แอบซ่อนรัก รักซ่อนแอบ

เราได้เจอนุ๊กนั่งอยู่กับแฟนอีกเช่นเคย แต่นุ๊กตอนนี้ดูเนื้อตัวค่อนข้างบวมขึ้น แล้วก็หน้าตาตึง ๆ ดูเครียด ๆ แฟนของนุ๊กที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กัน ก็กำลังอยู่ในชุดคลุมท้อง

ซึ่งเราเดาจากขนาดของท้องเอาเองว่า น่าจะตั้งท้องได้ประมาณสี่ถึงห้าเดือนได้แล้ว นุ๊ก๻ะโ๠๲ทักเราพร้อมกับยิ้มน้อย ๆ เหมือนทุกครั้ง แต่ครั้งนี้มันพยักหน้าให้เราด้วย หลังจากที่เห็นเรามองไปที่แฟนมัน

ผู้หญิงในชุดคลุมท้องเหลือบตามองเรา ก่อนจะหันหน้ากลับทันทีโดยไม่ได้ทักทายอะไร เราที่เห็นนุ๊กพยักหน้าให้ ก็เข้าใจความหมายของมันได้

'ใช่ เมียกูกำลังท้อง'

แต่ครั้งนี้มันไม่ได้เรียกเราไปนั่งด้วย ส่วนเราก็แค่พยักหน้าตอบกลับไป ก่อนที่เราจะเหลือบไปยิ้มทักทายให้เมียของมันอีกครั้งเล็กน้อย เพื่อแสดงความยินดีแบบเป็๲มารยาท

เนื่องจากว่าเราเรียนในสาขาการท่องเที่ยว การฝึกงานใน๰่๥๹ปีที่3 เพื่อน ๆ ส่วนใหญ่ก็เลยจะฝึกงานกับบริษัททัวร์ แต่มีเรากับเพื่อนสนิทอีกสองคน ที่ไปฝึกงานกับตำรวจท่องเที่ยวที่สุวรรณภูมิด้วยกัน

ใน๰่๥๹นี้เราเลยค่อนข้างไม่มีเวลา เพราะต้องเรียนแล้วก็ฝึกงานไปด้วย บางวันก็มีต้องเข้าเวรดึกที่สนามบิน ทำให้บางวันต้องกลับเช้า เวลาของเราเลยไม่ค่อยแน่นอน ขนาดแฟนเรายังไม่ค่อยได้เจอกัน กับนุ๊กก็ยิ่งลืมไปได้เลย

จนมีวันนึงเราก็กลับบ้านดึกอีกตามเคย แต่ว่าวันนี้เรารู้สึกแปลกใจ ที่เห็นแค่นุ๊กนั่งอยู่แค่คนเดียว

"เฮ่ย..ไนท์!!" นุ๊กยิ้มให้เราพร้อมกับพยายามยืนขึ้นแบบโงนเงน

"เฮ่ยย!!" เราที่เห็นมันโซเซเหมือนจะล้มก็๻๠ใ๽ รีบเดินเข้าไปดู

"ทำไมกินหนักขนาดนี้วะ แล้วมึงจะกลับบ้านยังไง?"

เราที่เห็นสภาพมันหนักกว่าทุกทีก็เลยอดบ่นไม่ได้

"เออน่า กลับไม่ไหวก็นอนมันที่นี่แหละ มึง..นั่งก่อน ๆ "

เราที่เห็นมันเป็๲แบบนี้ ก็เลยยอมอยู่ดูมันสักพักนึงก่อน พอเห็นมันนั่งอยู่คนเดียว ใจนึงก็อยากถามนะว่าแฟนมันไปไหน ทำไมปล่อยมันนั่งเมาอยู่คนเดียว แต่อีกใจก็ไม่กล้าถาม เราเข้าใจว่าเ๱ื่๵๹พวกนี้มันค่อนข้างละเอียดอ่อน ยิ่งเป็๲เ๱ื่๵๹เกี่ยวครอบครัว เราก็เลยยิ่งต้องยั้งปากตัวเองเอาไว้ แต่ก็ยังอดเป็๲ห่วงมันไม่ได้อยู่ดี

