แพทย์ทหารวิปลาส

บทที่ 58: ลึกในรังโจร“แล้วทำยังไงกับนังเด็กนี่ต่อ?”“เวรเอ๊ย! ทำไมถึงได้เลือดท่วมขนาดนี้กัน?”หลังจากผ่านการต่อสู้เลือดสาดมาแล้ว พวกเขาทั้งหลายก็หมดอารมณ์อยาก ในตอนนี้พวกเขาไม่มีความรู้สึกอยากจะทำอะไรหลิงเอ๋อร์ และผู้เป็นหัวหน้า ก็จ้องมองไปยังหลิงเอ๋อร์ด้วยท่าทีครุ่นคิดอยู่นาน หลังจากเอ่ยเสียงเบากับทุกคนสองสามคำ จึงค่อยเดินออกไปด้านนอกอย่างเร่งรีบหลิงเอ๋อร์มีสีหน้าเป็นกังวล ทว่าในใจไม่ได้ร้อนรนมากนัก ซุกตัวเองอยู่ในมุมของบ้านคอนกรีตที่ถูกทิ้งร้าง ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว“นังหนู! ฉันสัญญาเลยว่าคืนนี้จะทำให้เธอขึ้นสวรรค์ ฮี่ฮี่….. รอให้พี่ฮัวมาก่อน แล้วจะรู้ว่าสวรรค์กับนรกเป็นยังไง”“แม่งเอ้ย! เป็นเพราะนังนี่ที่ทำให้เราเสียพี่น้องเราไปสองคน วันนี้ยังไงก็ต้องเล่นแม่นี้ให้ตาย!”เรือนผมถูกย้อมหลากสีสัน บนใบหูถูกเจาะใส่ตุ้มหูเจ็ดแปดอัน ดูราวกับไก่งวงหนุ่มตัวหนึ่ง ตวาดออกมาอย่างแค้นเคือง ดวงตาเต็มไปด้วยความลามกหากไม่ใช่เพราะว่าหัวหน้ายังไม่ยอมให้เขาทำ เขาคงจะเป็นคนแรกที่ลงมือเสพสุข“เสี่ยวจิ่ว! ไปเอาผู้หญิงนี่มาจากไหน ของนี่……ของดีเลยนิ”“โอ้หย๋า เสี่ยวจิ่ว วันนี่พวกแกไปเก็บสมบัติมาเหรอ?”คนหนุ่มนับสิบที่บนร่างเต็มไปด้วยรอยสักเดินเข้ามา วินาทีที่พวกเขาเห็นหลิงเอ๋อร์ แม้แต่ดวงตาก็ยังต้องนิ่งค้างไปพวกเขาก็เคยพบเคยเห็นผู้หญิงมามาก ทั้งเซ็กซี่ มีเสน่ห์ น่ารัก ทว่าไม่เคยเห็นใครสวยเท่าหลิงเอ๋อร์มาก่อน มีความน่ารักปะปนไปด้วยความเซ็กซี่ ถือว่าเป็นนางในฝันของผู้ชายทุกคน จนเรียกได้ว่าเป็นดั่งนางในฝันที่ถวิลหาค่ำเช้าให้ได้มาเคียงคู่ด้วยแม้ว่าหลิงเอ๋อร์จะตัวไม่สูง ทว่าก็เหมือนกับหยกที่ประณีตงดงาม เมื่อคิดว่าจะได้ขึ้นขี่เด็กสาวแบบนั้น เลือดที่กายก็ไหลเวียน ไม่อาจที่จะปิดบังความรู้สึกเอาไว้ได้“เฮ้! เสี่ยวจิ่ว ทำไมถึงไม่มาคุยกันหน่อยล่ะ?” สุดท้ายแล้วก็มีคนบางคนไม่อาจอดกลั้น เดินมาพร้อมด้วยรอยยิ้ม “ข้าให้เงินแกหนึ่งแสน แล้วเอานังเด็กนี่ให้ฉันว่าไง?”