คุณพ่อยอดซุปเปอร์สตาร์ (นิยายแปล) **จบแล้ว**

ตอนที่ 109:หนังสือภาพที่น่าตื่นตา

        “ไว้คราวหน้าแล้วกันครับเหล่าฮัว”

        หลิวจือเซียเงยหน้ามองเวลา เวลาเลย 3 ทุ่มแล้วหากยังเล่ากันต่อไป คงไม่จบไม่สิ้นแน่นอน

        หลังจากคิดสักพัก หลิวจือเซียก็เอ่ยว่า“คอมพิวเตอร์ที่บ้านของผมมีแบบร่างของเรื่อง ‘ไซอิ๋ว’ รอให้ถึงบ้านแล้วผมจะส่งอีเมลแบบร่างให้คุณ เป็นอย่างไรครับ ? ”

        “จะดีหรือ ? ” ฮัวชุนเซิงลูบมือของเขา“ถ้านายไม่สะดวกเล่าก็ไม่เป็นไร อย่างมากก็แค่รอเดือนสองเดือน รอให้นายตีพิมพ์แล้วฉันค่อยไปซื้อสักสองชุดก็พอแล้ว”

        ยุคนี้ความคิดของนักเขียนชาวจีนทำอะไรก็ต้องเชื่อมโยงไปถึงเรื่องลิขสิทธิ์ด้วย

        แม้เรื่อง ‘ไซอิ๋ว’ของหลิวจือเซียเล่มนี้ได้รับการจดทะเบียนกับสมาคมลิขสิทธิ์แล้วแต่มีอีกหลายอย่างมากมายที่สามารถเลียนแบบได้

        ต่อให้เป็นสมาคมลิขสิทธิ์ก็ไม่อาจทำอะไรนักเรียนแบบได้

        “ไม่เป็นไรครับ ผมเชื่อใจเหล่าฮัวครับ”หลิวจือเซียโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ

        ต้องรู้ว่าเรื่อง ‘ไซอิ๋ว’ ในโลกก่อนก็ถูกแก้ไขจนเละแล้วมีทั้งบันทึกหลังจากไซอิ๋ว ไซอิ๋วเวอร์ชั่นฮ่องกง ไซอิ๋วเวอร์ชั่นญี่ปุ่น...แต่ไม่ว่าเวอร์ชั่นไหนก็ไม่ยอดเยี่ยมเท่ากับไซอิ๋วเวอร์ชั่นต้นฉบับ

        อีกทั้งหลังจากได้นั่งคุยกับฮัวชุนเซิงแล้วหลิวจือเซียก็มั่นใจว่าอีกฝ่ายคงไม่ทำเรื่องที่ไร้คุณธรรมอย่างแน่นอน

        “ฮ่า ๆๆ ได้ ขอบใจนะจือเซียที่เชื่อใจฉัน ! ”ฮัวชุนเฉิงหัวเราะออกมาอย่างดีใจ

        เวลานี้เอง จ้าวตานก็พาเยว่เยว่เดินออกมาจากห้องสมุดพอดีเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของฮัวชุนเซิงก็ตกใจและตำหนิ “ตาแก่ดึกดื่นแล้วหัวเราะอะไรกัน ? ”

        “ฮ่า ๆ ดีใจ ฉันดีใจไง ? ” ต่อหน้าจ้าวตานดูเหมือนว่าฮัวชุนเซิงก็เป็นเหมือนเด็กคนหนึ่ง “เยว่เยว่ หนูเอาอะไรมา ?ให้ปู่ดูหน่อยได้ไหม ? ”

        “ได้สิคะ ! ”

        เยว่เยว่วิ่งมาด้วยความตื่นเต้น ในมือเล็ก ๆของเธอถือกระดาษแผ่นหนึ่ง บนกระดาษมีคราบหมึก คงจะเป็นกระดาษที่เขียนตัวอักษร

