Mr. JUDO ทุ่มฉันเถอะที่รัก (มี E-book)

41 |  ภายใต้ความเข้มแข็งของชัชแสนย์

        เพลงพนัสกับทอรุ้งสันนิษฐานว่า เหตุการณ์ไม่คาดฝันที่เกิดขึ้นกับน้องโก้ระหว่างการแข่งขันไม่ใช่แค่อุบัติเหตุธรรมดา แต่เป็นการจงใจสร้างสถานการณ์ของสปาย โชคดีที่พวกพี่ ๆ โคชสามารถแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ดี จึงไม่ถึงกับต้องยกเลิกการแข่งขันหรือเกิดเหตุวุ่นวายตามมา สมน้ำหน้าไอ้สปาย มันคงเจ็บใจมากแน่ ๆ ที่ไม่สามารถสร้างความปั่นป่วนโกลาหลได้ดังใจ 

        แต่เพียงแค่ข้ามคืนเท่านั้น เพลงพนัสก็ได้ตระหนักว่า เธอกับทอรุ้งคาดผิดมหันต์

        มีคลิปการแข่งขันกระจายไปตามโลกโซเชียลมีเดีย โจมตีกระหน่ำว่ายูโดซันไร้มาตรฐาน ทั้งการยอมให้นักกีฬาที่มีน้ำหนักและขนาดตัวต่างกันมาก ๆ มาแข่งกัน ไม่มีการเซฟนักเรียนที่ดีพอ ความพร้อมในการพานักเรียนที่บาดเจ็บส่งโรงพยาบาลก็ไม่มี

        บางกระทู้วิจารณ์หนักถึงขึ้นที่ว่า แทนที่จะเรียกรถพยาบาลมาดูคนเจ็บ กลับเคลื่อนย้ายผู้ป่วยโดยพลการ ทั้งยังไม่ได้พาไปโรงพยาบาล แค่ปฐมพยาบาลเบื้องต้นในห้องฟิตเนสเท่านั้น และจัดการแข่งขันต่อได้หน้าตาเฉยราวกับชีวิตและความปลอดภัยของนักเรียนไม่ใช่เรื่องสำคัญ แล้วอย่างนี้ยังจะให้บุตรหลานของท่านเรียนที่สถาบันมักง่าย เสื่อมจรรยาบรรณแห่งนี้ได้อีกหรือ

        “หน็อย นี่มันตั้งใจดิสเครดิตพวกเราชัด ๆ” ทอรุ้งอ่านข่าวจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือแล้วโมโหจนแทบจะเขวี้ยงทิ้ง ความคุกรุ่นในใจคงร้อนแรงไม่ต่างกับโคชทั้งกลุ่มที่รุมดูโน้ตบุ๊กของชัชแสนย์อยู่ตรงโซฟา

        เพลงพนัสเม้มริมฝีปากครุ่นคิด กดเล่นคลิปวิดีโอซ้ำอีกครั้ง 

        เหตุการณ์ในคลิปเริ่มตั้งแต่ตอนที่น้องโก้กับนักสู้สายน้ำตาลพุ่งเข้าหากันอย่างรุนแรง กำแขนเสื้อของกันและกันไว้ จนน้องโก้กระชากสาบเสื้อของอีกฝ่ายโดยที่ชายผู้นั้นแทบไม่สะดุ้งสะเทือน ก่อนที่จะถูกคู่ต่อสู้ทุ่มลงเบาะอย่างจังเสียงดังตึงสนั่น น้องโก้บิดดิ้นไปมาบนเบาะ ใบหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด พวกโคชรีบมามุงดูพร้อม ๆ กับกองเชียร์ที่ฮือฮาแทบจะเข้าไปล้อมปิดอีกที แล้วครู่เดียวโคชโอห์มก็อุ้มร่างน้องโก้ก้าวยาว ๆ เข้าไปในห้องฟิตเนสพร้อมกับโคชอีกสองคน คลิปจบเพียงเท่านี้

