Chapter 4 : ต่อให้รู้แต่ก็ใช่ว่ามันจะหาได้ง่ายๆนะ
หลังจากที่เมฆรอเวลาให้ผ่านไปอีกกว่า4 ชั่วโมง โดยที่ระหว่างรอเขาก็ออกกำลังกายไปพลาง อ่านหนังสือไปพลางเพื่อฆ่าเวลาจนตอนนี้เป็เวลา 10 โมงกว่าแล้ว ทำให้ตอนนี้เมฆพร้อมแล้วที่จะออกไปข้างนอก
เมื่อเมฆเดินลงมายังชั้นล่างเพื่อที่จะออกไปข้างนอกระหว่างนั้นเองก็พบกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเปิดตู้เย็นเพื่อหาน้ำดื่มอยู่ใช่แล้ว เด็กผู้หญิงที่เมฆเห็นเป็น้องสาวของเขาที่ชื่อ ฟ้าใส ตะวันฉายหรือชื่อเล่น ฟ้า นั่นเอง
เท่าที่เมฆจำได้ในอดีตสมัยก่อนทั้งเมฆและฟ้าเป็พี่น้องที่สนิทกันมากๆแต่ทุกๆอย่างเริ่มเปลี่ยนไปั้แ่ตอนที่ฟ้าเริ่มเรียนชั้นมัธยมต้นถ้าเมฆจำไม่ผิดน่าจะเป็่ที่ฟ้าเรียน ม.2
ตอนนั้นเมฆได้ย้ายไปเรียนม.4 ที่โรงเรียนอื่น ทำให้ไม่ได้ไปกลับพร้อมกลับฟ้าบวกกับตอนนั้นฟ้าได้ไปคบกับเพื่อนที่นิสัยเรียกได้ว่าไม่ค่อยจะดีทำให้ตัวฟ้าเริ่มออกนอกลู่นอกทาง จากเดิมที่ฟ้าเป็เด็กเรียบร้อยก็กลายเป็เริ่มก้าวร้าวกับครอบครัว คอยตามพวกเพื่อนๆไปเที่ยวกลางคืนบ้านช่องไม่ยอมกลับ และท้ายที่ฟ้าฟ้าก็ทะเลาะกับพ่อแม่และตนอย่างหนักและหนีออกจากบ้านไป
ตอนนั้นเมฆกำลังเครียดกับทั้งการเรียนฐานะทางบ้านและอีกหลายๆอย่าง จึงทำให้เมฆเริ่มเกลียดฟ้าที่ทำตัวเหลวแหลก ไม่ยอมช่วยเหลือครอบครัวในการทำมากินจึงทำให้ต่อให้ฟ้าหนีออกจากบ้านไปเมฆก็ไม่ได้คิดสนใจแต่อย่างใดแต่กลับกันพ่อและแม่ของเขาเสียใจเป็อย่างมาก จากสภาพครอบครัวที่เมื่อก่อนถึงแม้จะไม่ได้ร่ำรวยแต่ก็อบอุ่นกลายเป็ครอบครัวที่เริ่มแตกแยก พ่อเริ่มที่จะติดเหล้า และทะเลาะกับแม่บ่อยขึ้นจนสุดท้ายเมฆเองก็ทนไม่ไหว หลังจากที่เมฆจบ ม.6แล้วจึงได้หนีออกจากบ้านเพื่อไปเรียนที่ต่างจังหวัดในทันทีนานๆครั้งที่เมฆจะกลับมาเยี่ยมบ้าน
หลังจากนั้นอีกไม่กี่ปีน้องสาวของเขาก็กลับมายังบ้านพร้อมกับลูกที่ติดมาด้วยทำให้เมฆได้รู้ว่าน้องของตนท้อง และฝ่ายชายก็ไม่คิดที่จะรับผิดชอบจึงได้ไล่ฟ้าออกมา เมื่อฟ้าไม่มีที่ไปจึงได้แต่หันกลับมาพึ่งพิงที่บ้านเดิมของตนนั่นยิ่งทำให้เมฆยิ่งไม่อยากกลับบ้านเข้าไปอีก เพราะไม่อยากเห็นสภาพที่นาสมเพชของครอบครัวตนไปมากกว่านี้.....
