ทั้งชิมิเคนและลูคัสเดินย้อนกลับมาเรื่อยๆ จนถึงโถงทางเดินห้องแรก
หนูน้อยมินามิจังที่กำลังนั่งเอนกายพักพิงอยู่กับบรรดาเหล่าลูกหมูป่า เธอไปพยายามจ้องมาไปทางที่ชิมิเคนเดินจากไปในความมืด เมื่อเธอเห็นแสงสว่างของจิติญญาแห่งแสง เธอรีบผุดลุกยืนขึ้นอย่างเร็วพลัน มินามิจังพลางจองมองเงาสองเงาเดินตามติดจิติญญาแห่งแสงมา
"พี่ชิมิเคน " หนูน้อยมินามิจังะโสุดเสียง เธอรีบวิ่งเข้าไปหาชิมิเคนและะโเพื่อเข้าไปกอดชิมิเคนอย่างทุลักทุเล
"ใจเย็นๆ แม่หนูน้อย กระดูกพี่หักขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ " ชิมิเคนพูดไปพร้อมกับแสดงสีหน้าเ็ปเมื่อถูกหนูน้อยมินามิจังโอบกอดและหัวเราะออกมาอย่างแ่เบา
"ถ้าพี่ชิมิเคนกระดูกหักขึ้นมาเพราะหนู หนูจะคอยติดตามดูแลพี่ชิมิเคนไปตลอดชีวิตเลยหล่ะ " มินามิจังพูดไปด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและแฝงไว้ด้วยความตั้งใจ
เมื่อชิมิเคนได้ฟังดังนั้น ชายหนุ่มจึงพยายามยกมือข้างขวาที่ถูกโอบกอดโดยมินามิจังขึ้นมา และลูบไปยังหัวของหนูน้อยมินามิจัง ประหนึ่งดังพ่อแม่ที่คอยลูบหัวปลอบประโลมลูกน้อยด้วยความห่วงใย ชิมิเคนยิ้มแย้มด้วยความมีความสุขขณะลูบหัวมินามิจัง ถึงแม้ว่าชิมิเคนจะไม่ได้พูดอะไรตอบโต้กับมินามิจังไปอีก แต่แค่ความรักของทั้งสองคนก็ลึกซึ้งเกินกว่าจะพรรณนาออกมาด้วยคำพูดใดๆ
ทั้งคู่กอดกันอยู่สักครู่หนึ่ง โดยที่มีลูคัสยืนจ้องมองด้วยความงุนงง หนูน้อยมินามิด้วยความดีใจที่ได้เจอชิมิเคนอีกครั้ง เธอพึ่งจะสังเกตเห็นว่ามีชายผู้หนึ่งกำลังยืนจ้องมองเธออยู่ "อ่า อ่า .... หรือว่าคุณน้าคนนี้ จะเป็สามีของคุณน้าคนนู้น " มินามิจังพูดออกไปด้วยท่าทีเลิ่กลั่ก
ทั้งชิมิเคนและลูคัสเมื่อได้ฟัง พวกเขาทั้งสองก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน "ฮ่า ฮ่า ฮ่า "
"สวัสดีแม่หนูน้อย น้าชื่อว่าลูคัส ยินดีที่ได้รู้จัก น้าเป็สามีของเจสสิก้าเองแหละ " พวกเราควรจะรีบออกไป ภรรยาของน้าคงจะเป็ห่วงน้าเป็แน่แท้
ชิมิเคนเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ "พี่ชายลูคัส พี่พอจะมีพลั่วเอาไว้ขุดแร่เหลืออยู่หรือไม่ พอดีผมเห็นแร่มากมายภายในถ้ำแห่งนี้ น่าจะพอมีราคาและพอมีประโยชน์ในการนำพัฒนาอุปกรณ์
"ขอโทษด้วยไอน้องชาย พลั่วของพี่หายไปั้แ่ตอนไหนแล้วก็ไม่รู้ ไว้น้องชายกลับไปที่หมู่บ้านกับพี่ พี่จะตอบแทนน้ำใจของน้องชายอย่างเต็มที่เลยทีเดียว " สีหน้าของลูคัสแฝงไว้ด้วยความรู้สึกขอบคุณชิมิเคนที่ได้ช่วยเหลือตัวเขาไว้ ไม่นั้นเขาคงจะไม่มีโอกาสได้กลับไปพบเจอหน้าลูกและเมียของเขาอีก
"ขอบคุณพี่ชายลูคัสมากครับผม แต่ว่าผมคงจะกลับหมู่บ้านไปพร้อมกับพี่ไม่ได้ ผมต้องพาน้องสาวตัวน้อยของผมไปชมพระอาทิตย์ขึ้น และผมกำลังเสาะหาสถานที่ฝึกฝนตัวเองเพื่อจะได้เก่งขึ้นอย่างรวดเร็ว ไว้เมื่อผมฝึกฝนเสร็จ ผมจะกลับไปพบพี่ชายลูคัสที่หมู่บ้านเองครับ " ชิมิเคนบอกเหตุผลที่เขาไม่สามารถไปพร้อมกับลูคัสได้
เมื่อฟังชิมิเคนพูดจบ ใบหน้าของลูคัสก็ขมวดคิ้ว "น้องชาย ข้ามีสถานที่หนึ่ง มันดูลึกลับและอันตรายมาก มันอยู่ทางเดียวกันกับที่เ้าจะขึ้นไปบนยอดเขาเพื่อชมพระอาทิตย์ขึ้น น้องชายสนใจหรือไม่ "