        คลิปนี้หลุดมาจากใคร เป็นคำถามแรกที่ก่อตัวขึ้นในใจของเพลงพนัส

        จะว่าหลุดมาจากพวกพ่อแม่ผู้ปกครองและกองเชียร์ที่มาดูการแข่งขันที่โรงเรียนก็ไม่ใช่ เพราะมุมกล้องเป็นมุมเดียวกับที่โคชโยฮันน์ถ่าย ซึ่งจุดนั้นอยู่นอกเหนือเขตที่อนุญาตให้กองเชียร์เข้ามาได้

        “การแข่งครั้งนี้ถ่ายทอดสดทางเพจด้วยนี่ คนดูได้ทั่วประเทศ ทั่วโลก อาจเป็นใครก็ได้ที่ได้ดูทางเพจ แล้วตัดเฉพาะช่วงนี้เอามาเผยแพร่ต่อ” ทอรุ้งว่า 

        “หรือจะเป็นพวกเดอะไฟเตอร์” เพลงพนัสเม้มปากจนเป็นเส้นตรง

        ทอรุ้งกดเล่นคลิปอีกครั้ง หรี่ตาอย่างใช้ความคิด จากนั้นก็เหมือนสังเกตเห็นอะไรบางอย่างจึงกดหยุดคลิปแล้วย้อนดูอีกทีในช่วงวินาทีสั้น ๆ จนแน่ใจจึงหยุดภาพให้เพลงพนัสดู

        “แก ดูนี่สิ อะไรสีเทา ๆ ตรงขอบจอนี่ ผ่านเข้ามาแค่แวบเดียว”

        เพลงพนัสเพ่งมอง พอนึกออกก็หันมองตากันโดยมิได้นัดหมาย

        มันคือแขนเสื้อ หรือไม่ก็ส่วนใดส่วนหนึ่งของเสื้อสตาฟฟ์ เมื่อวานสตาฟฟ์ทุกคนสวมเสื้อยืดสีเทา สกรีนโลโก้พระอาทิตย์สาดแสงเหมือนกันก็จริง แต่จากตำแหน่งนี้มีสตาฟฟ์เพียงคนเดียวเท่านั้นคือโคชโยฮันน์

        และถ้าโคชผ่านเข้ามาในกรอบภาพเช่นนี้ จากมุมมองที่เห็นนี่ ก็แสดงว่าคลิปที่ปรากฏไม่ใช่คลิปจากกล้องของเขา 

        เป็นกล้องของคนอื่นที่ตั้งถ่ายในมุมมองคล้ายกันมาก ๆ จนเกือบจะเป็นมุมเดียวกัน

        “แสดงว่า เจ้าของคลิปไวรัลนี่อยู่ที่ยูโดซันด้วยสินะ” 

        “งั้นใครกันล่ะที่สามารถถ่ายจากมุมนี้ได้”

        เพลงพนัสพาตัวเองย้อนกลับไปเมื่อวานเพื่อสรุปรวบยอดเบาะแสที่มี ท่ามกลางผู้คนมากมายทั้งนักยูโดและกองเชียร์ผู้มาเยี่ยมเยียนเบาะยูโดซัน หากจะถ่ายคลิปออกมาได้ภาพอย่างนี้ ก็ต้องถ่ายจากบริเวณโต๊ะวางสัมภาระของนักกีฬา แต่เผอิญว่า จุดนี้เป็นเขตที่กันไว้ไม่ให้บุคคลภายนอกเข้ามาได้

        มีสตาฟฟ์อยู่บริเวณนี้แค่สามคน ตัดโคชโยฮันน์ที่บังเอิญหลุดเข้าไปในจอออก ก็จะเหลืออีกแค่สองคนเท่านั้นที่สามารถลงมือได้

        พอคำตอบปรากฏวาบจนกระจ่างใจ เพลงพนัสก็เบิกตากว้าง หันมองตากับทอรุ้งอีกครั้งซึ่งเพื่อนสาวก็ดูตกตะลึงไม่ต่างกัน

        สองคนนั้นก็คือ ทอรุ้งกับตัวเธอเอง

        “จะบ้าเหรอ” เสียงสบถของทอรุ้งเบาแทบไม่พ้นลำคอ “ไอ้สปายนั่นต้องจงใจใส่ร้ายพวกเราแน่ ๆ”

