บัญชีเงา

ลานหินนอกเมืองฟรอสต์ลีน

เป็นซากอาคารที่ถูกทิ้งตั้งแต่สงครามเก่า

พื้นแตกร้าว เสาหินหักครึ่ง

และหลุมตื้นๆ ที่น้ำแข็งเกาะไม่เท่ากัน

พื้นที่แบบนี้ ไม่เหมาะกับการสู้

แต่เหมาะกับการ “วัดฝีเท้า”

ทรัซรู้ตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบลงไป

ว่ามีคน “เลือก” ที่นี่ไว้แล้ว

> “พวกมันรู้จักข่าวของเจ้า” เรกัลป์กล่าวในจิต

“รู้ว่าเจ้าไม่ฆ่า รู้ว่าเจ้าใช้เงา และเชื่อว่า ถ้าเตรียมพื้นที่ดีพอ…ก็รับมือได้”

ทรัซไม่ตอบ เขาก้มมองพื้นหินใต้เท้า

รอยแตกบางเส้น ไม่ต่อเนื่อง

แต่ถูกจัดให้อยู่ในระยะก้าวพอดี

เหมือนมีคนลองเดินซ้ำหลายรอบก่อนหน้านี้

นักล่าสี่คนก้าวออกมาจากซากกำแพง

ไม่มีใครรีบ เพราะกลัวจะพลาดตำแหน่ง

“ไม่คิดว่าเจ้าจะมาเอง”

คนหนึ่งพูด น้ำเสียงมั่นใจ

“ข่าวบอกว่าเจ้าไม่รับงานแล้ว” อีกคนเสริม

“เราก็เลยคิดว่า…อาจยังรับ ‘คำท้า’ อยู่”

ทรัซมองพวกเขา ด้วยสายตานิ่ง

“พวกเจ้าคงศึกษามาดี” เขาพูด

“แต่ยังเข้าใจผิดอยู่อย่างหนึ่ง”

“อะไร?” นักล่า คนหน้าสุดถาม

“ข้าไม่ได้สู้กับคน” ทรัซตอบ

“ข้าสู้กับตำแหน่งที่พวกเจ้ายืนอยู่”

สัญญาณมือถูกยกขึ้น

มีสามคนแยกซ้าย–ขวา

อีกหนึ่งคนพุ่งตรงไปด้านหน้า

เป็นการเข้าประกบที่ถูกต้อง

ในพื้นที่ ที่ระยะไม่ควรถูกเปลี่ยน

แต่เงาของเสาหินข้างทรัซ

ขยับยาวขึ้นเพียงครึ่งช่วงแขน

ไม่เร็ว จนทำให้ผิดสังเกตุ

แค่ ทับกับเส้นสายตา

นักล่าคนที่พุ่งเข้ามา

ใช้ดาบฟันตรงตำแหน่งที่ “คิดว่า” ทรัซยืนอยู่

ดาบฟันผ่านอากาศ

เขาชะงัก ไม่ใช่เพราะพลาด

แต่เพราะเท้าที่ก้าวต่อไป ไม่เจอพื้นที่เค้าตั้งใจเหยียบ รอยแตกที่เขาเห็น อยู่ห่างออกไปอีกครึ่งก้าว การก้าวเท้าผิดจังหวะ ทำให้เขาล้ม

อีกสองคนเข้าซ้อนทันที เพื่อแก้ไขข้อผิดพลาด

หนึ่งจากซ้าย หนึ่งจากหลัง

การประสานงานสมบูรณ์แบบ

ถ้าเป้าหมายยืนอยู่ในตำแหน่งเดิม

แต่ทรัซขยับเพียงก้าวเดียว

เงาที่พื้น “กิน” พื้นที่ตรงกลาง

แค่ทำให้ ระยะที่ทั้งสองคนคุ้นเคย…สั้นลง

ดาบหนึ่งเล่มฟันโดนเพื่อน

อีกเล่มปักพื้นหินที่สูงเกินกะ

“อะไรของมันวะ—!” เสียงสบถดังขึ้น

ไม่ใช่เพราะเจ็บ แต่เพราะ ไม่เข้าใจ

ทรัซเดินผ่านพวกเขา ทุกก้าวที่เดิน

ทำให้พื้นที่ที่พวกเขายืน แคบลง

เหมือนลานหินกำลังปิดตัวเอง

นักล่าคนสุดท้ายถอยหลัง

สัญชาตญาณบอกให้หนี

ทรัซหยุดเดิน เปิดทางให้

เงาของเค้าไม่ขวางทางหนี

> “ต้องมีคนรอด” เรกัลป์กล่าว

“ไม่ใช่เพื่อขู่ แต่เพื่อให้รู้ว่า…แพ้ยังไง”

ลานหินกลับมาเงียบ

ไม่มีเลือด ไม่มีศพ

มีเพียงนักล่าสามคน นั่งหอบอยู่กับพื้น

มองทรัซด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

ไม่ใช่ความกลัว แต่เป็น การยอมรับว่า

ตนเองไม่เข้าใจสิ่งที่สู้ด้วย

ทรัซหันหลังเดินออกไป

และตั้งแต่คืนนั้น ในเมืองฟรอสต์ลีน

คำว่า “ลอง” เริ่มมีราคาที่คนไม่อยากจ่าย

และเริ่มมีข่าวลือว่า "อย่าลอง ในสิ่งที่ไม่มั่นใจ"

---