“ข้าให้แสนหนึ่งหมื่นเลยเอ้า!” ชายฉกรรจ์หัวล้านอีกคนเดินออกมา เอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้นขณะที่ลูบคางไปพลางแล้วพูดออกมาด้วยความตื่นเต้น“ฮ่าฮ่าฮ่า……”“วู้ว~~”กลุ่มคนส่งเสียงเห่าหอนราวกับภูตผี สีหน้าน่ารังเกียจบนใบหน้าของพวกเขา ทำให้หัวใจของหลิงเอ๋อร์หลุนวูบไปถึงตาตุ่มเสี่ยวจิ่วหัวเราะแห้งออกมาสองสามครั้ง: “พี่หมานหนิว ผมไม่กล้าตอบตกลงกับพี่หรอก นังเด็กนี่…… ผมบอกพี่ฮัวไปแล้ว เขากำลังกลับมา เพราะงั้น…..”เมื่อได้ยินชื่อพี่ฮัว สีหน้าของทุกคนก็แข็งทื่อไปเล็กน้อย หมานหนิวกระทั่งหัวเราะออกมาแห้งๆ สองสามครั้ง: “ในเมื่อเป็นผู้หญิงของพี่ฮัว งั้นเราจะไม่พูดอะไร จิ้จิ้…… ของดีจริงๆ”หลังจากนั้น คนนับสิบคนเหล่านี้ก็แสดงสีหน้าเสียดายออกมา บ่นอยู่ในใจว่าทำไมพวกเขาถึงไม่เจอเรื่องดีแบบนี้กันบ้างนะ ผู้หญิงที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ หลังจากที่ตัวเองเล่นจนพอใจแล้ว ยังขายให้กับตึกซี่โถ่วไม่ก็แหล่งบันเทิงในสี่แม่น้ำเลือดได้ ก็ยังขายได้กำไรเยอะอักโขเลยทีเดียว“พ่อ! ฉันผิดไปแล้ว! ฉันจะไม่หนีออกจากบ้านอีกแล้ว…… ฮือฮือฮือ……” หลิงเอ๋อร์พลันร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมา เธอพยายามอย่างสุดชีวิตในการบีบน้ำตา ทว่ามันไม่มีออกมาแม้แต่หยดเดียว สีหน้าจึงค่อนข้างแปลกประหลาด“ฮี่ฮี่…… นังหนูน้อย ยิ่งเธอร้องไห้เท่าไหร่ พี่น้องก็ยิ่งตื่นเต้นเท่านั้น ตอนที่ฉันได้เล่นกับเธอ บางทีเธอคงต้องพยายามมากกว่านี้!” เสี่ยวจิ่วเลียริมฝีปาก ท่าทีค่อนข้างหมดความอดทนหลิงเอ๋อร์รีบปิดปากเงียบ รู้ดีว่าสถานการณ์ในตอนนี้ เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะหลบหนีออกไป ทำได้เพียงแค่ถ่วงเวลาให้นานที่สุด หวังว่าหลินเซียวจะพาใครสักคนมาที่นี่“พี่ชาย! พี่ก็เห็นว่าฉันน่าสงสารแค่ไหน พี่ทำใจทำร้ายฉันได้ลงเหรอ? พี่ปล่อยฉันไป ฉันจะให้เงินพี่ เงินเยอะมากๆ เลย!” หลิงเอ๋อร์ย่นจมูก ท่าทีน่าสงสารอย่างมาก ทำให้หัวใจของเสี่ยวจิ่วคันคะเยอ“เงิน?” เสี่ยวจิ่วผงะไปเล็กน้อย ตระกูลเหล่ยก็รวยจริงๆ นั่นแหละ แต่เขาไม่อยากปล่อยมือไปจากหลิงเอ๋อร์ เธอมีเสน่ห์มากเกินไป“ใช่ใช่ใช่!” หลิงเอ๋อร์รีบพยักหน้าและมองไปอย่างคาดหวัง“ฝันไปเถอะ!” เสี่ยวจิ่วพลันเค้นเสียงเย้ย“สารเลว!” หลิงเอ๋อร์พลันเม้มปาก ตวาดลั่น “ถ้าแกรู้ว่าฉันเป็นคุณหนูของตระกูลเหล่ย ถ้าแกปล่อยให้ตระกูลเหล่ยรู้ว่าพวกแกมัดฉันเอาไว้แบบนี้ รู้ถึงผลที่จะตามมารึเปล่า?”