้วยแรงอารมณ์ของเขา
“อืออ~” เมื่อโดนปลุกเร้าเล้าโลมจากมือใหญ่สองข้าง หน้าอกสีหวานก็ชูชันขึ้นยั่วตาคนมองจนต้องก้มลงงับ ปากได้รูปบดบี้ขยี่แรงๆ พรางขบเคี้ยว จนร่างเล็กสั่นพร่าแอ่นอกขึ้นให้ตัวอ่อนปวกเปียกไหลไปตามแรงกระทำของชายหนุ่ม
“อะ~” สองมือใหญ่รวบข้อมือน้อยไว้ในอุ่งมือ มืออีกข้างก็เคล้นคลึงไปทั้วตัวจนสาแกใจ แรงอารมณ์ที่คลุกคลุ่นทำชายหนุ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่ ใบหน้าหล่อเหล่าที่ฝั่งอยู่บนซอกคอขาวซุกไซ้เข้าหาดอมดม ทั้งขบเม้มกัดดึงเนื้ออ่อนจนขึ้นรอยฟัน
“อะ อืออ~” ชายหนุ่มทั้งดูดทั้งเลียต้นคอขาวซ้ำๆ ให้ขึ้นรอยแดงช้ำ เขาดูดเลียร่างกายขาวผ่องผิวเนียนนุ่มละมุนลิ้นไปทั้งตัวลากดิ้นโลมเลียจากยอดอกสีหวานเรื่อยลงมาจนถึงหน้าท้องแบน ลิ้นสากร้อนลากวนรอบแอ่งสดือ พรางเงยหน้ามองคนหลับไม่ได้สติตาลอย
“อือออ” มือใหญ่ประคองกลางกายคนตัวเล็กไว้ในอุ่งมือแล้วค่อยๆ ขยับรูดรั่งจนร่างเล็กกระตุ๊กน้ำขาวขุ่นพุ่งฉีดออกมาเต็มหน้าท้องแบน นิ้วมือทำหน้าที่แหวกทางบดบี้รูรักก่อนจะสอดนิ้วเข้าไป แค่นิ้วเดียวชายหนุ่มกลับรู้สึกว่าถูดรัดจนแน่นเขาดุนดันอีกสองนิ้วแหวกเข้าไปอีกจนได้ คว้านเข้าออกรัวเร็วเปิดทางให้ท่อนเอ็นร้อน แค่นี้หัวใจชายหนุ่มสูบฉีดเืจนหน้าแดงกล่ำเขาอยากใส่เข้าไปเต็มทนแล้ว หมอนใบโตถูดสอดเข้าใต้เอวบาง ชายหนุ่มทำทุกอย่างอย่างช้ำชองด้วยวัยและประสปการณ์บนเตียงที่ต่างกัน
สองขาเล็กถูกติณภพจับแยกออกจนอ้ากว้างชายหนุ่มแทรกกายใหญ่เข้าหา จับท่อนเนื้อร้อนผ่าวประคองรูดสาว แล้วใช้ส่วนหัวถูกไถไปบนช่องทางสีหวาน เขาค่อยๆ กดมันเข้าไปแต่ก็ยากลำบากเหลือเกินเมื่อช่องทางยังคงคับแน่นเกินกว่าจะกลื่นกินท่อนเนื้อเข้าไปได้หมด ทั้งที่เขาก็เพิ่งจะเปิดทางไปเมื่อกี่
“อ่าแน่นชิบหาย~อ๊า~อ๊า~ “เสียงครางในลั่นห้อง เมื่อความใหญ่โตเพียงส่วยหัวที่มุดเข้าไปได้ แต่แค่นั่นก็ทำชายหนุ่มแทบคลั่ง ช่องทางด้านหลังของเด็กหนุ่มบีบรัดท่อนเนื้อร้อนของเขาจนแทบลืมหายใจ ปวดเกร็งไปทั้งสับพราง
“พรวด!!!” เขาไม่อาจทานทนไหว่อีกแล้ว มือใหญ่ดันขาสองข้างให้แนบไปกับลำตัวเขาขยับเข้าหาแล้วกดกระแทกพรวดพราดเข้าจนมิดลำ
“อ๊า~~~~” เกิดเสียงครางลั่นห้องนอนอีกครั้งเมื่อท่อนเอ็นั์เข้าไปจนมิด เ้าตัวแช่ค้างตัวตนไว้อึดใจ และคราวนี้เขาไม่อาจควบคุมอะไรได้อีกต่อไป มือใหญ่วางหมับลงบนเอวบาง เขาเริ่มจังหวะตอกอัดตัวตนเข้าหาคนใต้ร่างทันทีรีบขยับเข้าออกถี่เร็วเหมือนกลัวว่าหากช้ากว่านี้เด็กหนุ่มจะตื่นมาพลักใสเขาไป