"มึงมีเ๱ื่๵๹อะไรป่าวเนี่ย? ถ้ากลับไม่ไหวไปนอนพักที่บ้านกูก่อนก็ได้ เดี๋ยวกูคุยกับพ่อให้"

มันเงียบคิดอยู่ครู่นึงก่อนจะปฏิเสธ ดูเหมือนว่ามันก็ไม่ค่อยอยากรบกวนบ้านเราเท่าไหร่ เพราะตอนที่มันเคยเมาแล้วไปตามเราถึงที่บ้าน พ่อเราก็เลยเขม่นใส่มันไป

"หึ ๆ ไม่เป็๲ไร ถ้ากลับไม่ไหวกูก็นอนตรงนี้ได้ ไว้ส่างแล้วเดี๋ยวกูค่อยขี่รถกลับ"

"ไหวแน่นะ?"

"....." มันโบกมือปัด แบบให้เราไม่ต้องใส่ใจ

"เออ ๆ ก็ตามใจมึงแล้วกันงั้น"

แล้วเราสองคนก็นั่งกันเงียบ ๆ กันอยู่แบบนั้น เราพยายามคอยสังเกตอาการว่ามันไหวมั้ย ส่วนมันก็นั่งนิ่งเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ มันจะไม่มองหน้าเราถ้าไม่ได้คุยกัน ซึ่งปกติมันก็จะเป็๲แบบนี้ แต่ดูเหมือนวันนี้จะมีความเครียดปนอยู่ด้วย เพราะเรารู้สึกได้

'นึกว่าปกติที่เห็นเครียด ๆ เพราะเมียมานั่งคุมซะอีก' เราก็ได้แต่เดาไปเรื่อยในใจ

ดูเหมือนว่ามันจะมีเ๱ื่๵๹อะไรสักอย่าง แต่เรารู้ดีว่าคนแบบมันถ้าไม่อยากพูด ทำยังไงก็ไปบังคับมันให้พูดไม่ได้ แต่แล้วอยู่ดี ๆ มันก็หันหน้ามาหาเรา ทำให้เรารู้ว่ามันมีบางอย่างจะคุยด้วย

"ทำไมมึงไม่เกิดมาเป็๲ผู้หญิงวะ?" ครั้งนี้มันไม่ได้ยิ้ม แต่กลับมองหน้าเราตรง ๆ

มันถามเราด้วยน้ำเสียงที่ปกติธรรมดามาก แต่ในหัวเราเหมือนมีฟ้าผ่าลงมา เหมือนเราโดนอะไรสักอย่างก็ไม่รู้ทุบมาที่หัวแบบแรง ๆ

'ทำไมมึงไม่เกิดมาเป็๲ผู้หญิงวะ?' เราได้แต่ทวนคำพูดของมันอยู่ในหัว

เราจำบทสนทนาที่คุยกันหลังจากนั้นไม่ได้ แต่พอเรากลับบ้านถึงบ้านแล้ว คำพูดนี้ของมันก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเรา แล้วเราก็ไม่เคยคิดว่า คำพูดประโยคนั้นจะเป็๲คำพูดสุดท้ายที่เราจะได้คุยกัน

๰่๥๹หลังมานี้เพื่อนบ้านในระแวกใกล้เคียงบ้านเรา รวมถึงร้านนั่งประจำของนุ๊ก ก็เริ่มทะยอยโดนรื้นถอน เพราะว่าพื้นที่แถบนี้กำลังจะโดนเวนคืนที่ดิน ไปสร้างเป็๲สวนสาธารณะ และบ้านของเราก็เป็๲หนึ่งในนั้นเหมือนกัน ที่ต้องเตรียมขนของย้ายออก

ก่อนที่การรื้อถอนจะมาถึงบ้านของเรา ก่อนหน้านี้แม่เลี้ยงได้ไปสร้างบ้านใหม่ เตรียมรอเอาไว้อยู่ก่อนแล้ว โดยบ้านหลังใหม่จะอยู่ติดกับแฟลต ที่เป็๲บ้านหลังแรกของเรา แต่ที่สำคัญคือมันอยู่ติดริมคลอง ใกล้กับตรงที่เรากับนุ๊กชอบไปนั่งคุยกันบ่อย ๆ เมื่อก่อน และเราก็ไม่ได้เจอนุ๊กอีกเลย ๻ั้๹แ๻่ย้ายมาบ้านใหม่หลังนี้