“ตระกูลเหล่ย?” จากนั้นคนกว่าสิบคน เมื่อได้ยินคำว่าตระกูลเหล่ย สีหน้าก็แปรเปลี่ยนไป มองหน้ากันไปมา หันหลังกลับไปโดยไม่พูดอะไรพวกเขาไม่กล้าที่จะไปยุ่งกับตระกูลเหล่ย เมื่อได้ยินว่าผู้หญิงคนนี้ดันเป็นคนของตระกูลเหล่ย ต่างก็หลบหนีไป“ฮ่า!” ใครจะไปรู้ว่าเสี่ยวจิ่วไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย ในเมื่อเขากล้าที่จะพาหลิงเอ๋อร์กลับมา เขาก็เตรียมพร้อมที่จะรับการแก้แค้นของตระกูลเหล่ยเอาไว้แล้วไม่ต้องเอ่ยเลยว่า มีพี่ฮัวอยู่ที่นี่ ตระกูลเหล่ยอาจจะไม่กล้าทำอะไรเลยทุกคนล้วนรู้ว่าพี่ฮัวเป็นหนึ่งในสี่ราชาของสี่แม่น้ำเลือด มีลูกน้องอยู่นับร้อยภายใต้เขา ควบคุมการค้าขายสินค้าผิดกฎหมายภายใต้พื้นที่ใหญ่โตกระทั่งตอนที่นายท่านสามและชวีอู๋อี้มาที่สี่แม่น้ำเลือด ยังต้องทักทายพี่ฮัว อำนาจของพี่ฮัวนั้น ไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวตระกูลเหล่ยจะอย่างไร ตระกูลเหล่ยเป็นตระกูลนักธุรกิจ แม้ว่าจะมีเงิน ทว่าไม่กล้าที่จะขัดแย้งกับพวกอาชญากรตัวจริงพวกนี้“พวกแกคอยดูนังเด็กเอาไว้ ฉันจะไปเอาเหล้ามาสักสองสามขวด แล้วก็ ถ้าพี่ฮัวกลับมาแล้วก็โทรเรียกข้าด้วย!” เสี่ยวจิ่วสะบัดผมที่ราวกับไก่งวงของตนเอง เขาตะโกนไปยังลูกน้องของตนเองที่กำลังทำแผลของตนเองอยู่“ครับพี่จิ่ว!”เสี่ยวจิ่วเดินอาดๆ ออกไปด้านนอกห้อง หลิงเอ๋อร์เองก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เอนตัวพิงมุมกำแพงอย่างเหนื่อยล้า ถอนหายใจยาวออกมา“อาเซว่! เธอไปหาหลินเซียวนั่นรึเปล่า? เขาเอาชนะได้กระทั่งลุงเตา ไม่ควรจะมีปัญหากับการเอาชนะพวกนี้หรอกมั้ง?”“เฮ้อ! เขาจะมาจริงๆ ไหม? ที่นี่คือสี่แม่น้ำเลือด สถานที่แม้แต่ลุงเตายังไม่กล้าที่จะเข้ามาง่าย ๆ ” หลิงเอ๋อร์มีท่าทีหดหู่ เรื่องที่เธอหนีออกจากบ้านนั้น รู้สึกเสียใจอย่างมาก“ฮึ่ม! ยังไงพ่อก็ไม่เห็นฉันเป็นลูกอยู่แล้ว ฉันจะตายอยู่ที่นี่ก็ช่างมัน!” หลิงเอ๋อร์นึกถึงใบหน้าเด็ดขาดของผู้เป็นพ่อขึ้นมาอีกครั้ง รู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมา หยาดน้ำตาสองสามหยดร่วงหล่นลงบนพื้นช่วงเวลาที่เจ็บปวดมักจะยากที่จะทานทนเสมอ ครึ่งชั่วโมงต่อมา เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นที่ด้านนอกตึก ปลุกหลิงเอ๋อร์ที่กำลังหลับขึ้นมา“พี่ฮัว!”