ข้าผู้มีสายเลือด 12 สัตว์เทพที่แข็งแกร่งที่สุด

ในตอนนี้นั้นหลังจากที่หลงหยุนได้เจอคำท้าทายจากชาย 2 คนจากนิกายเดียวกันได้มาท้าทายเขานั้นเองก็คือตี้หยวนกับมู่ซุนทั้งสองคนนั้นได้โดนหลงหยุนจัดการโดย เฉพาะมู่ซุนตอนนี้ได้โดนหลงหยุนใช้ความเร็วของเขาจัดการไปแล้วนั้นเองจนตอนนี้ได้หมดสภาพไปนั้นเองติดอยู่บนผนังกำแพงในที่สุด

“ข้าก็สามารถจัดการเจ้าได้อย่างง่ายดายถึงจะใช้เวลานานไปหน่อยก็เถอะข้าขอยอมรับเลยว่าวิชาของเจ้านั้นดีอยู่พอตัวเลยแต่เจ้านั้นได้ลืมตัวว่าวิชานี้มันต้องโคจรพลังตลอดเวลาในการควบคุมและก็ต้องมีสมาธิเลยโดนโจมตีได้แบบนี้เลยล่ะจงจำไว้ซะนะมู่ซุน”

แล้วหลังจากนั้นหลงหยุนเขาก็ได้ทำการหันมองไปที่ตี้หยวนที่ได้เห็นหลงหยุนสามารถจัดการมู่ซุนได้ทำให้ตัวของเขานั้นเริ่มรู้สึกกลัวเป็นอย่างมากนั้นเอง แล้วหลงหยุนเขาก็ได้ใช้ความเร็วของเขาในการพุ่งขึ้นมาหาตี้หยวนในทันทีมาโผล่อยู่ตรงหน้าของเขาและจากนั้นเมื่อที่หยวนเขานั้นได้เห็นว่าหลงหยุนได้มาโผล่อยู่ตรงหน้าของเขา เขาก็มีสีหน้าหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด

“เจ้ากล้ามากที่มาโจมตีข้าในตอนที่เผลอที่กำลังคุยกันอยู่และนี่คือเป็นบทลงโทษของเจ้าที่เจ้ากล้ามาทำท้าทายข้า”

สิ้นสุดคำกล่าวของหลงหยุนเขานั้นก็ได้ทำการง้างหมัดและทำการปล่อยไปที่ใบหน้าของที่ตี้หยวนในทันทีเขานั้นคิดจะมาเอาแขนมาป้องกันการโจมตีของหลงหยุนแต่ก็สายไปซะแล้วเพราะว่าความเร็วหมัดของหลงหยุนไม่ใช่สิ่งที่เขานั้นจะประเมินได้ทันใดนั้นหมัดของหลงหยุนก็ได้โดนหมัดของตี้หยวนไปเต็มๆทำให้เขานั้นกระเด็นไปชนกับกำแพง

และหลังจากนั้นทำให้ตัวของเขานั้นได้รับบาดเจ็บสาหัสในทันทีแล้วก็ได้หมดสติไปสลบไปแล้วนั้นเอง

“นี่คือสาเหตุที่เจ้าแพ้กล้ามาท้าทายข้างั้นขอตัวก่อนแล้วกัน”

และหลังจากนั้นตัวของหลงหยุนเขาก็ได้ทำการเดินเข้าไปหาหลานหยูที่ตอนนี้นั้นเธอกำลังรอหลงหยุนอยู่นั้นเอง

"ในที่สุดเจ้าจัดการเจ้าพวกนั้นได้สินะใช้เวลานานไปหน่อยนะข้ารอเจ้านานแล้ว"

ทางด้านหลงหยุนก็ไม่มีอะไรจะแก้ตัวนั้นเองเพราะว่าตัวของเขานั้นกำลังมัวแต่เล่นสนุกกับพวกทั้งสองคนจนลืมไปเลยว่าตัวของเธอนั้นกำลังรอตัวเขาอยู่นั้นเอง

"ข้าขอโทษด้วยละกันงั้นเรารีบไปรับคะแนนภารกิจกันเถอะ"