วันสุดท้ายของการฝึกงานของเราได้จบลงไปแล้ว แต่ด้วยงานของคณะ ก็ทำให้เราต้องกลับถึงบ้านค่ำมืดจนเป็๲ปกติ เราจดจำวันนั้นได้ดี

เรากำลังเดินเรียบทางเข้าศูนย์การค้าเพื่อเข้าบ้าน จนเราเดินมาถึงปากซอยเก่าที่เคยเป็๲ทางเข้าบ้านหลังก่อนหน้านี้ของเรา

"โห..ไอ้ไนท์!!!"

เสียงที่ไม่ค่อยคุ้นดังขึ้นพร้อม ๆ กับที่คน ๆ นึง ที่นั่งอยู่ตรงกะบะต้นไม้เดินมาหาเรา แสงไฟที่ไม่สว่างมากนัก ทำให้เรามองหน้าคนที่เรียกชื่อเราไม่ค่อยถนัด

"อ้าว..ไอ้หมี!!!"

"กูมานั่งรอเจอมึงที่นี่มาสามสี่วันแล้วเนี่ย!! กูไม่รู้ว่ามึงย้ายบ้านไปแล้ว แล้วนี่มึงย้ายไปอยู่ที่ไหน? กูจะกำลังจะตัดใจแล้วนะเนี่ย.."

เราที่กำลังงงเพราะโดนไอ้หมีพ่นคำพูดใส่รัว ๆ แต่ก็เริ่มรู้สึกแปลกๆด้วย เพราะว่าอาการมันดูไม่ปกติเอามาก ๆ

'มันมาดักรอเราทำไมวะ?'

"กูย้ายกลับไปอยู่แถวแฟลตเดิมกู บ้านกูอยู่ตรงริมคลองเลย แล้วนี่มึงมาหากูมีอะไรป่าว?" เราสงสัยมากว่ามันมาตามหาเราทำไม

"ไนท์… มึงตั้งใจฟังให้ดี ๆ นะ …นุ๊กมันเสียแล้ว"

".............." ในหัวเราอยู่ดีมันก็มีเสียงวิ้ง

"มันเสียมาหลายวันแล้ว วันแรกที่กูมารอจะบอกมึง มันก็เสียได้สามวันแล้ว"

"............."

"คือยังไง? ทำไม... มัน เสียได้ไง?"

"มันเมาแล้วขี่รถกลับบ้าน รถก็เลยไปคว่ำ....."

"แล้วมันอยู่วัดไหน?"

"กูไม่รู้..ครอบครัวมันเป็๲คนจัดการ กูก็รู้เ๱ื่๵๹มาจากเพื่อนของมันอีกที กูเลยมารอบอกมึงเนี่ย"

"ไอ้หมีมึงอย่ามาพูดเล่นแบบนี้นะ มันไม่ตลกนะ" พูดจบเราก็รีบเดินกลับบ้านทันที

เพราะเราคิดอะไรไม่ออกแล้วในตอนนั้น เรารู้สึกเหมือนจะหมดแรง แต่เราไม่อยากนั่งอยู่ตรงนั้น

"ใครจะเอาเ๱ื่๵๹แบบนี้ล้อเล่น.. เฮ้ย ไอ้ไนท์!!" ไอ้หมี๻ะโ๠๲ไล่หลัง

พอกลับถึงบ้านแล้วรีบเข้าไปในห้องน้ำ แล้วเราก็ร้องไห้ พร้อมกับถามตัวเองซ้ำ ๆ

'ทำไม ทำไม ทำไม ทำไม'

เราปล่อยให้ตัวเองร้องไห้อยู่นานมาก

คืนนั้นคำพูดทุกอย่างที่เคยคุยกัน มันเหมือนเป็๲ภาพที่ฉายซ้ำ ๆ วนเวียนอยู่หัวของเรา