        “หรือว่านอกจากเราสองคนกับโคชโยฮันน์แล้ว ยังมีใครอีกคนที่อยู่ข้างหลังเรา”

        ทอรุ้งเงียบไป เธอเองก็คิดตาม จำได้ว่าโต๊ะยาวนั้นตั้งอยู่ใกล้ผนัง และบนโต๊ะตลอดจนพื้นข้างล่างก็เต็มไปด้วยกระเป๋าของพวกนักกีฬา ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะมีใครมายืนซ้อนหลังอีกทีโดยที่พวกเธอไม่รู้ตัว

        “ให้ตายเถอะ ยิ่งโดนโคชโอห์มโกรธ ๆ อยู่” ทอรุ้งว่า

        เพลงพนัสกับทอรุ้งหันไปทางโซฟาพร้อม ๆ กัน แล้วก็แทบผงะเมื่อพบว่ากลุ่มโคชที่ปรึกษาหารือกันอยู่ พากันจ้องมาทางนี้ราวกับเห็นผู้ต้องหาหนีคดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งคุณแสนย์ ดวงตาคมของเขาวาวโรจน์ จับจ้องมาที่เพลงพนัสคล้ายจะเผาไหม้ให้กลายเป็นจุณเสีย ณ บัดนี้

        ชัชแสนย์ยกแก้วทรงป้อมเตี้ยบรรจุของเหลวสีคล้ายน้ำตาลทรายแดง กระดกรวดเดียวจนหมดแก้ว รสชาติของมันไม่ได้หอมหวานเหมือนสี แต่ความขมฉุนก็ไม่ได้ทำให้ใบหน้านิ่งเฉยราวสวมหน้ากากนี้ไหวติง ความจริงเขาไม่ชอบเที่ยวกลางคืน แต่ไนต์คลับแห่งนี้ก็เป็นที่ที่เขาชอบมายามมีเรื่องกลัดกลุ้มจนปวดหัวหนึบ

        เขาชอบความมืดสลัวในคลับ มองเห็นผู้คนรอบ ๆ ถูกอาบด้วยแสงสีม่วงอมน้ำเงิน แต่ก็ชอบเลือกนั่งหน้าบาร์ยาวซึ่งสว่างด้วยแสงไฟสีนวลอบอุ่น ชอบให้มีผู้คนมากมายรายล้อม ทั้งเต้นทั้งดื่มสนุกสนาน แต่ก็ชอบนั่งในมุมสงบที่มีเพียงเขากับบาร์เทนเดอร์ ชอบที่มีเมนูค็อกเทลรสชาติเยี่ยมมาให้เลือกหลากหลาย แต่ก็ยังชอบสั่งแค่วิสกี้มาดื่มเพียงอย่างเดียว

        นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ชายหนุ่มกลับบ้านแล้วทะเลาะกับพ่อรุนแรงจนขับรถออกมาดื่มกลางดึก เป็นอีกครั้งที่เขาเห็นแม่ร้องไห้ เสียงสะอื้นของแม่เสียดแทงจนภายในใจร้าวระบม

        ‘เป็นไงล่ะ โรงเรียนของแก ไหนว่าจะติดหนึ่งในห้าสถาบันที่ดีที่สุดให้ได้ ฉาวโฉ่ขนาดนี้คงมีหวังหรอก ดีนะที่ไม่โดนพ่อแม่ของเด็กคนนั้นฟ้องร้องเอา ไม่งั้นอย่าว่าแต่แกจะไปเรียนยูโดหรือทำโรงเรียนบ้า ๆ นี่เลย แค่เอาตัวเองให้รอดจากตะรางก็ยังยาก’

        พ่อพูดเสียงเข้มกึ่งประชดประชันมาจากโซฟาในห้องรับแขก เขาเบือนหน้าหนี มันคงง่ายกว่านี้หากเขาไม่เคยเป็นลูกรักที่แสนจะภาคภูมิใจของพ่อมาก่อน จนกระทั่งถึงตอนกลับจากเรียนปริญญาโทที่อังกฤษ