สิ้นสุดคำกล่าวของหลงหยุนตัวของหลานหยูเธอนั้นก็ได้ทำการเดินไปก่อนในทันทีโดยไม่สนใจหลงหยุนแล้วในตอนนี้นั่นเองแล้วปล่อยให้ทั้งตี้หยวนและมู่ซุนที่กำลังสลบอยู่ไปแบบนั้น นั้นเองแล้วไม่ได้หันสนใจมามองทั้งสองเลยสักนิดเดียวและแล้วคนที่ได้เห็นเหตุการณ์นี้นั้นก็ได้ทำการกระจายข่าวออกไปในทันทีว่าหลงหยุนตัวของเขานั้นสามารถจัดการกับมู่ซุ่นและตี้หยวนได้อย่างง่ายดายแถมตอนนี้เขาไม่ใช่ระดับพื้นฐานระดับ 9 อีกแล้วแต่กลายเป็นกำเนิดลมปราณระดับที่ 5 ภายในแค่ 1 เดือนกว่าๆเท่านั้นเองอย่างไม่น่าเลยเชื่อมาก่อนเลยสักนิดเดียวส่วนทางพวกหลงหยุนก็ยังไม่ได้รู้ข่าวที่แพร่กระจายนี้ไปนั้นเองเพราะทั้งสองคนนั้นตอนนี้ได้มาถึงหอคอยภารกิจแล้วนั้นเองทั้งสองคนก็ไม่รอช้าได้ทำการเข้าไปข้างในทันทีแล้วก็ไปตรงที่โต๊ะตรวจภารกิจ

" ข้าเอาภารกิจมาส่ง"

หลงหยุนได้บอกหญิงสาวที่กำลังตรวจภารกิจอยู่นั้นเองที่ตอนนี้นั้นนางกำลังรอคอยคนมาเพื่อส่งภารกิจให้แก่นางส่วนเมื่อนางนั้นได้เธอเห็นว่าเป็นหลงหยุนก็ตกใจเป็นอย่างมากเพราะว่าเธอจำได้ว่าคนนี้ ที่มาเอาภารกิจจากเธอไปนั้นเองเมื่อ 1 เดือนที่แล้วที่เป็นภารกิจที่มีคนทำแล้วมีโอกาสเสี่ยงสูงตายมากที่สุด

" จะว่าอะไรนะเจ้าบอกว่าเจ้าสามารถทำภารกิจสำเร็จได้แล้วงั้นหรอ"

หญิงสาวนั้นเธอนั้นได้รีบถามกับหลงหยุนในทันทีเพราะเธอนั้นได้ยินว่าหลงหยุนได้เอาภารกิจมาส่งก็ทำให้เธอนั้นตกใจเป็นอย่างมากนั้นสวนทางหลงหยุนเขาก็ไม่รอช้าได้ทำการเอาแร่เหล็กบริสุทธิ์ที่เขานั้นเก็บได้มาในทันทีวางไว้บนโต๊ะแล้วเมื่อเธอนั้นได้เห็นแร่เหล็กบริสุทธิ์จริงๆเธอนั้นก็เชื่อแล้วว่าตัวของหลงหยุนเขาสามารถทำภารกิจสำเร็จได้จริงๆแบบไม่น่าเชื่อนั่นเอง

"เจ้าไปทำภารกิจมาคนเดียวอย่างนั้นหรอเจ้าทำได้อย่างไรการถึงสามารถทำภารกิจนี้สำเร็จได้ด้วยตัวคนเดียวกัน"

เขานั้นก็ให้ทำการส่ายหน้าในที แล้วเมื่อเธอได้เห็นแบบนั้นเธอนั้นก็งงเป็นอย่างมากหลงหยุนเขานั้นก็ได้ทำการชี้ไปที่หลานหยูกำลังรอเขาอยู่นั้นเอง

"นางและก็ข้าทำภารกิจร่วมกันคงไม่เป็นไรนะเพราะพวกข้านั้นได้สัญญากันไว้ว่าจะแบ่งคะแนนการคนล่ะครึ่งเข้าใจไหม"