        เมื่อหยิบกระดาษวางไว้บนโต๊ะน้ำชาเยว่เยว่ก็ชี้ตัวอักษรบนกระดาษเอ่ยว่า “คุณปู่ดูสิคะ หนูเขียนชื่อของคุณพ่อเป็นยังไงบ้างคะ สวยไหม ? ”

        บนกระดาษมีอักษรเพียงห้าตัวเขียนว่า ‘หลิวจือเซีย เยว่เยว่’

        อักษรห้าตัวแสนเรียบง่ายแม้ว่าจะการเชื่อมโยงของลำดับขีดยังอ่อน ลงมือเขียนพู่กันไม่ได้ออกแรงกดมากแต่หลิวจือเซียที่ดูวิธีการเขียนไม่ออก กลับรู้สึกละเอียดอ่อนมาก

        “อักษรโซ่วจิน ? ” ฮัวชุนเซิงอึ้งไปสักพัก “แม่เฒ่าเธอสอนเยว่เยว่ใช่ไหม ? "

        อักษรโซ่วจินเป็นแบบอักษรที่สร้างขึ้นโดยจักรพรรดิฮุ่ยจงเจาแห่งราชวงศ์ซ่งเพราะจังหวะของมันค่อนข้างบางและแข็งวิธีการเขียนสามารถเห็นการเคลื่อนไหวของพู่กันอย่างชัดเจนมันเป็นแบบอักษรชนิดหนึ่งที่มีวิธีเขียนที่มีเอกลักษณ์

        นักเขียนอักษรบนโลกแห่งนี้ นอกจากมีคนจำนวนแค่หยิบมือและโดยพื้นฐานยังมีคนน้อยมากที่จะฝึกแบบอักษรโซ่วจินและบังเอิญที่จ้าวตานเป็นนักเขียนแบบอักษรโซ่วจิน !

        “เปล่า” จ้าวตานส่ายหน้า “คุณก็ดูเอาสิ ถ้าหากฉันสอนลำดับขีดของเยว่เยว่จะราบรื่นขนาดนี้ไหม ? นี่แม่ของเยว่เยว่เป็นคนสอน”

        “ไม่ใช่คุณแม่ค่ะ แต่เป็นคุณแม่ซือฉี ! ”เยว่เยว่ทำปากจู๋และแก้ไขให้ถูกต้อง

        “นึกไม่ถึงเลย แม่ของเยว่เยว่ยังเป็นนักเขียนอักษรด้วย ! ”ฮัวชุนเซิงขมวดคิ้วน้อย ๆ คิดสักพักก็เอ่ยว่า “ซือฉี ซือฉี...สมาคมนักเขียนตัวอักษร เหมือนจะไม่มีชื่อนี้นี่ ? ”

        ไม่ว่าใครเมื่อได้ยินสิ่งที่เยว่เยว่พูดต่างก็คิดว่าซือฉีก็คือแม่ของเธอ

        “เหล่าฮัว คุณไม่ต้องคิดแล้วครับซือฉีเป็นเพื่อนสนิทของแม่เยว่เยว่ครับ เพราะตอนที่เยว่เยว่ยังเล็กเขาโตมากับคุณแม่ ซือฉีไม่มีลูก เลยรับเด็กคนนี้เป็นลูกบุญธรรม”

        หลิวจือเซียลูบศีรษะของเยว่เยว่แล้วกล่าวต่อว่า“ตอนนี้ก็ดึกแล้ว อีกเดี๋ยวถ่ายรูปเสร็จ ผมคงต้องขอตัวพาเยว่เยว่กลับบ้านก่อนถึงบ้านแล้วผมจะส่งฉบับร่าง ‘ไซอิ๋ว’ ให้คุณนะครับ”

        “รีบร้อนขนาดนี้เชียว ? ” จ้าวตานอาลัยอาวรณ์เด็กน้อย “จริงด้วยคืนนี้นายดื่มเหล้า ไม่ต้องขับรถกลับบ้านแล้ว ! พวกนายรออยู่ที่นี่ก่อนอีกเดี๋ยวฉันเรียกคนขับรถไปส่งพวกนายที่บ้าน”

        จ้าวตานถนอมเวลาที่ได้อยู่กับเด็กน้อยเธอไม่อยากให้เด็กน้อยเกิดอุบัติเหตุเพราะหลิวจือเซียเมาแล้วขับ

        “ได้ครับ ! ” หลิวจือเซียพยักหน้า

        เมาไม่ขับ ขับรถไม่ดื่ม !