“อ๊า~” ร่างนุ่มนิ่มภายใต้ร่างกายของติณภพดิ้นพร่านเมื่อถูกติณภพยัดท่อนเนื้อท่อนั์เข้าออกรัวเร็วถี่ยิบจนหัวสั่นตัวสั่นโยกครอนตามแรงอารมณ์ ชายหนุ่มเองก็ครวนครางร้องออกมาลั่นห้องเขาเสร็จในรูรักของเด็กหนุ่มไปไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งจนน้ำรักที่อัดเข้าไปล้นทะลักออกมา
“อือ~” มือใหญ่ปล่อยมือจากเอวบางจับลูกแกะตัวขาวพลิกนอนคว่ำ สองมือใหญ่บีบขย่ำก้นงามฟ้อนเฟ้นจนเนินเนื้อปริออกตามร่องนิ้ว เขาขย่ำระบายความซ่านของตัวเอง แล้วกอบกุมสโพกกลมกลึงที่แอ่นขึ้นให้จากหมอนที่รองไว้ด้านใต้
“สู้มือเป็บ้า” ตัวเขาไม่คิดว่าร่างเล็กตัวบางอย่างธนวินท์จะพอดีมือเขาไปเกือบจะทุกสัดส่วน เห็นเนินเนื้อขาวบวมแล้วก็อดไม่ได้ที่จะก้มลงมาขบกัดดูดเลียอย่างหมั่นเขี้ยว มือใหญ่ยังจับแยกร่องก้นออกกว้างตวัดลิ้นเลมเลียลากลิ้นร้อนไปตามร่องสีหวาน ใช้ลิ้นตวัดรัวๆ ใส่รูรัก
“อ๊า” ชายหนุ่มรู้สึกดีจนแท่งเนื้อผง่าดชูชัน เขาขึ้นมาคร่อมทับคว้าจับข้อมือเล็กสองข้างไขว้กันก่อนจะใช้เป็หลักยึดยัดกระแทกท่อนเนื้อร้อนเข้าหาเน้นๆ หนักมือ ติณภพหลงมัวเมารสชาติหวานล้ำของร่างกายเด็กหนุ่มจนโงหัวไม่ขึ้น ลูกแกะตัวขาวช่างหอมหวานละมุนลิ้น จนเผลอดูดเลียสร้างรอยสีกุหลาบไว้ทั่วตัว
“อืออ อ๊าาาา” ในที่สุดท่อนเนื้อร้อนผ่าวก็ปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นออกมาอัดอยู่ข้างในอีกครั้ง เขาทิ้งตัวนอนทาบทับไปบนแผ่นหลังบางของเด็กหนุ่ม
“หือ หือ อ๊า~” เสียงครางยังคงดังขึ้นไม่หยุดหย่อน ใบหน้าหล่อซบอยู่บนซอกคอขาว ลิ้นร้อนยังคงแตะเลียใบหูเล็กทั้งขบเม้ม
“ดีชิป!” เหมือนแค่นี้มันยังไม่พอเขายังอยาก้าอีกเรื่อยๆ ยิ่งทำยิ่งอยากทำมากขึ้นๆ ถ่อนเอ็นร้อนค่อยๆ ถอดถอนตัวตนออกมาแล้วปล่อยน้ำขาวขุ่นเต็มแผ่นหลังบาง
“อ๊า~ อ๊า” มือใหญ่รูดสาวจนน้ำรักฉีดพ้นออกมาจนหยดสุดท้าย
“เข้ามาอ่อยอาถึงในห้อง จะมาโทษกันทีหลังไม่ได้นะ” พูดพรางอัดท่อนเนื้อใหญ่ั์ทะลวงเข้ามาใหม่ซ้ำอีกครั้งเขากระแทกตัวตนเขาออกสุดลำโหมกระหน่ำอย่างบ้าครั้ง ปลดปล่อยแล้วก็อัดกระแทกเข้ามาใหม่อีกซ้ำๆ ติณภพรู้ว่าคนที่เขากำลังทำเื่อย่างว่าอยู่ด้วยเป็ธนวินท์ เขาถึงได้ไม่ควบคุมการกระทำหยาบโลนที่กำลังทำอยู่ตอนนี้ร่างเล็กถูกจับพลิกนอนหงายอีกครั้ง มือใหญ่ดึงหมอนใบโตทิ้งลงข้างถเตียง บนใบหน้าหวานเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา เหมือนเ้าตัวจะเจ็บจนพาลร้องไห้ออกมาแต่ก็ไม่มีเรียวแรงพอจะต่อต้านกลับนอนแน่นิ่งไม่ไหวติงให้เขาทำหยาบคายใส่