        ‘พ่อ เราไม่ทะเลาะกันสักวันได้ไหม ผมเหนื่อย’

        ‘แกเหนื่อย แล้วพ่อไม่เหนื่อยเหรอ ทำงานเก็บเงินงก ๆ ส่งแกไปเรียนเมืองนอกเมืองนา หวังว่าแกกลับมาจะได้ช่วยกันบริหารบริษัท สร้างกิจการไว้ใหญ่โตให้แกสืบทอด ปูทางให้เดินสะดวกสบาย แล้วแกตอบแทนพ่อยังไง ทิ้งทุกอย่างเพื่อไปทำโรงเรียนที่มันกำลังจะเจ๊ง พ่อไม่เข้าใจว่าแกคิดได้ยังไง หรือพ่อเคยสอนให้แกมีวิสัยทัศน์ตื้น ๆ แบบนี้ด้วยเหรอฮะ แสนย์’

        ‘พ่อสอนให้ผมกล้าชนกับปัญหา ไม่ย่อท้อต่ออุปสรรค พ่อสอนว่าล้มได้ก็ลุกได้ แต่พ่อไม่เคยสอนให้ผมทำงานที่ผมรัก ขอโทษด้วยนะพ่อที่ผมคิดได้เอง’

        ‘แสนย์! แกอย่ามาเล่นลิ้นกับพ่อ’ ผู้เป็นบิดาชี้นิ้วมา ‘งั้นถามหน่อยเถอะ งานที่แกรักและกำลังจะพาแกล่มจมไปด้วยเนี่ย มันให้อะไรแกบ้าง นอกจากทำให้แกหมดเวลาชีวิตจนแทบไม่กลับบ้านกลับช่องแล้ว มันให้เงินแกเท่าไหร่กันเชียว ธุรกิจส่งออกของบ้านเราหมุนเงินเดือนละเป็นล้าน ปีหนึ่งกำไรเป็นร้อยล้าน แกกลับไม่เห็นค่า ใกล้เกลือกินด่าง มีของดีอยู่ในมือแท้ ๆ กลับมองข้ามไปคว้ากรวดคว้าทราย’

        ‘พ่อ! เลิกดูถูกสิ่งที่ผมรักสักทีเถอะ ธุรกิจร้อยล้านของพ่อน่ะ ไอ้ลูกวิสัยทัศน์ตื้นอย่างผมไม่มีปัญญาทำหรอก และที่ผมไม่กลับบ้านไม่ใช่เพราะมัวแต่ยุ่งกับโรงเรียน แต่เพราะผมไม่อยากกลับมาเจอพ่อ มาทะเลาะกับพ่อ มาเจอสภาพบ้านแตกแบบนี้ต่างหาก’

        ‘ไอ้แสนย์!’

        พ่อตะคอกลั่นห้องรับแขก จนแม่รีบวิ่งมาจากในครัว

        ‘แสนย์ ทำไมพูดกับพ่ออย่างนี้ล่ะลูก เดี๋ยวพ่อหัวใจกำเริบขึ้นมาจะทำยังไง’

        ชายหนุ่มลดเสียงลง ‘ผมขอโทษครับแม่ ขอโทษด้วยที่กลับบ้าน ผมไม่น่ากลับมาเลย’

        ‘ไอ้แสนย์ มึงต้องเห็นกูตายก่อนใช่ไหม มึงถึงจะสำนึก’

        พ่อของเขาเสียงดังราวคำราม กำหมัดตบเข้าที่หน้าอกแรง ๆ 

        ‘ผมสำนึกบุญคุณพ่อเสมอนั่นแหละ พ่อจะโกรธ จะเกลียด จะตัดผมออกจากกองมรดกก็ได้ ยกบริษัทร้อยล้านของพ่อให้น้องไปเลย ผมไม่อยากได้อะไรของพ่อทั้งนั้น’

        คุณพ่อหน้าแดงก่ำ มือข้างหนึ่งกำหมอนอิงแน่น ส่วนแม่ซึ่งยืนเคียงข้างลูบเนื้อลูบตัวเขาไปมา

