ระบบร้านค้าในวันสิ้นโลก

บทที่ 57

เข้ามาภายในเมืองเวย์

ซิลเวอร์ได้โชว์แผ่นป้ายบางอย่างขึ้นมาทำให้ทหารที่อยู่บริเวณด้านหน้าตื่นตระหนกตกใจ

มันอุทานออกมาด้วยใบหน้าที่ตื่นตระหนกตกใจบ้าง “คนจากโบสถ์ศักดิ์สิทธิ์!!! ”

“ ขอโทษที่ขวางทางครับเชิญท่านเข้าไปด้านในได้เลย”

เดย์ท่าทางของทหารยามพวกนั้นเขาก็รู้ได้ในทันทีว่าอำนาจของโบสถ์ศักดิ์สิทธิ์น่าจะไม่ธรรมดา

พวกเขาสามารถผ่านประตูเมืองเข้าไปได้อย่างง่ายดายโดยการนำทางของซิลเวอร์

ซิลเวอร์พาเดินเข้าไปบริเวณด้านในเมื่อได้นำพาเดินเข้าไปบริเวณด้านในผ่านพ้นประตูเมืองขนาดใหญ่

ผ่านพ้นประตูเมืองขนาดใหญ่สถานที่ที่พวกเขาก้าวเดินเข้ามาเมืองแห่งนี้คือเมืองเวย์

ผู้คนรอบข้างเเต่งกายแปลกประหลาดแตกต่างออกไป เขาเดินอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายเหล่านั้น

โดยที่พวกผู้คนเหล่านั้นไม่ใช้ดวงตาของตนเองจ้องมองตรงมาที่เขาเลยแม้แต่น้อย

คนพวกนั้นทำเหมือนกับว่าชุดที่เขาแต่งกายอยู่มันเป็นชุดธรรมดาทั่วไป

ทั้งที่เครื่องเเต่งกายของผู้คนที่อยู่บริเวณรอบๆหน้าตาและหลายๆอย่างจะแตกต่างกับเขาอย่างสิ้นเชิง

เดย์คิดภายในใจ “คนพวกนี้ไม่ได้แสดงท่าทางแปลกใจเกี่ยวกับเครื่องเเต่งกายของพวกเรา ”

“ นั่นแสดงว่าตัวของพวกเขาน่าจะเคยพบเจอคนต่างโลกอย่างพวกเรามา”

“ นั่นเป็นเรื่องที่พอจะสามารถคาดเดาได้เพราะว่าถ้าพวกเขาไม่เคยพบเจอคนต่างโลกอย่างพวกเราคงไม่แสดงท่าทางแบบนั้นออกมา”

“ ผู้คนรอบข้างเเต่งกายด้วยชุดที่แตกต่างพวกเขาทุกคนล้วนแล้วมีพลังเวทย์ภายในร่างกายเพียงแต่ว่าจะมากหรือน้อยแตกต่างกันออกไป”

“ ในตอนนี้ที่ตัวของเราได้ล่วงรู้มาภายในโลกใบนี้เมืองต่างๆถูกแบ่งแยกออกเป็นชนชั้น”

“ หลังจากที่เกิดปรากฏการณ์การเปลี่ยนแปลงไม่ใช่เพียงแค่โลกของเราที่ล่มสลายลงโลกใบนี้เองก็ปรากฏขึ้นมาใหม่ด้วยเช่นเดียวกัน”

“ โลกใบนี้ตามคำบอกเล่าของซิลเวอร์มันจะปรากฏดินแดนขึ้นมาใหม่”

“ ดินแดนปริศนาที่ปรากฏขึ้นหลังจากเกิดการเปลี่ยนแปลงพื้นโลกแยกตัวออกและก็มีการเปลี่ยนแปลงของพื้นโลก”

“ เรียกได้ว่าตอนนี้ให้ในสถานที่แห่งนี้มันเองก็เปลี่ยนไปแล้วด้วยเช่นเดียวกันเพียงแค่เลือโครงสร้างเดิมเอาไว้”

“ เดิมทีภายในดินแดนแห่งนี้มันถูกแบ่งแยกออกเป็นห้าอาณาจักรขนาดใหญ่”