เมื่อหญิงสาวนั้นได้ยินแบบนั้นเธอนั้นก็ตกใจเป็นอย่างมากที่หลงหยุนได้ไปทำภารกิจร่วมกับหลานหยูเพราะปกติตัวของหลานหยูจะภารกิจคนเดียวแท้ๆเธอนั้นเลยไม่อยากจะเชื่อว่าหลงหยุนจะได้ไปทำภารกิจกับหลานหยูได้ทั้งที่หลานหยูนั้นไม่ชอบยุ่งกับใครแท้ๆแต่ทำไมได้ไปกับหลงหยุนถ้าเรื่องนี้เป็นข่าวแล้วก็คงเป็นเรื่องใหญ่มากแน่ๆในสถานที่นี้เอง

"เอาล่ะเมื่อไหร่เจ้าจะทำการตรวจสอบสักทีว่าเมื่อไหร่ภารกิจพวกข้าจะสำเร็จพวกข้ารออยู่นะ"

แล้วเมื่อหญิงสาวเธอนั้นได้สติแล้วเธอก็ได้รีบทำการตรวจเช็คภารกิจให้ทางพวกหลงหยุนในทันทีแบบไม่รอช้าแล้วทันใดนั้นภารกิจของหลงหยุนก็สำเร็จแล้วนั้นเอง

"ภารกิจของเจ้าสำเร็จแล้วต่อไปนี้เจ้าได้ไปแบ่งคะแนนกับหลานหยูด้วยตัวเองก็แล้วกันทั้งหมดที่พวกเจ้าได้รับก็คือ 5 แสนคะแนนแล้วอย่าลืมไปแบ่งคะแนนกันคนล่ะ 250,000 คะแนนด้วยแล้วกันถ้าจะเอาภารกิจต่อก็ไปเชิญเลือกภารกิจได้เลยในตอนนี้แต่ข้าไม่แนะนำเพราะว่าการประลองใกล้จะเริ่มขึ้นแล้วถ้าเจ้ามาสมัครการประลองศิษย์ไม่ทันรับลองว่าเจ้าได้เสียใจตลอดชีวิตแน่นอน"

ส่วนเมื่อทางของหลงหยุนเขาได้เห็นว่ามีการประลองเกิดขึ้นคราวนั้นก็เริ่มสงสัยในทันทีว่ามันเกิดการประลองอะไรกันขึ้นนั้นเองเมื่อหญิงสาวนั้นหลังจากได้เห็นท่าทีของหลงหยุนเธอนั้นก็รู้ทันทีว่าตัวของหลงหยุนต้องไม่รู้แน่นอนว่าการประลองศิษย์คืออะไรในที่แห่งนี้ของนิกายนั้นเองเธอนั้นก็ไม่ได้ใจร้ายเธอได้คิดจะเล่าให้หลงหยุนฟัง

"ให้ข้าเดานะว่าเจ้าคงไม่รู้ว่าการประลองศิษย์คืออะไรสินะในที่แห่งนี้ที่กำลังจะถึงนี้คืออะไรเจ้าคงอยากรู้สินะ"

ส่วนทางหลงหยุนหลังจากได้เห็นที่เห็นแบบนั้นเขานั้นก็ได้ทำการพยักหน้าทันทีแล้วเมื่อหญิงสาวนั้นได้เห็นว่าหลงหยุนไม่ได้รู้เกี่ยวกับการประลองนี้จริงๆเธอนั้นก็ได้ทำการเตรียมเล่าเรื่องให้ฟังนั้นเอง

"การประลองศิษ์จะเกิดขึ้นนี้นั้นเป็นการประลองระหว่างศิษย์ใหม่กับศิษย์เก่าที่ได้เข้ามาหลังจากผ่านพ้นไป 1 เดือนกว่าๆเพื่อให้ได้เห็นว่าสิ่งใหม่ที่เข้านำมานั้นมีการพัฒนาขนาดไหนเลยมีการจัดประลองนี้เกิดขึ้นทุกปีเพื่อมาดูฝีมือของศิษย์ใหม่ที่ได้เข้ามาในนิกายแห่งนี้ผู้ที่ชนะจะได้รับรางวัลมากมายส่วนอันดับที่ 1 จะได้มีโอกาส สอบคัดเลือกในการเข้าเป็น ศิษย์ สายในโดยทันทีของนิกายนั้นเองเจ้ารู้หรือไม่"