        ‘โธ่ แสนย์ ลูกก็รู้ว่าน้องเป็นแอร์โฮสเตส อุตส่าห์สอบจนได้เป็นสมใจแล้วจะให้มาทำบริษัทเครื่องจักรกล ยังไงน้องก็ไม่ไหวนะลูก’

        ชัชแสนย์ก้มมองสีหน้าซึ่งเปี่ยมไปด้วยความเว้าวอนของแม่

        ‘ถ้าไม่มีใครทำต่อก็ขายไปเถอะครับแม่ พ่อเองก็ป่วย เราอย่าฝืนอีกเลย’ 

        ฉับพลันนั้น เสียงคำรามลั่นก็ดังมาอีก จากชายอวบท้วมผู้นั่งเครียดขึงบนโซฟา 

        ‘ไอ้แสนย์ ไอ้ลูกไม่รักดี พ่อกับแม่แกอุตส่าห์สู้สายตัวแทบขาด ก่อร่างสร้างตัวมาจนมีวันนี้ กลับพูดมักง่ายว่าให้ขายทิ้ง ไอ้ลูกโง่ ไร้ความคิด ไร้ความรับผิดชอบ’

        ‘ใช่! ผมมันไร้ความรับผิดชอบ และผมก็จะไม่รับผิดชอบความคาดหวังของใครทั้งนั้นด้วย’

        ทั้งที่กำลังจะขึ้นไปข้างบนแล้วแท้ ๆ แต่เขาก็จำต้องกลับออกมา ทิ้งเสียงก่นด่าของผู้เป็นพ่อไว้เบื้องหลัง 

        ขณะที่กำลังจะก้าวขึ้นรถนั้น เจ้าเมอร์รี่ก็วิ่งกระดิกหางรัวมาหา ซุกไซ้ใบหน้ากับขาเขา ชายหนุ่มนั่งลงกอดเจ้าหมาไซบีเรียนฮัสกีอย่างแสนรักแสนคิดถึง เขารักเมอร์รี่มาก แต่ไม่อาจกลับมาเล่นด้วยได้บ่อย ๆ จนบางครั้งก็น้อยใจว่าเมอร์รี่คงจำหน้าเจ้านายอย่างเขาไม่ได้เสียแล้ว ถ้าไม่ดูเป็นการอกตัญญูมากเกินไป เขาก็อยากจะยอมรับกับตัวเองว่า เมอร์รี่เป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้เขายังอยากกลับบ้าน

        ตอนที่ขับรถมาถึงไนต์คลับ เขาไม่ได้เข้าไปข้างในทันที แต่นั่งนิ่ง ๆ ในรถอยู่นาน หวังให้ความเงียบช่วยสงบสติลดความร้อนรุ่มในใจลง ไม่ว่าจะเครียดหรือรู้สึกหนักอึ้งแค่ไหน เพียงได้มาเล่นกับเมอร์รี่แค่เดี๋ยวเดียวก็หาย แต่ในเวลานี้เขาทำได้แค่ลูบพวงกุญแจตุ๊กตาหมาไซบีเรียนฮัสกีที่ห้อยบนกระเป๋าโน้ตบุ๊กเท่านั้น ชายหนุ่มหัวเราะหึออกมาเบา ๆ สมเพชตัวเองเหลือเกินที่ทำได้แค่แขวนตุ๊กตาหมาเป็นของต่างหน้า 

***ลง 60% ของเรื่อง หลังจากนั้นจะเปิดพรีออเดอร์เล่ม+อีบุ๊กค่ะ ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ***

นี่เองสินะ เบื้องลึกเบื้องหลังของคุณแสนย์ที่ไม่มีใครรู้ คุณแสนย์ต้องเผชิญเรื่องราวมามากมายขนาดไหนนะ ถึงได้กลายเป็นคนเยือกเย็นจนเข้าขั้นเย็นชาแบบนี้ได้ ...มามะ มาให้ไรต์กอดทีเถอะพ่อคุณ (อ่าว ๆ ฉวยโอกาสแล้วหนึ่ง 55)