“พี่ฮัวกลับมาแล้ว!”หัวใจของเหล่ยหลิงราวกับถูกมือที่ไม่อาจมองเห็นบีบแน่นในเสี้ยววินาที เธอรู้สึกทรมานอยู่ในอก รู้สึกแทบจะหายใจไม่ออก“อืม!” เสียงขึ้นจมูกเย็นๆ ดังขึ้น ชายร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีแดง เดินเข้ามามันราวกับมีลูกไฟ ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันต่อหน้า ทำให้หัวใจของเหล่ยหลิงพลันเต้นเร็วระรัวขึ้นเขาถอดผ้าคลุมออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นดวงหน้าขาวซีด และดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงก่ำคู่หนึ่ง“เธอคือคุณหนูของตระกูลเหล่ย?” พี่ฮัวไม่มีท่าทีหื่นกระหายอย่างลูกน้องของเขา สิ่งที่ทอประกายอยู่ในดวงตาของเขามีเพียงความเย็นเยียบและโหดเหี้ยม“ครับ พี่ฮัว!” เสี่ยวจิ่วเร่งรีบเข้าไปหา รับผ้าคลุมสีแดงของพี่ฮัว พาดมันไว้ที่แขนของตนเองอย่างระมัดระวังพี่ฮัวอยู่ในเสื้อแขนกุดแนบเนื้อสีแดงสด ส่ายศีรษะตนเองเบาๆ สีหน้าค่อนข้างเหนื่อยล้า เดินไปเบื้องหน้าของเหล่ยหลิงอย่างช้าๆ ย่อตัวลงนั่งยองๆ จับคางเนียนนุ่มของเธอเอาไว้“ปล่อยฉันนะ!” หลิงเอ๋อร์มีท่าทีกระวนกระวายอย่างมาก ถอยหลังไปอย่างสุดชีวิต น่าเสียดายที่ฝ่ามือของพี่ฮัวแข็งแกร่งอย่างมาก ทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดเมื่อโดนบีบ“สวยจริงๆ นั่นแหละ!” ดวงตาของพี่ฮัวทอประกายวูบ เลียริมฝีปากที่ค่อนข้างแห้งแตก สะบัดมือออกอย่างแรง เหวี่ยงร่างของหลิงเอ๋อร์ออกไป“พี่ฮัว ยายเด็กนี่มีหมาตัวหนึ่ง ฆ่าคนของเราไปสองคน คนอื่น ๆ ได้รับบาดเจ็บ อย่าปล่อยเธอไปง่าย ๆ นะครับ”“ฮี่ฮี่…… ช่วงนี้ฉันกำลังเงินขาดมือพอดี ไม่คิดเลยว่าผู้หญิงตระกูลเหล่ยจะโผล่มาถึงที่ เพราะงั้นอย่าได้โทษว่าฉันโหดเหี้ยมแล้วกัน”...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 58: ลึกในรังโจร

คล้ายกับเรื่องแพทย์ทหารวิปลาส ที่คุณอ่าน

แพทย์ทหารวิปลาส

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 58: ลึกในรังโจร

คล้ายกับเรื่องแพทย์ทหารวิปลาส ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้