“แง๊บ งับ” ปากได้รูปงับกัดบดปากลงบนยอดอกสีหวานอีกครั้งทั้งที่ร่างกายส่วนล่างยังคงเชื่อมติดอัดอยู่ในรูรัก มือใหญ่บีบบี้จนปลายยอดบวมเป้ง ฟันคมลงน้ำหนักขบกัดลงบนปลายยอดระบายความซ่านที่เกิดจากส่วนล่าง ละเลงลิ้นเลียหยอกเย้าดูดย้ำซ้ำ แล้วเข้าไปซุกซอกคอหอมกรุ่น ใบหน้าหล่อเหล่าขยับเข้ามามองใบหน้าของคนใต้ร่าง ปากนิดจมูกหน่อยแก้มย้วยจนน่าหยิก หากเป็คนอื่นเขาคงเอ็นดูไม่น้อย แต่กลับธนวินท์ความรู้สึกเหล่านั่นกลับไม่เคยพุดขึ้นมาในความคิดเขาเลยแม้แต่น้อย
ปากได้รูปงับจูบลงบนปากอวบอิ่มอีกครั้ง เขาบดจูบซ้ำย้ำๆ ดูดเลียลิ้นเล็กตามอำเภอใจขบกัดดึงรั่งกลีบปากสีหวานอย่างเอาแต่ใจ ยิ่งคนตัวเล็กไม่ต่อต้านเขายิ่งได้ใจกระทำหยาบโลน
และเมื่อร่างกายส่วนล่างเริ่มตื่นอีกครั้ง กายหนาพลิกตัวนอนราบลงบนเตียงนอน แล้วยกร่างคนหลับไหล่ขึ้นมาครอมทาบทับลงบนตัวเขา กล้ามแขนแข็งแรงรัดเอวบางไว้ไม่ปล่อย ได้ที่แล้วก็อัดกระแทกตัวตนเข้าออกเนิบนานเพิ่มจังหวะซอยถี่ยิบรัวเร็วจนสุขสมเสพสุขกับร่างกายน้องซ้ำแล้วซ้ำเหล่า บทรักจากความกระหายอยากของร่างกายทำติณภพปลดปล่อยออกมาซ้ำๆ บนตัวเด็กหนุ่ม เขาทำจนร่างบางเลอะคราบคาวเกือบทั้งตัว ปลายลิ้นสากลากผ่านลำคอระหงส์ขึ้นมาจนถึงใบหน้า ปากเล็กถูกบีบให้อ้าออก ท่อนเนื้อพาเผ่าบใบหน้า ชายหนุ่มอัดกระแทกกลางกายเข้าหาเพื่อรีดรดปลดปล่อยออกมาทุกหยาดหยดชายหนุ่มทำราวกับว่าคนใต้ร่างเป็เพียงตุ๊กตาระบายอารมณ์ดิบเถื่อนของตนเท่านั่นความรู้สึกที่ควบคุมไม่ได้ทำเขาโหมกระหน่ำใส่ธนวินท์จวบจนหลับไหล่ไปด้วยกันในค่ำคืนที่ฝนยังตกกระหน่ำ หลับไปทั้งที่ท่อนเนื้อร้อนยังถูกโอบอุ้มอยู่ในรูรัก
ชายหนุ่มรู้สึกตัวตื่นมาสองสามครั้งในกลางดึกคืนนั่นเขายังเสพสุขร่างกายเด็กหนุ่มซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่รู้เบื่อ
“หือ~ หือ~” เด็กหนุ่มปวดร้าวไปทั้งสับพราง จนไม่สามารถขยับเคยื่อนร่างกายไปไหนได้ถนัด อีกทั้งยังมีมือใหญ่ที่ยังโอบอยู่บนเอวบางไม่ยอมปล่อย แค่ขยับตัวธนวินท์ก็รู้สึกราวกับว่าร่างกายเขาจะแตกออกเป็เสี่ยงๆ ยังไงยังงั่น
“ฮึก~ หือ~” เสียงร้องไห้จากธนวินท์ในตอนรุ่งสางค่อยๆ ปลุกคนหลับไหลให้ตื่นขึ้น ติณภพยังไม่ลืมตา แต่เขาขยับท่อนเนื้อที่ยังคับพองเข้าออกเนิบนาบ