“ แต่ตอนนี้ดินแดนทั้งห้าอาณาจักรก็มีการเปลี่ยนแปลงไปเป็นจำนวนมาก”

“ ไม่เพียงเท่านั้นแถมยังมีดินแดนที่เพิ่มเติมขึ้นมาอีก”

“ ปริศนาของโลกใบนี้มีมากเกินไปไม่รู้ว่าใช้เวลานานขนาดไหนถึงจะล่วงรู้ความจริง”

“ เมืองเวย์แห่งนี้ตั้งอยู่ภายในอาณาเขตของอาณาจักรจูเบีย”

“ อาณาจักรแห่งนี้มีวัฒนธรรมที่รุ่งเรืองทั้งในด้านวรรณกรรมแล้วก็ในด้านศาสนาทุกอย่างล้วนแล้วถูกยกชูให้เจริญรุ่งเรืองในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมา”

“ อาณาจักรจูเบียเป็นอาณาจักรขนาดใหญ่มีเมืองอยู่ภายในอาณาจักรหลายร้อยหัวเมืองภายในสถานที่แห่งนี้เองก็เป็นเช่นเดียวกัน”

“ สิ่งแรกที่ตัวของเราควรจะรู้และควรจะทำความเข้าใจก็คือภายในโลกใบนี้การค้าขายทาสถือว่าเป็นเรื่องปกติทั่วไป”

“ ชุมชนและผู้คนล้วนแล้วแตกต่างจากสถานที่ที่ตัวของเรานั้นเคยอยู่”

“ อย่างน้อยก็ต้องปรับตัวเข้ากับสังคมแห่งนี้ให้ได้”

เดย์เดินตามหลังของซิลเวอร์มาสักพักพวกเขาก็ได้เดินทางมาถึงสถานที่ที่ชื่อว่าสำนักงานนักผจญภัย

มันเป็นตึกแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่บริเวณด้านหน้ามีความสูงประมาณสามชั้นภายในสถานที่แห่งนี้มองดูแล้วด้านนอกมันเองก็ไม่ได้แตกต่างจากพวกร้านเหล้า

“ สถานที่แห่งนี้ตามคำที่เรานั้นได้ยินมามันชื่อว่าสำนักงานนักผจญภัย”

“ ภายในดินแดนแห่งนี้มีสิ่งที่เรียกว่านักผจญภัยหรือเรียกอีกอย่างว่านักสำรวจ ”

“ ผู้คนที่มีสกิลภายในร่างกายเป็นสายต่อสู้และก็มีความสามารถที่มากพอจะสามารถเอาชีวิตรอดได้”

“ พวกเขาจะมาสมัครเป็นนักผจญภัย ”

“ นักผจญภัยถือว่าเป็นอีกหนึ่งอาชีพที่มีผู้คนให้ความเคารพเป็นอย่างมากพวกเขาถือว่าเป็นผู้แข็งแกร่ง”

“ หน้าที่ของนักผจญภัยคือการสังหารมอนสเตอร์แล้วก็ทำภารกิจต่างๆที่ได้รับ”

“ ของตอบแทนที่ได้รับกลับมาแน่นอนว่าจะมีมากมายตามผลงานที่ตัวเองได้สร้างขึ้น”

“ ตามที่ตัวของเราเคยได้ยินก่อนหน้านี้นักผจญภัยที่มีระดับสูงมากพอแม้แต่จักรพรรดิแห่งอาณาจักรก็ยังให้ความเคารพเลย”

ซิลเวอร์ที่ยืนอยู่บริเวณด้านข้างหันหลังกลับมาแล้วก็พูดกับพวกเขา“ พวกนายรออยู่ตรงนี้ก่อนตัวของฉันจะเดินเข้าไปเพื่อไปรายงานเกี่ยวกับภารกิจ ”