เมื่อหลงหยุนตัวของเขานั้นได้ฟังเรื่องราวแล้วทำให้ตัวของเขานั้นสนใจในการประลองกับศิษย์ในนิกายอย่างมากนั้นเองเพราะว่าจะได้รู้ว่าศิษย์ที่แห่งนี้นั้นมีพลังระดับที่เท่าไหร่กันแน่แต่ที่เขาสนใจมากที่สุดก็คือการเป็นศิษย์สายในของสถานที่แห่งนี้นั้นเอง

" ขอบใจเจ้ามากที่เล่าเรื่องให้ข้าฟังงั้นข้าขอตัวลา"

"งั้นก็เชิญเจ้าไปได้แล้วล่ะในการประลองถ้าเจ้าคิดจะสมัครในการประลองศิษย์เจ้าต้องไปลงชื่อภายในอีก 1 เดือนข้างหน้านี้เข้าใจไหม"

ส่วนทางด้านของหลงหยุนหลังจากเขาได้ยินแบบนั้นเขาก็เข้าใจเป็นอย่างมากนั้นเอง หลังจากนั้นตัวของเขาก็ได้ทำการเดินออกไปจากหอคอยภารกิจในทันทีแล้วมาอยู่กับหลานอยู่ที่ตอนนี้นั้นเธอกำลังรอหลงหยุนอยู่

"เจ้าเข้าไปนานมากเลยนะมัวทำอะไรอยู่ไม่ออกมาสักที"

ทางด้านของหลงหยุน หลังจากได้ยินแบบนั้นเขาก็ได้ทำการรีบเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เขานั้นได้เจอมาบอกให้ตัวของหลานอยู่ฟังในทันทีแล้วเมื่อหลานอยู่เธอนั้นได้ยินออกมาจากปากของหลงหยุนทำให้เธอนั้นรู้แล้วว่าตัวของหลงหยุนคิดจะทำอะไรกันแน่

" เจ้าคงไม่คิดจะเข้าร่วมการประลองนี้ใช่หรือไม่ส่วนทางเมื่อหลงหยุน เขาได้ยินแบบนั้นก็ทำการยิ้มให้นางแล้วกล่าวตอบออกไปว่าต้องแน่นอนอยู่แล้ว

"ข้าต้องเข้าร่วมการประลองนี้สิถ้าต้องเป็นศิษย์สายในแน่นอนไม่ต้องห่วง ว่าแต่เจ้าเถอะเมื่อไหร่เจ้าจะทะลวงขั้นเป็นระดับ ลมปราณ ได้สักทีล่ะ"

หลานหยู เมื่อตัวเธอนั้นได้ยินแบบนั้นก็เธอทำให้ตัวของเธอนั้นอารมณ์เสียเป็นอย่างมากนั่นเองเพราะคิดจริงๆหรอว่าระดับลมปราณ สามารถทะลวงกันได้ง่ายๆแบบนั้นเธอนั้นได้มองไปที่หลงหยุนด้วยสีหน้าน่ากลัวในทันทีจ้องมองเขาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อเขาอย่างไรอย่างนั้นแล้วพร้อมกล่าวกับเขาว่า

"ถ้าข้าสามารถทำได้ข้าคงทำไปนานแล้วล่ะ คงไม่ต้องมา คอยรอแบบนี้หรอก รวบรวมพลังเพื่อทะลวงขั้นน่ะแต่เจ้าสิทำไมมันแปลกยิ่งนักเหมือนเจ้านั้นสามารถทะลวงระดับพลังอย่างง่ายดายแต่คนอื่นก่อนจะทะลวงระดับพลังได้มาช่างยากลำบากซะเหลือเกินแต่เจ้ากลับทะลวงพลังมาได้ 2 ขั้นใหญ่ภายใน 1 เดือนกว่าๆเนี่ยนะเจ้ามันสัตว์ประหลาดเช่นเจ้าแล้วจะให้ข้าไปเทียบกับเจ้าได้เช่นไรกัน"

เมื่อตัวของหลานหยูเธอนั้นได้กล่าวออกมาแบบนั้นก็ทำให้ตัวของหลงหยุนเขานั้นก็รีบคิดทันทีมันก็จริงของหลานหยูว่าที่ตัวของเขานั้นทะลวงมาระดับพลังไวเกินไปจนทำให้ตัวของเขานั้นถูกมองว่าเป็นสัตว์ประหลาดอย่างนี้นั้นเอง