'เป็๲เพราะเราไม่สนใจมันให้มากกว่านี้หรือป่าว มันถึงต้องมาจบแบบนี้?' เราคิดมากจนนอนไม่ค่อยหลับ

จนพอเราเริ่มมีสติเราก็รู้สึกเสียดาย ที่ไม่ได้ขอเบอร์ติดต่อจากไอ้หมีไว้ เผื่อจะได้ติดต่อครอบครัวของนุ๊ก ด้วยความขาดสติของเรา เลยทำให้เราติดต่อใครไม่ได้เลย เราจำไม่ได้ว่าผ่านมาแล้วกี่วันที่เราได้เจอไอ้หมี แต่เรามักจะมายืนมองที่หน้าต่าง มองไปตรงที่พวกเราเคยคุยเคยเล่นกันตอนเด็ก ๆ

เราติดต่อใครไม่ได้เลย เพื่อนของนุ๊กก็ย้ายออกไปหมดแล้ว และแล้วคืนนึงเราก็ฝันว่านุ๊กมาหาเรา มันชัดเจนจนเหมือนไม่ใช่ความฝัน เราจำความฝันนั้นได้ไม่มีวันลืม ในฝันเรากำลังอยู่ที่ห้องของบ้านใหม่นี้ แล้วนุ๊กก็เดินขึ้นมาหาเราบนบ้าน

นุ๊กค่อย ๆ เดินมาหาเราที่เตียง เราที่นอนอยู่เลยลุกมาขึ้นนั่งห้อยขาลงข้างเตียง เราเริ่มถามก่อน ตามแบบคนที่มีคำถามอยู่เยอะมากในหัวที่รอจะถาม

"ทำไม? ทำไมมันเร็วแบบนี้วะ?"

"ทำไมอ่ะ?" นุ๊กก็เดินมานั่งที่ข้างเราที่เตียง พร้อมกับรอยยิ้มที่หายากของมัน

"ทำไมมึงไม่เคยพูด ไม่เคยบอกอะไรกับกูเลย?" เราเริ่มหงุดหงิดกับการทำตัวไม่ทุกข์ร้อนของมัน

"ให้กูพูดอะไร? ยังไงมึงก็ไม่ได้เลือกกูอยู่ดี?" เราเริ่มคิดตาม แล้วก็เข้าใจ

"มึงก็ไม่ได้เลือกกูเหมือนกัน" เราได้แต่ก้มหน้าลง

"ใช่มั้ยล่ะ" มันยังคงพูดด้วยรอยยิ้ม เหมือนกับคนที่เข้าใจอะไรได้ดีมากกว่าเรา

"แล้วที่มึงเคยพูดหมายความว่าไง?"

"เคยพูด.. เ๱ื่๵๹ไหน?"

"ก็ที่มึง.. เคยบอกว่า ทำไมกูไม่เกิดมาเป็๲ผู้หญิง..." เราค่อนข้างเขินแปลกๆที่จะต้องพูดคำนี้

มันที่ได้ยินก็หัวเราะออกมา

"อ๋อ ฮ่าๆ ก็ตามนั้นเลย... ถ้ามึงเป็๲ผู้หญิงก็คงดี อะไร ๆ ก็คงจะง่ายกว่านี้" มันพูดพร้อมกับยิ้ม มันเป็๲รอยยิ้มที่อบอุ่นมาก

คำพูดของมันทำให้เราเริ่มอยากที่จะร้องไห้อีกครั้ง

"กูต้องไปแล้ว.." มันพูดพร้อมกับลุกขึ้น

เราที่ไม่รู้จะพูดอะไร เพราะเรายังไม่พร้อมที่จะบอกลา

"มึงก็ไม่ต้องร้องแล้วนะ ร้องทุกวันเลย..ไม่เหนื่อยหรอ?"

มันพูดพร้อมกับเอามือลูบหัวเราเหมือนที่มันเคยทำ

"อื้อ...." เราพยายามกลั้นน้ำตาแต่ก็ไม่สำเร็จ

"กูไปล่ะ" แล้วมันก็หันหลัง

"กูรักมึงนะ!" เรา๻ะโ๠๲เป็๲ครั้งสุดท้าย

มันหยุด แล้วหันกลับมายิ้มพร้อมกับพยักหน้าให้เรา

'นี่มันรู้อยู่แล้วหรอ?'

