บทที่ 2
กำเนิดจากโคลนตม
ชาติก่อนแล้วซิ่งหลิงเป็ลูกครึ่ง แม่เป็คนซีเปส่วนพ่อเป็คนจีนแผ่นดินใหญ่ที่เข้ามาทำงานในซีเป หลังจากมีนางจนอายุห้าขวบพ่อที่มาทำงานชั่วคราวที่ซีเปก็ต้องกลับจีนแผ่นดินใหญ่จึงได้พาแม่และนางกลับไป ด้วยสถานที่ที่แตกต่างและรอบด้านมีความรังเกียจไม่ยอมรับตัวนางและแม่ที่มีเชื้อสายซีเป ไม่นานนักนางสองแม่ลูกก็โดนผู้เป็สามีของภรรยาและเป็บิดาของบุตรทิ้งให้ใช้ชีวิตอย่างยากลำบากอยู่ในเมืองเป่ย์จิง
เป่ย์จิงถือว่าเป็เมืองหลวงของจีนแผ่นดินใหญ่ มีความก้าวหน้า มีความเจริญ แต่เหรียญนั้นมีสองด้านเสมอ เฉกเช่นเดียวกันเมื่อมีด้านสว่างก็มีด้านมืด หลังจากโดนทอดทิ้ง แม่ก็พานางอยู่ในสลัมอันเป็มุมมืดของเมืองหลวงแสนตระการตา ใช้ชีวิตอย่างยากลำบากอยู่นานปีจนตัวซิ่งหลิงพอจะตั้งตัวได้
นางเป็คนหน้าตาดีทั้งยังมีรูปร่างที่ชายใดได้เห็นก็พึงปรารถนา เคยได้จับพลัดจับผลูถ่ายรูปขึ้นปกหนังสืออยู่หลายครั้ง แม้จะได้เงินมาแต่งานถ่ายแบบนี้ก็เป็ครั้งคราวไม่แน่นอน ซิ่งหลิงจึงตัดสินใจใช้ทุนที่ติดตัวมาหาเลี้ยงตัวเองและแม่...
ผู้หญิงซีเปมีเอกลักษณ์และความงามโดดเด่นที่ต่างออกไป ข้อนี้จึงทำให้ตัวนางได้รับความสนใจ และด้วยเพราะทุนที่มีมาั้แ่กำเนิดนี้จึงทำให้ซิ่งหลิงกลายเป็ตัวท็อปในวงการ ทั้งมีความลำบากในอดีตคอยสั่งสอนจึงทำให้ตัวนางมีทั้งเล่ห์กลและมารยาทำให้นางมีทั้งชื่อเสียง มีทั้งหน้าตาที่สามารถเชิดชูในกลุ่มชนชั้นสูงในแวดวงธุรกิจและผู้มีอิทธิพลได้อยู่บ้าง
ซิ่งหลิงต่างจากผู้หญิงคนอื่นที่ใช้ตัวเข้าแลกแต่ไม่ได้ใช้สมอง...
“แม่นางซิ่ง...”
ซิ่งหลิงเผลอใจลอยไปก็ตั้งสติอย่างรวดเร็ว รีบเดินเข้าไปหาคุณชายที่เป็เ้าของคืนแรกของนางโดยมีผู่เอ๋อร์คอยประคอง ซิ่งหลิงคลี่ยิ้มกว้าง ยอบกายลงกึ่งหนึ่ง ร่ำลาเขาด้วยน้ำเสียงออดอ้อนและวาจาหวานหู
“คุณชายเ้าขา ซิ่งหลิงต้อยต่ำไม่กล้าเพ้อฝันว่าคุณชายจะคิดถึงคำนึงหา แต่หากคุณชายผ่านมาแถวนี้อีกครา คนต่ำต้อยเช่นข้าก็อดคาดหวังเฝ้ารอคุณชายอยู่ไม่ได้...”
จิ้งเส้าหวงคลุกคลีกับคณิกามากมาย ร้อยทั้งร้อยวาจาหวานหูนี้ล้วนต้องออกจากปากพวกนางกันเกือบหมด แต่คำนี้ของนางกลับต่างออกไปดึงดูดความสนใจจากเขาได้เล็กน้อย
“รู้ได้อย่างไรว่าข้าไม่ใช่คนแถวนี้”
“เพราะคุณชายหล่อเหลาต่างจากบุรุษทั่วๆ ไปแถวนี้อย่างไรเล่าเ้าคะ” ซิ่งหลิงอมยิ้มเล็กน้อย คำตอบของนางนับว่ากลางๆ ไม่ได้ทำให้นางดูเป็สตรีเฉลียวฉลาด แต่หากพูดถึงในแง่ของการประจบประแจงเอาใจนับว่าทำได้ดี
จิ้งเส้าหวงหัวเราะเบาๆ รู้สึกเบิกบานอารมณ์ดีอยู่บ้าง หน้าตาของนางนับว่าน่ามอง ทั้งเรือนร่างและผิวพรรณก็ไม่เลว หากนับความเร่าร้อนที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก็นับว่าตรงใจอยู่บ้าง ความขุ่นมัวในการเดินทางไกลถูกบรรเทาจนผ่อนคลาย หยิบเอาถั่วทองเม็ดเล็กที่ตระเตรียมมาเพื่อตกรางวัลยื่นส่งให้ แต่มือที่ยื่นออกไปได้เล็กน้อยพลันชะงัก เขาหรี่ตาลงกึ่งหนึ่งนึกถึงถ้อยคำที่นางพูดกับสาวใช้หลังฉากกั้น...
มือที่กำถั่วทองพลันคลายออก ทำให้ถั่วทองสองสามเม็ดตกกระจายไปตามพื้น ตอนที่อยู่หลังฉากกั้นได้ยินพวกนางพูดถึงเงินทอง อยากรู้นักว่านางจะทำอย่างไร ก้มเก็บโดยไร้ศักดิ์ศรีหรือเมินเฉยวางท่าสูงส่งไม่นำตัวไปแปดเปื้อนกับเงินทองหรือเหรียญทองแดงสกปรกๆ
“ขอบคุณคุณชายที่ห่วงใย ระยะนี้ฝนตกหนักถนนหนทางล้วนเปียกแฉะไปหมด หากลื่นล้มขึ้นมาคงได้นอนซมอยู่บนเตียงหลายวัน ขอคุณชายรักษาสุขภาพด้วยนะเ้าคะ”
ซิ่งหลิงก้มกายเก็บเม็ดถั่วทองอย่างรวดเร็ว ทั้งยังเดินตามเก็บเม็ดถั่วที่กลิ้งออกไปไกล เก็บทุกเม็ด หมดจดไม่หลงเหลือ ทั้งยังกวาดตามองอีกสอบรอบจึงมั่นใจว่าเก็บจนครบถ้วนดีแล้วจึงเงยหน้าขึ้น
แววตาดูแคลนและรังเกียจเดียดฉันท์ที่กำลังมองนางอยู่ไม่ทำให้ซิ่งหลิงรู้สึกต้อยต่ำตามสายตาที่เขามองมาเลยแม้แต่น้อย ทั้งนางยังส่งยิ้มอันสดใสให้แก่เขา
นางหาใช่เทพเซียนกินลมห่มฟ้า ตัวนางเป็มนุษย์จำต้องกินต้องใช้ เื้ันางยังมีแม่กับน้องชายที่ต้องดูแล ก่อนหน้านี้ตัวนางเคยต้อยต่ำยิ่งกว่าสุนัขตัวหนึ่ง
การก้มเก็บเงินทองจึงไม่ใช่เื่ใหญ่อะไรเลย...
432