        ชีวิตดี ๆ บนโลกแห่งนี้ของหลิวจือเซียเพิ่งจะเริ่มต้นจะทำเรื่องโง่เขลาอย่างเมาแล้วขับได้อย่างไรล่ะ ?

        …………………

        หลังจากออกจากบ้านของฮัวชุนเซิงจนกลับถึงบ้านใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมงโดยประมาณ

        เมื่อกลับถึงบ้านหลิวจือเซียก็ไม่รีบร้อนเตรียมอาบน้ำให้เยว่เยว่ เขากลับส่งอีเมลฉบับร่าง ‘ไซอิ๋ว’ให้ฮัวชุนเซิงก่อน

        เพิ่งส่งออกไปได้ไม่นานหลิวจือเซียได้รับข้อความวีแชทจากฮัวชุนเซิง “ได้รับเรื่องไซอิ๋วแล้วขอบใจสหายน้อยจือเซีย ฝากบอกราตรีสวัสดีแม่หนูน้อยแทนฉันด้วย”

        เมื่อได้รับข้อความวีแชท หลิวจือเซียก็ยิ้มตาแก่ฮัวชุนเซิงคนนี้คงอ่านนิยายทั้งคืนอย่างแน่นอน

        “ครับ เหล่าฮัว คุณกับคุณน้าจ้าวรีบพักผ่อนนะครับ ! ”หลิวจือเซียตอบกลับข้อความฮัวชุนเซิงแล้วไปเตรียมอาบน้ำให้เด็กน้อย

        วันที่สอง เมื่อมาถึงบริษัทได้ไม่นานจางเจี๋ยก็ถูกหลางเวิ่นซิงใช้ให้เข้ามา

        “จางเจี๋ย มีอะไรงั้นหรือ ?มีข้อสงสัยเกี่ยวกับการเขียนหรือเปล่า ? ”หลิวจือเซียที่กำลังเล่นเวย์ป๋อเห็นจางเจี๋ยเดินเข้ามาก็อดยิ้มไม่ได้

        ว่าไปแล้ว เธอคนนี้ขยันเรียนจริง ๆตั้งแต่อีกฝ่ายแอบสืบจากหลางเวิ่นซิงจนรู้ว่าหลิวจือเซียก็คือเซียเยว่จางเจี๋ยมีหรือไม่มีธุระก็จากมาหาเขาที่ออฟฟิศเพื่อเรียนการเขียน

        ในตอนแรกหลิวจือเซียรับมือด้วยวิธีง่าย ๆนึกไม่ถึงว่าความเข้าใจของคนคนนี้ยอดเยี่ยมสุด ๆบ่อยครั้งหลังจากที่เขาพูดแค่ครั้งหรือสองครั้งจางเจี๋ยก็สามารถทำความเข้าใจได้อย่างรวดเร็วและนำไปใช้ได้ทันที

        เมื่อไม่มีอะไรจะสอนแล้ว หลิวจือเซียก็หยิบเค้นเอาการแนะนำในการเขียนจากหนังสือสักเล่มออกมาจากสมองและนำมาชี้แนะให้กับจางเจี๋ย เธอถึงจะยอมหยุด

        จางเจี๋ยกรอกตามองบนและเอ่ยว่า “ถ้าไม่ใช่เรื่องการเขียนฉันมาไม่ได้หรือไงคะ ? ”

        “มาได้ มาได้ ! ” หลิวจือเซียส่ายศีรษะเบา ๆ “นั่งเถอะดื่มชาหรือน้ำผลไม้ล่ะ ? ”