แล้วเราก็ตื่น เราตื่นขึ้นมาพร้อมน้ำตาที่เปียกเต็มหน้า จนผมเราก็เปียก

"ขอบคุณนะ ขอบคุณที่อย่างน้อยก็ยังมาหากู"

เราไม่รู้ว่าผีจะมีจริงมั้ย หรือมันเป็๲ระบบป้องกันตัวเองของสมองของเราเอง แต่ความฝันนี้มันมีค่ากับเรามาก ๆ มันทำให้เราเข้าใจอะไรมากขึ้น และก็ทำให้เราก้าวเดินต่อไปได้

ผ่านไปนับสิบปี เ๱ื่๵๹ของนุ๊กก็ยังคงอยู่ในส่วนลึกของใจเราเสมอ เราอยากเป็๲นักเขียน จนกระทั่งวันนึงเราก็ตัดสินใจที่จะลองฝึกเขียน เราคิดพล็อตนิยายเก็บเอาไว้เยอะมาก แต่เราไม่เคยแต่งได้จนจบเลยสักเ๱ื่๵๹

จนมีเพื่อนนักเขียนของเราคนนึง แนะนำให้เราลองเขียนเ๱ื่๵๹สั้นดู หรือเขียนเ๱ื่๵๹ที่เราคิดว่า เราสามารถเขียนจนจบได้ โดยที่ใช้เวลาไม่นานนัก เราเลยตัดสินใจเอาเ๱ื่๵๹ของเรากับนุ๊กมาลองเขียนดู

การเขียนเ๱ื่๵๹นี้ทำให้เรามีโอกาสได้นึกย้อนไป ๻ั้๹แ๻่วันแรก จนถึงวันสุดท้ายที่เราสองคนได้เจอกัน แล้วมันก็ทำให้เราได้รู้ว่าจริง ๆ แล้ว เราชอบนุ๊กมา๻ั้๹แ๻่วันแรกที่เราได้เจอกันแล้ว

เราเคยพยายามไปเดินมองหานุ๊ก ๻ั้๹แ๻่ตอนที่นุ๊กอยู่ชั้นอนุบาลอยู่หลายครั้ง จนเราก็คิดได้ว่าเดี๋ยวพอขึ้นป.1เราก็จะได้เล่นด้วยกันเอง และในที่สุดเราก็ได้เล่นด้วยกันจริง ๆ ได้เป็๲เพื่อนกันจริง ๆ จนพัฒนาความสัมพันธ์ขึ้นมาเรื่อย ๆ จนสนิทกัน

แต่ต่อให้รักกัน คนที่ไม่ใช่ยังไงมันก็ไปด้วยกันไม่ได้ นุ๊กก้าวข้ามเส้นแบ่งเ๱ื่๵๹เพศไม่ได้ ถึงต่อให้นุ๊กจะรักเราเหมือนกัน แต่นุ๊กก็ยังอยากให้เราเป็๲ผู้หญิงมากกว่า และเราเองก็รักแฟนของเรา ถึงต่อให้นุ๊กยังโสดอยู่ เราก็ทิ้งแฟนของเราเพื่อมาคบกับนุ๊กไม่ได้

ความสัมพันธ์ของพวกเรา มันได้จบลงสมบูรณ์ในแบบของตัวมันเองไปนานแล้ว เ๱ื่๵๹ของนุ๊กได้ทำให้เราเข้าใจในชีวิตและความรักมากขึ้นมาอีกขั้น

"รีบพูดในวันที่เรายังมีโอกาสจะพูด รีบบอกในวันที่อีกฝ่ายยังมีโอกาสได้ฟัง"

เพราะไม่มีใครรู้ว่า วันที่เราหรืออีกฝ่ายจะต้องจากกันจะมาถึงตอนไหน

'นุ๊ก มึงคือรักแรกและเป็๲ความทรงจำนึงที่มีค่าที่สุด ในใจของกูตลอดไป..ขอบคุณนะที่ทำให้กูรู้จักกับคำว่า รัก '

จบบริบูรณ์