“อ้าวพี่เมฆจะออกไปไหนอ่ะ?”เสียงเรียกทักของฟ้าทำให้เมฆได้สติจากการย้อนความหลังจึงได้หันไปมองน้องสาวของตนพร้อมกับคิดขึ้นในใจ
‘....ยังไงเราก็ย้อนกลับมาอดีตได้แล้วถ้าอย่างนั้นเราจะเปลี่ยนแปลงชีวิตของฟ้าให้ดีขึ้นให้ได้’ เมฆคิด
“อ่อ ไม่มีอะไรหรอกพอดีว่าพี่จะออไปซื้ออะไรซักหน่อยที่ตลาดน่ะ จะฝากซื้ออะไรมั้ย?” เมฆเอ่ยถามน้องสาวของตน
“อืม....ถ้าอย่างนั้นหนูขอชาเขียวแก้วนึงละกันนะพี่เอาจากร้านยายบัวเ้าประจำนะ ส่วนเงินพี่ออกให้ด้วยนะ ฮิฮิฮิ” ฟ้าพูดกับเมฆพี่ชายของตนพร้อมกับหยอกล้อไปด้วยเล็กน้อย
“ฮะฮะ ได้สิเื่แค่นี้เอง” เมฆพูดตอบพร้อมกับลูบหัวของน้องสาวทำให้ฟ้าใเล็กน้อยที่จู่ๆพี่ชายก็เข้ามาลูบหัวของตน
“โธ่พี่หนูไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ” ฟ้าปัดมือของเมฆที่ลูบหัวของตนออก ก่อนจะพูดด้วยท่าทีงอนๆใส่พี่ชายของตน
“อ้าวเหรอ ฮะฮะขอโทษละกัน งั้นพี่ไปก่อนนะ”พูดจบเมฆก็เดินออกจากบ้านไปในทันที โดยที่มีฟ้ายืนมองพี่ชายของตนเดินออกจากบ้านไป
“.....พี่บ้า....” ฟ้าพูดขึ้นเบาๆ ก่อนที่จะหันกลับไปปิดตู้เย็นและเดินกลับห้องนอนของตนไป
เมฆที่เดินออกมาจากบ้านจากนั้นก็นั่งรถแถวเพื่อที่จะไปที่ตลาด หลังจากมาถึงตลาดแล้วเมฆก็เดินเข้าไปยังแผงที่ขายหวยทันที
‘คลาวส่งข้อมูลเลขที่ถูกรางวัลในวันพรุ่งนี้ให้ชั้นหน่อย’ เมฆส่งความคิดไปให้คลาวเนื่องจากตอนนี้ตนอยู่ข้างนอกและมีผู้คนมากมาย หากพูดออกไปอาจจะถูกมองว่าสติไม่เต็มได้
[รับทราบครับนายท่านจะทำการส่งข้อมูลเลขที่ถูกรางวัลทั้งหมดให้เดี๋ยวนี้ครับ]จากนั้นคลาวก็ส่งข้อมูลทั้งหมดให้กับเมฆผ่านทางสมองในทันทีทำให้เมฆสามารถจำเลขที่ถูกรางวัลได้ทั้งหมดได้ในเวลาเพียงเสี้ยววินาที
หลังจากที่ได้รับข้อมูลมาแล้วเมฆก็เดินเข้าไปยังแผงขายหวยแผงหนึ่ง เพื่อเดินเข้าไปหาหมายเลขที่ถูกรางวัลในทันที
“อ้าวนั่นเมฆไม่ใช่เรอะ? วันนี้ไม่ได้ไปช่วยแม่เอ็งขายของรึไง?”แม่ค้าขายหวยคนหนึ่งที่เห็นเมฆเดินเข้ามายังร้านของตนจึงทักขึ้นเนื่องจากแม่ของเมฆทำการค้าขายที่ตลาดแห่งนี้ และมีหลายครั้งที่เมฆมาช่วยแม่ของตนที่นี่บ่อยๆทำให้มีพ่อค้าแม่ค้าบางคนที่จำเขาได้
“แหะๆพอดีว่าวันนี้ผมได้หยุดน่ะครับ”เมฆตอบแบบส่งๆไปพร้อมกับมองดูหวยที่มีเลขที่ถูกรางวัลไปในตัวแต่เมื่อมองจนหมดแผงแล้วกลับไม่พบเลยแม้แต่ใบเดียว จึงได้เดินไปดูยังร้านที่สองต่อแต่ก็เหมือนเดิม ไม่มีหวยที่มีเลขถูกรางวัลเลยแม้แต่น้อย
ร้านที่สาม.....
