พิสดารครองฟ้า นภาวิหคผันผ่าน เมฆาล่องสะท้าน จิตสังหารมารผจญ ราชสีห์ขนทอง ผยองพิภพไพร่พล
“เ้าแน่ใจนะว่าจะไม่ฆ่าข้าจริงๆ ดาบในมือของเ้ามันสั่นอยู่ตลอดเวลาเลยนะแม่นางหมั่นโถว”เฉินฟูฟู่ร้องขึ้น
“ดาบสั่นใช่ว่ามันอยากจะดื่มเืเ้าแค่มันเตือนอะไรข้าบางอย่าง ป่าแห่งนี้ชอบกลยิ่งนักปราณพลังเทพและมารปะปนจนน่าสับสน”หญิงสาวขมวดคิ้วจนแกฝ่ายต้องเปลี่ยนเื่กวนสมอง
“เ้าน่าจะชื่อว่า แม่นางคิดหลายหรือจะชื่อว่าอะไรดีหว่า”กระบี่มันวาวถูกดึงออกจากฝักและชี้ไปที่ชายหนุ่ม
“เดี๋ยว!เดี๋ยว!ก่อน ข้าแค่ล้อเล่นนะแม่นางหมั่นโถว”ชายหนุ่มร้องขึ้นและแปลกใจสีหน้าของหญิงสาวที่เขม็งตา
“หลบไป ข้าบอกให้เ้าหลบไป”
“หลบไปอย่างนั้นรึ หรือว่า”
เฉินฟูฟู่ค่อยๆหันไปดูและหยุดนิ่งไปชั่วครู่ ปลายกระบี่แม่นางนักฆ่าชี่ไปที่สัตว์ยุทธภพผลึกแก้วสีม่วงร้องคำรามก่อนจะกลายร่างเป็มนุษย์และยืนอยู่ตรงหน้านายน้อยพรรคมารที่ตะลึงในปราณพลังของสัตว์ในตำนาน
“หูเหย่คงให้เ้ามาทวงสัญญาจากข้าสินะเ้าหนุ่มน้อยพรรคมาร”
“ใช่ ใช่ แล้ว”เสียงอันสั่นเครือ
“ของวิเศษก็ต้องคู่ควรกับคนพิเศษ ส่วนเ้ามีพลังปราณแค่ขั้นรับรู้ไหนเลยจะมาทางสัญญาจากข้าผู้มีปราณพลังระดับมหาเทพผลึกเวทสีม่วงรนหาที่ตายจริงนะเ้าหนุ่มน้อย”
“ท่านแม่ให้ข้ามาก็เพื่อทำตามสัญญาหรือท่านอยากจะผิดคำสัญญาเสียสัตย์นะท่านราชสีห์ขนทองมหาเทพผลึกม่วง”ชายหนุ่มย้อนความแต่อีกฝ่ายกลับโต้กลับ
“สัญญานั้นจะเป็ผลหากเ้าเอาชนะข้าได้”
“เอาชนะท่านอย่างนั้นหรือ สัตว์ยุทธภพระดับ4 ข้าขอไปเกิดใหม่ก่อนแล้วเจอกันนะท่านไปล่ะ”เฉินฟูฟู่รีบวิ่งจนสุดชีวิตและไปหลบอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ริมทะเลสาบจนมองเห็นอะไรบางอย่าง
“หวังว่านางคงไม่เป็อะไร ขอนั่งพักให้หายเหนื่อยก่อน อ้าวแล้วนั่นมันโรงเตี้ยมหรืออะไรกันแน่ลอยอยู่กลางทะเลสาบหรือข้าจะตาฝาดไป”ชายหนุ่มขยี้ตาพึมพำอยู่ผู้เดียว
“เ้าทึ่มวิ่งหนีอีกแล้วสิ”เสียงนั้นกลับมาอีกแล้ว
“เ้าจะอยู่บนนั้นอีกนานแค่ไหนชิงเหลียน ลงมาก่อนเถอะ”หญิงสาวะโลงจากต้นไม้และมานั่งข้างๆชายหนุ่ม
“เถาฟายังปล่อยให้เ้ามีลมหายใจอยู่อีกหรือ ข้านึกว่านางฝังเ้าไปแล้วซะอีก”
“เ้ารู้จักนางด้วยหรือชิงเหลียน”
“ชีวิตของนางน่าสงสารมาก ข้าจำได้ว่านางเคยอยู่แคว้นกงเหว่ยลูกขุนนางใหญ่แต่ถูกฆ่าล้างตระกูลด้วยคำทำนายแห่งวิหารเจี้ยนถังจากนั้นไม่นานข้าก็เจอนางและได้รู้ว่านางกลายเป็นักฆ่าฝีมือดีแห่งแคว้นเชียงเอ่อเพราะเหตุนี้นางถึงไม่ฆ่าข้ายังไงล่ะ”เฉินฟูฟู่ขยับตัวออกเพราะชิงเหลียนอยู่ใกล้เขาจนแทบจะนอนซบบนไหล่เขาได้
“ไม่รู้ว่าตอนนี้ราชสีห์ขนทองผลึกม่วงจะจับนางกินหรือยัง”
“เ้าทิ้งนางมาแบบนี้ ถ้านางได้เจอเ้าอีกครั้งเ้าแหลกแน่”