        “ไม่นั่งแล้ว” จางเจี๋ยส่ายหน้า “ประธานหลางให้คุณไปหาค่ะ อ้อจริงด้วย อย่าลืมเอาหนังสือที่เกี่ยวกับ’เจ้าหญิงสโนไวท์’ กับ ‘ซินเดอเรลล่า’ไปด้วยนะ”

        หนึ่งเดือนมานี้หลิวจือเซียไม่ได้ละเลยองค์ประกอบของนิทานภาพยนตร์เจ้าหญิงสโนไวท์และซินเดอเรลล่ารวมไปถึงละครอนิเมชั่น และภาพฉากสำคัญต่าง ๆ

        แน่นอนว่ารายละเอียดสำคัญเหล่านี้ เขาวาดออกมาทั้งหมดแม้จะไม่สามารถเปรียบเทียบกับทีมแอนิเมชั่นมืออาชีพได้แต่อย่างน้อยสิ่งเหล่านี้สามารถช่วยให้ทีมทำแอนิเมชั่นแก้ปัญหาต่าง ๆ ได้มาก

        “เธอหมายความว่าพี่ซิงเห็นด้วยที่จะเอานิทานทั้งสองเรื่องนี้มาทำเป็นแอนิเมชั่นแล้วหรือ? ”

        ใช้เวลาทำงานอย่างลำบากมาหนึ่งเดือนกว่า ในที่สุดก็เห็นผลแล้วต่อให้หลิวจือเซียสงบนิ่งแค่ไหน ในเวลานี้ก็ยากที่จะไม่ตื่นเต้นขึ้นมา

        “ไม่แน่”

        จางเจี๋ยคิดชั่วครู่แล้วเอ่ยว่า “วันนี้ตอนเช้าตรู่ประธานหลางเรียกเจ้าหน้าที่ฝ่ายผลิตแอนิเมชั่นและฝ่ายผลิตภาพยนตร์ทั้งหมดมาประชุมใหญ่มีการประชุมกันตอนเช้าคงจะคุยกันเรื่องนิทานทั้งสองเรื่องนี้จะสร้างเป็นภาพยนตร์... เฮ้อสรุปว่าคุณเอาไปด้วยก็พอ มันอาจจะได้ใช้ก็ได้”

        “เธอพูดถูก ! ”

        หลิวจือเซียถอนหายใจเบา ๆ และหยิบหนังสือภาพหนา ๆสองเล่มออกมาจากลิ้นชัก จากนั้นก็เดินตามหลังจางเจี๋ยตรงไปที่ห้องทำงานของหลางเวิ่นซิง

        ……………………

        ในห้องทำงาน หลางเวิ่นซิงมือข้างหนึ่งจับคาง หัวคิ้วขมวดแน่น

        เมื่อหลิวจือเซียเคาะประตูเดินเข้ามาหลางเวิ่นซิงก็เงยหน้ามองเขาแล้วเอ่ยว่า “จือเซีย นายมาแล้ว นั่งเถอะ เสี่ยวเจี๋ยรินชาอู่หลงให้จือเซียด้วย”

        เมื่อเห็นหลิวจือเซียลากเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของเขาแล้วนั่งลงหลางเวิ่นซิงก็กล่าวต่อว่า

        “หนึ่งเดือนมานี้ ฉันคิดมาตลอดว่าควรเอา ‘ซินเดอเรลล่า’ และ‘เจ้าหญิงสโนไวท์’ นิทานทั้งสองเรื่องนี้ ดัดแปลงเป็นภาพยนตร์แอนิเมชั่น

        คุณต้องรู้ว่าไม่ว่าจะเป็นภายในประเทศหรือต่างประเทศแอนิเมชั่นก็ฉายในโทรทัศน์ หรือไม่ก็เว็บไซต์ไม่เคยมีใครกล้านำแอนิเมชั่นมาฉายบนหน้าจอโรงภาพยนต์มาก่อนท้ายที่สุดผู้ชมที่ดูแอนิเมชั่นต่างก็เป็นพวกเด็ก ๆ