ร้านที่สี่......
ร้านที่ห้า......
ร้านที่......
หลังจากที่เมฆไล่ดูจนหมดทุกร้านแล้วก็ไม่พบใบหวยที่ถูกรางวัลเลยแม้แต่ใบเดียว อย่าว่าแต่รางวัลที่สองที่สามเลยแม้แต่รางวัลเลขท้ายก็ยังไม่มีซะด้วยซ้ำ จึงทำให้เมฆได้แต่ถอนหายใจออกมา
[ดูเหมือนว่านายท่านจะไม่เจอใบที่้าเลยนะครับ] คลาวทักเมฆที่กำลังนั่งเซ็งอยู่ในตอนนี้
“....นั่นสินะชั้นเองก็ลืมคิดไป ถ้ามันหาได้ง่ายๆป่านนี้ก็มีคนรวยทั่วบ้านทั่วเมืองไปแล้ว” เมฆตอบ
[แล้วนายท่านจะเอายังไงต่อดีครับ?]
“....ก็คงต้องไปหาดูที่ขายที่อื่นแล้วล่ะยังไงซะเราก็ยังคงมีเวลาอยู่”
หลังจากที่เมฆคิดได้ดังนั้นก็รีบเดินไปที่ป้ายรถเมล์เพื่อไปยังเยาวราชหนึ่งในแหล่งขายหวยที่ใหญ่ที่สุดในกรุงเทพฯต่อทันที
เมื่อมาถึงที่หมายเมฆเองก็ไม่รอช้ารีบเดินไปยังจุดที่ขายหวย แล้วเดินดูตรวจสอบร้านหวยในแต่ละร้านในทันทียังดีที่ที่นี่เป็แหล่งขายหวยขนาดใหญ่ ทำให้เมฆยังพอเจอเลขที่ถูกรางวัลอยู่บ้างทั้งรางวัลเลขท้าย รางวัลที่ 3 ที่ 4 ก็มีประปรายแต่สิ่งที่หายากที่สุดคือรางวัลที่ 1 และรางวัลที่ 2ที่ตอนนี้เมฆยังคงไม่เจอแม้แต่ใบเดียว
อันที่จริงเมฆคิดว่าไม่จำเป็ต้องซื้อเลขรางวัลที่1 ก็ได้ เพียงแค่เขาซื้อเลขที่ถูกรางวัลที่ 3 ที่ 4หลายๆใบก็เพียงพอที่จะมีเงินเก็บไปลงทุนแล้ว แต่เมฆก็แค่คิดอย่างมีความหวังว่าตนอาจจะเจอเลขที่ถูกรางวัลที่ 1 บ้างก็เป็ได้
แต่สุดท้ายความหวังก็ยังคงเป็แค่ความหวังหลังจากที่เดินหามาได้ครึ่งวัน เมฆก็ยังไม่เจอเลขที่ถูกรางวัลที่ 1เลยแม้แต่ใบเดียว ทำให้เมฆตัดสินใจที่จะถอดใจและหันกลับไปซื้อเลขที่ถูกรางวัลที่ 3ที่ 4 แทนรวมกว่า 10 ใบ โดยเป็เลขรางวัลที่ 3 สี่ใบ และรางวัลที่ 4 อีก 6 ใบซึ่งรวมๆแล้วมีมูลค่ากว่า 280,000 บาท
เมื่อคิดว่าซื้อมาจนพอแล้วเมฆที่ตอนนี้มีเงินเหลือติดตัวอยู่ 1,000 กว่าบาทนิดๆก็เตรียมตัวที่จะกลับบ้านในทันทีแต่ในขณะที่เขากำลังเดินไปที่ป้ายรถเมล์เพื่อที่จะขึ้นรถกลับบ้านนั้นเขาก็ได้บังเอิญไปพบกับกลุ่มวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งที่กำลังเดินเที่ยวกันอยู่