“เอาเถอะเื่นั้นค่อยว่ากันว่าแต่ว่าเ้าเห็นเหมือนที่ข้าเห็นหรือไม่โน้นโรงเตี้ยมกลางน้ำน่าจะนอนหลับสบายอยู่ไม่น้อย”ชายหนุ่มพูดขึ้น
หญิงสาวไม่รอช้าดึงแขนชายหนุ่มลอยตัวไปกลางน้ำด้วยวิชาตัวเบาและแตะปลายเท้าลงสู่แพกลางน้ำหน้าทางเข้ากระท่อมที่มุ่งด้วยหญ้าคาเป็แนวยาวจนสุดแพกลางน้ำ
“วิชาตัวเบาของเ้านี่ล้ำเลิศจริงๆพาข้าเหาะมาได้เพียงชั่วพริบตาเดียว เข้าไปกันเถอะ”ชายหนุ่มร้องขึ้น
“ช้าก่อนนายท่าน”เสียงนั้นดังขึ้น
“นั่นเ้าใช่ไหมเซียวหูหลี่”จิ้งจอกสาวค่อยๆเดินออกมาจากด้านหลังกระท่อมและกลายร่างเป็หญิงสาวร่างบางโค้งคำนับชายหนุ่ม
“นายหญิงให้ข้ามาเชิญท่านเข้าไปข้างใน”จิ้งจอกสาวโค้งคำนับพร้อมผายมือ
“เ้าว่าไงนะ นายหญิงของเ้าอยู่ข้างในอย่างนั้นหรือแล้วราชสีห์ขนทองล่ะมาด้วยหรือไม่”
“หากท่านเข้าไปคงจะได้คำตอบเชิญนายท่าน”หญิงสาวผายมือแต่ชายหนุ่มยังคงครุ่นคิด
“ข้าว่าเ้าเข้าไปเถอะ แม่นางเถาฟาคงมีคำตอบให้กับเ้าเป็แน่ ส่วนข้าจะรออยู่ตรงนี้ หากเกินสองชั่วยามไปแล้วเ้ายังไม่กลับออกมาข้าจะบุกเข้าไปเอง”แม่นางชิงเหลียนร้องขึ้น
“ได้ ข้าจะเข้าไปแต่เ้าทั้งสองอย่าตีกันนะ”เฉินฟูฟู่เดินไปที่ทางเข้าและผลักประตู
ชายหนุ่มมองไปที่ผ้าม่านและปัดมันไปทางขวามือเพื่อเดินตรงไปที่เก้าอี้ไม้จนเห็นหญิงสาวชุดดำยืนกอดอกหันหลังในแสงไฟสลัวๆ
“นั่นเ้าใช่ไหม”หญิงสาวในชุดดำค่อยๆหันมาและโยนกระบี่ให้
หญิงสาวจู่โจมโดยให้ชายหนุ่มใช้กระบี่ในมือเป็ฝ่ายตั้งรับ ชายหนุ่มหันไปมองและยากที่จะปกปิดฝีมือของตนเองในเชิงกระบี่ที่แตกฉานมาั้แ่วัยเด็กกลับโต้ตอบเพื่อป้องกันตัวเองเท่านั้น
“เ้าจะลวงโลกไปอีกนานแค่ไหนเฉินฟูฟู่ เสแสร้งแกล้งทำเป็นายน้อยพรรคมารที่ไร้ปราณยุทธ์จริงๆแล้วเ้ามีปราณยุทธ์เข้าสู่ขั้นรู้สรรพสิ่ง เซียนกระบี่ยันต์เทพสังหาร ราชสีห์ขนทองพ่อบุญธรรมของข้าเล่าให้ฟังหมดแล้วในปราณที่พิสดารในตัวของเ้า”
“ว่าไงนะราชสีห์ขนทองเป็พ่อบุญธรรมของเ้าอย่างนั้นหรือ”
“พ่อบุญธรรมถูกสาปให้กลายเป็สัตว์ยุทธภพผลึกแก้วสีม่วงเพื่อรอเวลาให้ผู้มีจิตแห่งปราชญ์ราชันแห่งยันต์เทพมาปลดผลึกคำสาปและถือครองผลึกแก้วสีม่วง”
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้าด้วย”
“ธิดาพรรคมารส่งเ้ามาเพื่อทวงสัญญาซึ่งนางเองเคยเป็พี่น้องร่วมสาบานกับพ่อบุญธรรมของข้าและเ้าเป็ผู้ต้องสงสัยมากที่สุดที่จะเป็ผู้ปลดคำสาปนั้น”
“ท่านแม่ให้ข้ามาเพื่อฝึกตนและหาคำตอบในพลังปราณที่สับสนในตัวข้า นางไม่เคยบอกอะไรกับข้าในเื่นี้ ข้าแค่รู้เพียงว่าให้มาหาธิดาเทพเจี้ยนถังฟาเพื่อทวงสัญญาและธิดาเทพก็ให้ข้าตามหาราชสีห์ขนทองก็เท่านั้น”
ชายหนุ่มรู้สึกถึงพลังปราณในตัวที่ร้อนรุ่มและมีพลังบางอย่างรอบๆตัวพยายามเร่งเร้าให้ผู้มีพร์ในยันต์เทพอย่างเขาได้หยิบพู่กันและเขียนมันลงในแผ่นโลหะทองเหลืองที่อยู่ตรงหน้าเขาแล้วในตอนนี้