เดย์พยักหน้าตอบรับกลับไป

กลุ่มคนพวกนั้นเดินเข้าไปบริเวณด้านในอย่างรวดเร็วเพื่อไปรายงานภารกิจกับนักผจญภัย

เดย์และพวกยืนรออยู่บริเวณด้านนอก

ในขณะที่กำลังยืนรอตอนที่ซิลเวอร์กำลังเข้าไปทำธุระอยู่นั่นเองมีกลุ่มคนหนึ่งก้าวเข้ามาบริเวณด้านหลัง

“ ดูสิพวกชาวต่างโลก ”

เสียงนั้นดังขึ้นมาจากบริเวณด้านหลังทำให้พวกเขาต่างพากันใช้ดวงตาของตนเองหันไปมองอย่างรวดเร็ว

เดย์ปรายสายตาไปมองด้านหลัง

พบเห็นกลุ่มคนประมาณห้าถึงหกคนยืนอยู่บริเวณด้านหลังมันสวมใส่ชุดเกราะหนังมีร่างกายใหญ่โต

พวกมันเป็นชายวัยประมาณสามสิบกลางภายในมือถือดาบและอาวุธของตนเองเอาไว้

คนพวกนั้นพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้นแถมพวกมันยังแสดงรอยยิ้มและใช้ดวงตามองตรงมาที่พวกเขาด้วยสายตาดูถูกเล็กน้อย

เดย์แสดงใบหน้าเรียบเฉยตัวของเขาไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไรออกมาจากดวงตาหรือใบหน้าของตนเองเลยแม้แต่น้อย

แน่นอนว่าเขายังไม่รู้เกี่ยวกับจุดประสงค์การปรากฏกายของพวกมันภายในสถานที่แห่งนี้

พวกมันก้าวเท้ามาบริเวณด้านหน้าหนึ่งในพวกมันที่เป็นหัวหน้าพูดขึ้นมา“ว่าอย่างไรผู้คนต่างโลกเข้ามาเดินเพ่นพ่านภายในเมืองแห่งนี้ทำท่าทางสบายใจมากเลยสินะ”

เดย์พยายามสงบใจเอาไว้แม้ว่ามันจะพูดด้วยถ้อยคำยั่วยุ พวกมันทำการก้าวเท้าของตนเองมาด้านหน้าก่อนที่สายตาของชายผู้นั้นจะเหลือบไปมองเห็นเวนดี้ที่อยู่บริเวณด้านหลัง

เมื่อมันมองเห็นเธอมันแสยะยิ้มออกมาแล้วก็พูดขึ้น “โห่มีหญิงต่างโลกด้วย ”

“ แถมยังรูปร่างหรือหน้าตาดูดีอีก ”

มันคือเคลื่อนที่ร่างกายของตนเองเข้ามาใกล้พร้อมกับใช้ฝ่ามือยื่นออกมาไปหาเวนดี้

แต่ในขณะที่ฝ่ามือของมันยื่นตรง

“ มับ!!! ”ฝ่ามือของมันหยุดเอาไว้เดย์ใช้มือตนเองยื่นออกไปด้านหน้าแล้วก็คว้าจับที่ข้อแขนของมันเอาไว้

มือของมันหยุดลงชายผู้นั้นใช้ดวงตาของตนเองจ้องมองมาที่เดย์ด้วยแววตาที่ไม่พึงพอใจ

“ ทำอะไรของแกวะ!!! ”

มันยกฝ่ามืออีกข้างหนึ่งของตนเองขึ้นมาหวังจะใช้ฝ่ามือข้างนั้นทุบลงไปที่เดย์

แต่ในขณะที่มันกำลังจะเดย์ใช้มือของตัวเองที่จับอยู่ที่ข้อมือของมันออกแรงบีบแรงบีบอันรุนแรงทำให้ร่างกายของชายผู้นั้นหยุดนิ่ง

ใบหน้าของมันแดงก่ำมันเจ็บความรู้สึกเจ็บปวดที่ราวกับว่ากระดูกนั้นจะแตกหักเสียให้ได้ทำให้มันส่งเสียงกรีดร้องออกมา“ โอ๊ย!!! เจ็บ!!! เจ็บ!!!! ”

เดย์ใช้ดวงตาาของตนเองมองไปที่ด้านหน้า “ วิเคาะห์.. ”

[ ชื่อ ??อายุ ?? ]