อันที่จริงกลุ่มวัยรุ่นกลุ่มนี้ก็ไม่ได้ต่างจากกลุ่มวัยรุ่นทั่วไปที่กำลังเดินเที่ยวอยู่ในเยาราชแห่งนี้เพียงแต่เมฆนั้นจำได้ว่ากลุ่มวัยรุ่นกลุ่มนี้เป็กลุ่มเดียวกับเพื่อนที่เรียนอยู่ในห้องเดียวกับเขาตอนเรียนชั้นม.ปลาย ซึ่งในกลุ่มนั้นประกอบไปด้วยชาย 3 คนและหญิงอีก 3 คน
สาเหตุที่เมฆจำได้แม่นนั่นเป็เพราะว่าหนึ่งในกลุ่มคนเ่าั้มีเพื่อนที่เขาเคยคิดว่าสนิทที่สุดอยู่คนหนึ่งอยู่ภายในกลุ่มนั้นด้วย ใช่แล้วคนๆนั้นก็คือชายที่ชื่อว่า ต้น นั่นเอง
เมฆที่กำลังเห็นต้นหัวเราะกับเพื่อนๆในกลุ่มจู่ๆก็รู้สึกโกรธขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกเพราะมันเป็คนที่ฆ่าเขาในอนาคต ทั้งๆที่เขาคิดว่ามันเป็เพื่อนที่ดีที่สุดมันเป็คนที่หักหลังมิตรภาพของเขา
แต่เมื่อคิดไปได้ซักพักเมฆก็พยายามดับความโกรธนี้ลง เพราะถึงแม้มันจะเป็คนที่ฆ่าเขาในอนาคตจริงแต่ตอนนี้ระหว่างมันกับเขาเป็แค่คนที่ไม่ได้รู้จักกันเท่านั้นถึงจะไปหาเื่และถามว่าทำไมมันถึงฆ่าเขามันในตอนนี้ก็ยังคงไม่รู้เื่อะไรอยู่ดี
“....เอาเป็ว่าหลังจากนี้อยู่ห่างจากมันไว้น่าจะดีที่สุดล่ะนะ” เมฆพูดขึ้นก่อนที่จะเห็นว่ารถเมล์ที่ตนรอได้มาถึง จึงได้ละความสนใจของกลุ่มวัยรุ่นกลุ่มนั้น และเดินขึ้นรถเมล์ไปในทันที
หลังจากที่รถเมล์ได้มาส่งยังป้ายจุดหมายแล้วเมฆก็เดินลงจากรถโดยก่อนกลับเมฆก็ไม่ลืมที่จะแวะไปซื้อชาเขียวร้านยายบัวที่น้องสาวของเขาได้ฝากซื้อเอาไว้แต่ในขณะที่เขากำลังเดินไปยังร้านอยู่นั้นก็เห็นว่ามีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังเดินขายหวยแบบแผงลอยอยู่
“ซื้อหวยมั้ยคะ?รางวัลออกพรุ่งนี้แล้วนะคะ สนใจซื้อหวยมั้ยคะ?”หญิงสาวะโขายหวยอยู่ที่บริเวณทางเดินแต่อนิจจังที่ไม่มีใครสนใจใยดีเธอเลยแม้แต่น้อย เมฆที่เห็นดังนั้นก็คิดเล่นๆว่าไหนๆก็เดินดูหวยมาสุดวันแล้ว จะเดินดูอีกซักที่มันจะเป็อะไรไป?