“อ๊ะ อ๊ะ~” ชายหนุ่มยังคงร้องครางอย่างสุขสมในตอนรุ่งสางน้ำรักถูกปลดปล่อยออกมาจนล้นทะลักไหลลงมาตามเรียวขา
“จะ เจ็บ ปล่อย ฮึก อือ~”
ในตอนรุ่งสางของวันใหม่พายุอารมณ์ได้มอดไหมลงแล้ว หากแต่พายุฝนยังโหมกระหน่ำไม่หยุด ร่างกายเด็กหนุ่มยังร้อนผ่าวด้วยพิษไข้ เกยซบแนบอยู่บนอกแกร่ง
ทามกลางแสงอาทิตย์ที่ลอดผ่านเข้ามาจากช่องหน้าต่างประตูริมระเบียง เด็กหนุ่มได้สติค่อยๆ ขยับตัวเห็นแบบนั่นติณภพจึงขยับตัวลุกขึ้นนั่งโดยมีธนวินท์ที่คร่อมตักไว้
“น้องวิน” ‘ไม่สบายเหรอ’ ชายหนุ่มใมือใหญ่จับไปบนหน้าพากที่ร้อนผาวของเด็กหนุ่ม ใบหน้าซีดเสียวบวกกับร่างกายที่ส่งไอร้อนออกมา
“แกรกกกกก!!!” เสียงเปิดประตูเข้ามาจากประตูหน้าห้องทำติณภพหันควับไปมอง
“ตายแล้วคุณหนูOo” หญิงสูงวัยแทบล้มทั้งยืนเมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องก็เจอเข้ากับภาพบาดตาของสองคน
“ป้าน้อย!” ติณพฤกษ์หยุดเสียงพูดไว้แค่นั่นทำเพียงทิ้งศีรษะลงบนะนังเตียงนอน ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างเล็กปกปิดร่างกายขาวผ่องให้มิดชิดขึ้นกว่าเดิม
“ป้าจะไปเรียนคุณท่าน คุณภพแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนเถอะค่ะ”
“เดี่ยวผมตามไปครับ” เมื่อหญิงสูงวัยเดินออกไปจากห้องแล้วติณภพยังคงสงบนิ่ง เขาจะทำยังไงกับร่างเล็กที่อยู่บนตักได้แต่คิดแล้วก็ถอนหายใจ เป็เขาที่ผิดหรือเป็เด็กคนนี้ที่โง่เข้ามาอยู่ในห้องเขาเอง แต่ทำไมเมื่อคืนเขาถึงได้มีอาการแบบนั่นได้เขารู้ตัวั้แ่เมื่อคืนแล้วว่าตัวเองโดนยา แต่ใครกันที่ใส่ยาให้เขาชายหนุ่มขมวดคิ้วจนเป็ปมเขาไม่อยากจะคิดว่าเื่ที่เกิดขึ้นมันเกิดจากผู้มีพระคุณของเขา แต่ก็ไม่อาจปัดทิ้งความคิดบ้าๆ นี้ไปได้
“อาภพ!” เด็กหน่มที่ค่อยๆ ลืมตามองเอยเรียกชื่อติณภพขึ้น แต่กลับถูกชายหนุ่มพลักจนร่างเล็กล้มลงไปจากตักไปนอนกองอยู่บนเตียง
“อื่อ” เสียงแหบแห้งด้วยพิษไข้ทำเด็กหนุ่มขัดใจตัวเอง ใบหน้าที่ซบอยู่บนเตียงนอนชายตามองชายหนุ่มไม่วางตา
“อาภพ~” ติณภพลุกขึ้นจากเตียงนอนได้ก็ยืนหันหลังให้เด็กหนุ่ม ร่างเล็กค่อยๆ พยุงตัวเองคลานลงมาจากเตียงมือหนึ่งเกาะแขนชายหนุ่มไว้พยุงตัว อีกมือก็กอดผ้าห่มไว้ด้วยมือที่สั่นเทา
“อาภพ~”
“หุบปากซ๊ะ! แล้วก็หยุดเรียกชื่อฉันซักที”
“เกิดอะไรขึ้น น้องวินเจ็บ~” เด็กหนุ่มปล่อยมือจากผ้าห่มจนร่วงลงบนพื้นสองมือกอดไปรอบเอวสอบ
“ใส่! เสื้อผ้า!”