        เมื่อพูดถึงตรงนี้ หลางเวิ่นซิงก็ส่ายหน้า“การรักษาเรตติ้งอาจเป็นเรื่องง่าย แต่ผลตอบแทนในบ็อกซ์ออฟฟิศนั้นคงเป็นเรื่องยากบอกตามตรง ฉันไม่กล้าเสี่ยง”

        “พี่ซิงความหมายของพี่คือยังจะดัดแปลงเป็นเวอร์ชั่นคนแสดงใช่ไหม ? ”หลิวจือเซียขมวดหัวคิ้ว “เอาอย่างนี้ รอให้พี่ดูสิ่งเหล่านี้ก่อนครับพี่ค่อยพิจารณาอีกครั้ง ? ”

        หลิวจือเซียกล่าวไปพลาง และนำหนังสือภาพทั้งสองเล่มในมือขึ้นมา

        “มันคืออะไรงั้นหรือ ? ” หลางเวิ่นซิงรับหนังสือภาพสองเล่มมาด้วยความสงสัย

        เล่มแรก หน้าปกไม่มีอะไรเลย มีเพียงแค่อักษรสีเทา ๆสามตัวเขียนว่า ‘ซินเดอเรลล่า’

        เมื่อพลิกหนังสือภาพดูหลางเวิ่นซิงถูกภาพที่สวยงามเหล่านั้นดึงดูดไปในทันที

        หนังสือภาพเปิดมาก็คือหน้าปกชั้นในมีชื่อเรื่องของหนังสือ สีหลักของหน้าชื่อหนังสือก็คือสีฟ้าทางด้านซ้ายของหน้าเป็นรถม้าฟักทองสีส้มเข้มถัดจากรถม้าฟักทองคือชายที่แต่งกายด้วยชุดเจ้าชายทางยุโรปคนหนึ่งเป็นหนุ่มชาวตะวันตกสุดหล่อผมสีน้ำตาลคิ้วหนา

        และภายในอ้อมกอดของชายชาวตะวันตกมีสาวสวยชาวตะวันตกผมสีบลอนด์ตาสีฟ้า สวมชุดเจ้าหญิงเปิดไหล่สีฟ้าและรองเท้าแก้ว

        ยังไม่ทันได้ดูเนื้อหาข้างในเพียงแค่หน้าปกด้านในหนังสือก็ดึงดูดหลิวเวิ่นหลางให้จมดิ่งลงไปแล้ว

        ไม่ว่าจะเป็นเรื่อง ‘ซินเดอเรลล่า’ หรือ‘นิทานก่อนนอนของเยว่เยว่’ นิทานเหล่านี้ หลางเวิ่นซิงล้วนเคยอ่านมาก่อนแล้วดังนั้นทันทีที่เขาเห็นก็รู้แล้วว่าภาพทั้งสองบนหน้าปกหนังสือก็คือซินเดอเรลล่าและเจ้าชายของเธอ

        หลางเวิ่นซิงสูดหายใจเข้าไปเฮือกใหญ่ ก่อนที่จะเปิดหน้าที่สองอย่างทนรอไม่ไหวเนื้อหาของหน้าที่สองก็น่าตื่นตาเช่นกัน...

        หลางเวิ่นซิงพลิกหน้าดูช้า ๆความน่าดึงดูดของหนังสือภาพนี้รุนแรงมากจนทำให้หลางเวิ่นซิงลืมเรื่องทุกอย่างนอกจาก ‘ซินเดอเรลล่า’ ไปทั้งหมดชั่วคราว

        ความจริงแล้ว หลังจากที่หลางเวิ่นซิงปฎิเสธที่จะสร้างเป็นแอนิเมชั่นเรื่อง‘ซินเดอเรลล่า’ และ ‘เจ้าหญิงสโนไวท์’เขาก็เริ่มคิดว่าจะเชิญใครมาแสดงในเวอร์ชั่นคนแสดงโครงสร้างของภาพยนตร์ควรจะเป็นอย่างไร...

        แต่ทั้งหมดนี้เมื่ออยู่ต่อหน้าหนังสือภาพ ‘ซินเดอเรลล่า’ต่างก็ถูกทำลายกลายเป็นผุยผง !