เมื่อคิดได้ดังนั้นเมฆจึงเดินไปหาหญิงสาวคนนั้นเพื่อดูว่ามีเลขอะไรขายอยู่บ้าง
หญิงสาวที่เห็นว่าเมฆเดินเข้ามาหาตนตอนแรกนั้นเธอก็ไม่ได้สนใจในตัวเมฆนัก เพราะเห็นว่าเมฆยังคงเป็เด็กวัยรุ่นอยู่จึงไม่น่าจะสนใจเื่เหล่านี้ แต่เมื่อเห็นว่าเขา้าดูว่ามีเลขอะไรขายบ้างเธอที่ขายหวยไม่ออกมาทั้งวันจึงได้เปิดให้เมฆดูในทันทีเพราะหวังว่าจะขายออกได้บ้างเพื่อที่จะนำเงินที่ขายได้ไปซื้อข้าวให้ลูกที่ยังเล็กอยู่ที่บ้านของตนได้กิน
เมฆที่เห็นว่าเธอเปิดให้ดูก็ไล่ดูหมายเลขหวยไปเรื่อยๆ ก่อนที่สายตาจะหยุดไปยังหวยชุดชุดหนึ่ง
‘......WHAT!!นี่มันหวยรางวัลที่ 1!! แถมยังเป็ชุด 10ใบอีก!!!’ เมฆที่เห็นเลขหวยดังกล่าวก็ขยี้ตาแล้วดูอีกครั้งราวกับไม่เชื่อว่าสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าของตนนั้นเป็ของจริงหรือไม่แต่ไม่ว่าจะดูกี่ครั้งๆ ก็พบว่ามันเป็ของจริง
เมฆที่เห็นดังนั้นก็ไม่รอช้ารีบขอซื้อหวยชุดนี้ในทันทีหญิงสาวเองก็คิดไม่ถึงว่าเด็กหนุ่มจะซื้อหวยชุดที่ขายแพงที่สุดที่เธอคิดว่าคงขายไม่ออกแน่ๆได้ทำให้เธอดีใจเป็อย่างมาก
“ขอบใจนะจ๊ะเท่านี้น้าก็มีเงินไปซื้อข้าวให้ลูกทานแล้ว”เธอกล่าวกับเมฆด้วยสีหน้าดีใจ พร้อมกับรับเงินจากเมฆมา 1,000 บาทและยื่นชุดหวยให้ เมฆที่ได้ยินดังนั้นก็ยืนเงียบครู่หนึ่งก่อนที่จะดึงใบหวยออกมาสองใบพร้อมกับยื่นให้ผู้หญิงคนนั้น ซึ่งเธอก็แปลกใจไม่น้อยว่าทำไมเมฆถึงทำแบบนี้
“เอาไปเถอะครับถือซะว่ามาลุ้นด้วยกันก็แล้วกันนะครับ”กล่าวจบเมฆที่ยื่นให้เสร็จแล้วก็เดินไปยังร้านขายน้ำในทันที
[ทำไมนายท่านถึงได้ทำแบบนั้นล่ะครับ?] คลาวถามด้วยความสงสัย ที่เ้านายของตนแบ่งปันเงินให้กับผู้อื่น
“เงินตั้งเยอะขนาดนั้นถึงชั้นได้มาก็คงอีกนานกว่าจะใช้หมดนะคลาว อีกอย่างการเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่บ้างก็ไม่เห็นจะมีอะไรเสียหายนี่นา”เมฆตอบคลาวอย่างอารมณ์ดี
[แม้ผมจะไม่ได้เข้าใจมากนักแต่ก็จะขอจำคำพูดของนายท่านไว้ละกันครับ] คลาวตอบก่อนที่จะเปลี่ยนไปอยู่ในโหมดระวังภัยเหมือนเดิม
เมฆที่เห็นว่า AI ของตนยังไม่เข้าใจเื่มนุษย์อีกมากนักก็หัวเราะให้เล็กน้อยด้วยความอารมณ์ดี ก่อนที่จะเห็นว่าร้านยายบัวที่น้องตนฝากมาซื้อน้ำนั้นได้ปิดลงไปแล้ว.....
“ซวยล่ะ.....” เมฆเอ่ยขึ้น ก่อนที่จะรีบไปหาร้านขายน้ำที่อื่นแทนอย่างรวดเร็ว
EXTRA
“พี่แน่ใจนะว่าชาเขียวนี้ซื้อมาจากร้านยายบัวน่ะ” ฟ้ามองพี่ชายของตนด้วยสายตาคาดโทษ
“....ขอโทษครับ พี่ผิดไปแล้วอย่าโกรธพี่เลยนะ พอดีตอนพี่ไปร้านมันปิดไปแล้วอ่ะ”เมฆซึ่งกำลังนั่งคุกเข่าโดยมีน้องสาวยืนอบรมตนอยู่
“มันก็สมควรปิดหรอก!!แล้วพี่ไปเถลไถลที่ไหนมากว่าครึ่งวันเล่า!!!”
“พี่ขอโทษ!!!อย่ากินพี่เลย!!!!” เมฆร้องอย่างโอดครวญ
1K