“อาภพ~”
“หูหนวกหรือไง! ฉันบอกว่าให้ใส่เสื้อผ้า” ติณภพสบัดจนร่างบางหลุดจากการกอดรัดเอวสอบ เขาถอนหายใจระงับโทสะที่กำลังเกิดขึ้นในตอนนี้
"โอ๊ย~~” ธนวินท์ล้มไปกองกับพื้นเ้าตัวก้มหน้าร้องไห้ สอึกสะอื่นจนตัวโยนธนวินท์อยากพูดอธิบาย ขณะเดียวกันเขาก็กลัวเสียงตวาดใส่ของติณภพเช่นกัน
“อาภพฮึก~ น้องวินไม่รู้ว่าเกิดขึ้นได้ยังไง” ตัวของธนวินท์เองก็จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเขาขึ้นมาอยู่บนห้องห้องติณภพตอนไหน จำไม่ได้แม้แต่เื่ราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ถ้าไม่ใช้เพราะความเจ็บหน่วงที่ช่องทางด่านหลังกับรอยรอยสีกุหลาบบนเรื่อนกาย เขาเองก็แทบจะไม่รู้เลยว่าเมื่อคืนได้มีเื่ราวเกิดขึ้นกับตัวเขาจนยับเยินขนาดนี้
“เธอตั้งใจ เธอตั้งใจเข้ามาในห้องของฉัน ตั้งใจจะจับฉัน!! หึ!สาแกใจพอหรือยังละ”
“ฮึก~ ไม่จริงคับ น้องไม่รู้จริงๆ ว่าเข้ามาอยู่ในห้องอาภพตอนไหนอะ? น้องไม่ได้ตั้งใจ ฮึก~”
“โถ่เว้ย!!!” เมื่อโดนตวาดใส่ ธนวินธ์ก็ปล่อยโหออกมาอย่างน่าสงสาร เขาไม่ได้ขึ้นมาบนห้องนี้เองแน่ๆ ต้องมีใครสักคนพาเขาเข้ามาที่นี่ 'เขาจะไม่ยอมรับสิ่งที่อาภพว่าให้เขาเด็ดขาด' ถึงต่อให้ใจเขาจะชอบชายหนุ่มมากแค่ไหน แต่เขาไม่มีทางทำเื่ต่ำทรามแบบนี้แน่ๆ เขาไม่อยากถูกอาภพเกลียด
“อาภพฟังน้องวินก่อนนะ ฮึก~” ร่างบางค่อยๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นยืนอีกครั้งทั้งที่เจ็บไปทั้งช่องทางด้านหลังจนสุดจะทานทน แต่ก็ฝื่นพาร่างตัวเองเดินเข้าไปหาติณภพทั้งที่ขาสองข้างสั่นพร่า
“หลีก! หูหนวกหรือไงวะ” ธนวินท์มองสีหน้าชายหนุ่มอย่างเ็ป แววตาเกลียดชั่งแข็งกร้าวที่เขาใช้มองกันทำคนมองปวดร้าวไปทั้งใจ อาภพเกลียดเขาแล้ว อาภพเกลียดเขาและคงไม่มีวันให้อภัยกันได้ พานทำให้ธนวินท์ไม่อาจทนมองสบสายตาของชายหนุ่มได้อีก
ติณภพถอนหายใจอย่างรำคาญเบื่อหน่าย เขาไม่คิดว่าการกลับมานอนที่บ้านคุณท่านในคืนนี้ จะทำให้เกิดเื่บ้าๆ ที่เขาเองก็ควบคุมไม่ได้แบบนี้ขึ้น
ติณภพเดินชนไหล่บอบบางจนธนวินท์ล้มลงกับพื้นอีกครั้ง เขาเดินไปหยิบผ้าขนหนูมาพันไปรอบเอวสอบเ้าตัวพยายามสงบสติอารมณ์ตัวเองลง สายตาเหลือบมองร่างบอบบางเปลื่อยเปล่าที่ก้มหน้าร้องไห้อยู่กับพื้นห้อง เขาถอนหายใจอีกครั้ง มือใหญ่ลูบใบหน้าตัวเองอย่างหมดอารมณ์ แล้วละสายตาออกจากเด็กหนุ่ม ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปเงียบๆ
หลังจากวันนั่นเด็กหนุ่มก็นอนซบด้วยพิษไข้อยู่เกือบอาทิตย์ มีหมอมาดูให้ถึงบ้าน แต่กลับไม่เจอหน้าติณภพเลยแม้สักครั้ง
อีบุ๊ค MEB : https://www.mebmarket.com/ebook-256815-ไม่เคยคิดที่จะรัก-Not-Love
อีบุ๊คpinto : https://pintobook.com/ebooks/64dba66cfdab70b633c7eb82
9K