เมื่อลูคัสเห็นสีหน้าและแววตาของชิมิเคนแสดงถึงความสนอกสนใจ เขาไม่รอช้าจึงพูดต่อไปว่า "เมื่อน้องชายขึ้นไปบนยอดเขาแล้ว น้องชายมองหาทิศทางที่พระอาทิตย์ขึ้น และหันไปทางด้านซ้าย เพื่อเดินทางขึ้นไปทิศเหนือเรื่อยๆ น้องชายจะเห็นประตูใหญ่ั์สีแดงตั้งตระหง่านอยู่ ตรงกลางของประตูดูเหมือนจะมีประตูมิติอยู่ น้องลองไปสำรวจดูเอาเองเถอะ บางทีมันอาจจะช่วยเ้าเพิ่มพูนพลังได้ "
"ขอบคุณพี่ชายลูคัสเป็อย่างมาก สำหรับข้อมูลข่าวสารดีๆ ข้าเป็หนี้บุญคุณพี่ชายครั้งหนึ่งครานี้ " ชิมิเคนพูดไปพลางโค้งคำนับเพื่อแสดงความขอบคุณให้แก่ลูคัส
ลูคัสเมื่อได้เห็นดังนั้น เขาจึงพยายามฉุดดึงให้ชิมิเคนขึ้นมาจากการโค้งคำนับ " ไม่ต้องขอบคุณข้าหรอกน้องชาย แค่ที่เ้าช่วยเหลือข้า แค่นี้ก็เป็หนี้บุญคุณครั้งใหญ่กว่าที่ข้าได้ทำให้น้องชายยิ่งนัก "
"เอ่อ มีอีกอย่างที่ต้องรบกวนพี่ชาย พวกเราพบเจอหมู่ป่าหลงอยู่ภายในถ้ำ ผมขอมอบหมู่ป่าพวกนี้ให้พี่ชายเลี้ยงดูพวกมันต่อไปก็แล้วกัน ถ้าปล่อยพวกมันไว้ในป่า ผมกลัวว่าพวกมันจะโดนพวกมอนเตอร์โจมตีเอาก็เป็ได้ ส่วนพี่ชายจะนำหมู่ป่าพวกนี้ไปทำอะไรก็แล้วแต่ตามศรัทธาของพีี่ชายเลยครับ " ชิมิเคนพูดจบก็เดินนำไปหาหมูป่าและพาพวกมันมาทางลูคัสเพื่อทำความรู้จักกัน
ตอนนี้ทั้งสามคนและอีกอีกสิบสามชีวิตได้ออกมาสู่โลกภายนอกเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
ติ๊ง!!!
{ท่านสำเสร็จภารกิจ :ช่วยเหลือสิบสามหมู่ป่าออกจากถ้ำ}
[ของรางวัล : ความรู้สึกรักที่หมูป่ามอบให้คุณ ]
เมื่อข้อความแจ้งเตือนจบลง หมู่ป่าทั้งสิบสามตัวกระโจนเข้าใส่ชิมิเคนจากทุกทิศทาง ทำให้ชิมิเคนซวนเซจนเขาล้มลง บนตัวของชิมิเคนคละเคล้าไปด้วยหมู่ป่าหลายสิบตัว ภาพตรงหน้าที่คนทั่วไปเห็นคือภาพที่หมูป่ากำลังเหยียบย่ำอยู่บนตัวชิมิเคนอย่างสนุกสนาน ชวนให้หนูน้อยมินามิจังและลูคัสอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้
{ท่านสำเสร็จภารกิจ :ช่วยตามหาสามีของหญิงสาวลึกลับ}
[ของรางวัล : คำขอบคุณเล็กน้อย]
แต่ครั้งนี้ลูคัสไม่ได้ะโกระโจนเข้ามาหาชิมิเคนแต่อย่างใด
หลังจากที่พวกหมู่ป่าเหยี่ยบย่ำชิมิเคนจนหน่ำใจแล้ว ชิมิเคนลุกขึ้นและกล่าวอำลากับลูคัส และจูงมือหนูน้อยมินามิเพื่อไปยังูเาต่อไป
ต่อนี้เริ่มที่จะเห็นประกายของแสงอาทิตย์ขึ้นมารำไร "มินามิจัง พวกเราต้องรีบกันแล้วหล่ะ " ชิมิเคนหันไปมองใบหน้ามินามิเห็นว่าตอนนี้บนใบหน้าของเธอมีเหงื่อผุดออกมามากมาย ด้วยความที่เธอเป็เด็กสาวบอมบาง จะให้เธอมาเดินขึ้นเขาสูงๆก็คงจะเป็ได้ยากที่เธอจะไม่เหนื่อย ชิมิเคนเห็นอย่างนั้นจึงคิดกล่าวออกไปว่า
"มินามิจัง เรามาเล่นเกมขี่ม้ากันดีกว่า เดี้ยวพี่จะเป็ม้าให้ก่อน โอเคไหม " หนูน้อยมินามิพยักหน้าตอบ และรีบวิ่งขึ้นะโไปบนหลัง
"จับพี่ไว้ให้แน่นหละ ถ้ามินามิจังเกิดตกลงไป พี่คงจะต้องคอยอยู่เคียงข้างกายคอยดูแลมินามิจังเป็แน่ " ชิมิเคนพูดหยอดออกไปหนึ่งดอก
หลังจากพูดจบชิมิเคนก็เริ่มที่จะออกวิ่ง
หลังจากฟังชิมิเคนพูดจบ หนูน้อยมินามิจังไม่ได้พูดอะไรออกมา เธอซบหน้าของเธอลงบนแผ่นหลังของชายหนุ่ม ปรากฏรอยยิ้มแห่งความสุขสายหนึ่งลอดผ่านริมฝีปากของเธอออกมา
2K