" ข้าขอโทษแล้วกันข้าไม่ได้ตั้งใจจะพูดกับเจ้าแบบนี้เลยนะ"

ส่วนทางด้านของหลานหยูเธอนั้นได้เห็นว่าหลงหยุนเขานั้นได้ทำการขอโทษเธอเรียบร้อยแล้วก็ทำให้เธอนั้นอารมณ์ดีขึ้นมาหน่อยส่วนทางหลงหยุนหลังจากเขาได้เห็นว่าตัวของหลานหยูเธอนั้นได้อารมณ์ดีขึ้นมาหน่อยแล้วเขานั้นก็ได้รีบถามเธอต่อในทันทีว่า

"เจ้าจะไปช่วยข้าเลือกอาวุธของข้าหน่อยได้ไหมข้าไม่รู้ว่าข้าเหมาะกับอาวุธอะไร"

เมื่อเธอนั้นได้ยินแบบนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาเพราะว่าหลงหนุนนั้นยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอาวุธที่ตัวเองนั้นอยากใช้จริงๆคืออะไรกันแน่

"ก็ได้ข้าจะไปช่วยเจ้าเลือกอาวุธแต่ถ้าเลือกไม่ถูกใจอย่ามาโทษข้าล่ะ"

แล้วทางเมื่อหลงหยุนเขานั้นได้ยินว่าหลานหยูจะไปช่วยเขาหลงหยุนตัวของเขานั้นก็ได้รู้สึกดีอย่างมากนั้นเอง

ตัดมาที่หอคอยอาวุธตอนนี้นั้นกำลังเกิดเรื่องขึ้นตัดมาที่หอคอยอาวุธตอนนี้นั้นกำลังเกิดเรื่องขึ้น

"ท่านผู้อาวุโสครับ "

เสียงของชายคนหนึ่งได้บอกให้ผู้อาวุโสคนหนึ่งเสียงของชายคนหนึ่งได้บอกให้ผู้อาวุโสคนหนึ่งของ หอคอยอาวุธนี้นั้นเองตอนนี้นั้นได้มีคนบาดเจ็บอีกคนหนึ่งแล้ว

" อย่าบอกนะว่าเจ้าอาวุธนั้นอีกแล้วน่ะ"

ศิษย์คนนั้นก็ได้ทำการพยักหน้าในทันที ส่วนเมื่อผู้อาวุโสได้เห็นแบบนั้นก็มีสีหน้าเคร่งเครียดอย่างมากเพราะนี้เป็นรายที่ 300 แล้วที่ได้รับบาดเจ็บจากอาวุธนี้

" พวกเราจะทำยังไงกันดีครับกับอาวุธชิ้นนี้"

" อย่าเพิ่งสนใจมัน มันต้องมีสักวันแหละที่อาวุธนี้ถูก นำเอาออกไป เจ้าดาบแค้นมังกร ไม่นึกเลยว่า แรงแค้นของมันที่พวกเรานั้นได้ ไปพบโลหิตของมันแล้วเอามาสร้างเป็นอาวุธที่ ไปพบโดยบังเอิญเข้า ไม่นึกว่าพลังมันจะมากขนาดนี้แรงแค้นของมันทำให้ศิษย์นิกายหรือผู้ว่าโสอยากได้มันมาครอบครองต้องบาดเจ็บไปหลายรายแล้ว"

ตัดมาตอนนี้ในห้องเก็บอาวุธแห่งหนึ่งที่ตอนนี้ไม่มีอาวุธอะไรอยู่ในห้องนี้ทั้งนั้นมีแต่ดาบเล่ม 1 ที่เป็นสีดำสนิทมีลวดลายเกล็ดเหมือนมังกรสถิตอยู่ แล้วสันดาบมานั้นเป็นรอยหยัก ที่แหลมคมปล่อยพลังงานรอบๆออกมาจากตัวดาบตลอดเวลาทำให้ตัวของมันนั้นรู้สึกน่ากลัวเป็นอย่างมากนั้นเอง แล้ว ด้ามจับเป็นสีดำสนิท ที่ทำให้เหมือนจับง่าย ถูกสลักโดยชื่อว่าดาบแค้นมังกรได้มีโซ่มาพันมันอยู่ประมาณ 10 เส้นเห็นจะได้เพื่อสะกดพลังของมันเอาไว้