[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

ขนสีดำดูแข็งกระด้างโผล่ออกมาบริเวณคอ ทันใดนั้นก็มีขนสีดำดูนุ่มฟูโผล่ออกมาบริเวณข้อมือและข้อเท้า ไม่นานบนหลังก็มีขนสีน้ำตาลเส้นใหญ่กว่าขนสีดำบริเวณข้อมือโผล่ออกมา แอลลี่ที่เห็นขนทั้ง 3 แบบเธอจึงรู้ว่าพวกมันเป็นขนของหนู แมวและสุนัขที่พี่ชายกินเข้าไป  

ขณะมองดูพี่ชายผลัดขนออกมาจากร่างกายเธอถึงขั้นตกใจเมื่อจู่ๆมีกรงเล็บยาวราว 30 เซนติเมตรทะลวงออกมาจากนิ้วพี่ชายก่อนที่มันจะกดลงไปบนพื้นสร้างรอยข่วนลึกราวกับว่ามีเครื่องตัดเหล็กวิ่งผ่าน เธอจึงวิ่งออกไปให้ห่างกลัวว่าจะถูกกรงเล็บตัดร่าง 

เมื่อมองไปยังพี่ชายอีกครั้งเธอพบว่าใบหูของเขาเปลี่ยนไป ด้านขวาเป็นใบหูของแมว ด้านซ้ายเป็นใบหูของสุนัข ขณะเธอกำลังจ้องดูความแปลกประหลาดพี่ชายของเธอก็ลืมตาตื่นก่อนจะพบว่านัยน์ตาทั้ง 2 ข้างไม่เท่ากัน

“ อย่างกับสุนัขเป็นเรื้อนเลยพี่ ”

“ ปากเสีย ” โยฮันยิ้มให้น้องสาวหลังจากการรับพลังจบลงในเวลาแค่ 20 นาที นับว่าเร็วเป็นอย่างมาก ดูเหมือนว่าปัจจัยหลักที่ทำให้เขารับพลังของสัตว์จะมาจากเซลล์บางอย่างภายในร่างของพวกมัน ที่ร่างกายของเขานำมาปรับใช้งาน 

ตลอดเวลาเขากินสัตว์ผ่านความร้อนทุกครั้ง เขาจึงไม่แปลกใจเลยที่ต้องกินในปริมาณมหาศาลเพื่อให้ได้รับพลัง ดูท่าในจำนวนที่เขากินไปมากมายจะมีเซลล์บางตัวที่รอดจากความร้อนแล้วถูกร่างกายนำมาเปลี่ยนให้เข้ากับตนเอง

โยฮันสำรวจร่างกาย เขาลองเปลี่ยนผิวหนังให้กลายเป็นขนของหนูจนร่างมีสีดำกลมกลืนไปกับความมืด เมื่อเปลี่ยนไปเป็นขนแมวร่างของเขาสะท้อนแสงมันเงาและรู้สึกร่างกายอุ่นขึ้น หลังจากเปลี่ยนไปเป็นขนสุนัขเขาก็พบว่ามันมีคุณสมบัติไม่ต่างจากขนแมวจึงลองมองดูสิ่งอื่น ปรากฎว่าเขาได้ความสามารถของมันมาหลายอย่าง

หูทั้งสองข้างของเขารับเสียงได้ดีกว่าเดิม ดวงตาที่มีการผสมผสานดวงตาของสัตว์หลายๆอย่างเข้าไปด้วยกันเริ่มมองเห็นในที่มืดชัดเจนขึ้นกว่าก่อนหน้านั้น จมูกของเขาเริ่มแยกแยะกลิ่นได้มากมายมหาศาล พอมองไปยังมือเขาพบเข้ากับกรงเล็บ 3 แบบที่แตกต่างกัน

เล็บมือที่เปลี่ยนไปเป็นเล็บของหนูท่อมีความยาว 30 เซนติเมตร ใบเลื่อยเล็กๆติดอยู่ตามเล็บทำให้มันดูแหลมคมดูน่ากลัว  พอลองเปลี่ยนไปเป็นเล็บแมวเขารู้สึกได้ถึงความคมที่มากกว่าหนูแต่ต้องแลกมันกับความยาวของเล็บที่สั้นเพียง 5 เซนติเมตรเท่านั้น เมื่อลองเปลี่ยนไปเป็นเล็บสุนัขมันมีขนาดใหญ่กว่าเล็บแมวไม่มาก ความคมไม่ค่อยต่างจากเล็บแมวแต่กลับมีความทนทานที่มากกว่า ดูท่าเล็บทั้ง 3 แบบจะต้องปรับใช้ในสถานการณ์ให้ถูกเพื่อให้เกิดประโยชน์สูงที่สุด

หลังจากเห็นพี่ชายยืนเงียบ แอลลี่จึงรอให้อีกฝ่ายสำรวจร่างกายตัวเองให้ครบทั้งหมดก่อน ทันใดนั้นเธอก็เห็นพี่ชายต่อยหมัดชกลมไปด้านหน้า จากความเร็วที่เธอเห็นมันมากกว่าก่อนหน้า การปล่อยหมัดการเก็บหมัดกลับมาดูรวดเร็วกว่าเดิมหลายเท่าตัว ดูเหมือนว่าพี่ของเธอกำลังใช้พลังของแมวที่สามารถตบเท้าไปด้านหน้าได้รวดเร็วจนไม่สามารถหลบทัน

“ ได้แค่นี้ก็ถือว่าคุ้ม ”

โยฮันยิ้มอย่างยินดี ต่อให้เขาจะไม่รู้สึกถึงพละกำลังที่เพิ่มขึ้น ความเร็วในการตอบสนองที่เพิ่มสูงกว่าเดิมทำให้เขารู้สึกว่าการต่อสู้คงจะง่ายดายมากขึ้น หูทั้งสองข้างรับเสียงได้ไกลและชัดกว่าเดิม การรับกลิ่นก็ดีกว่าก่อนหน้า นอกจากนั้นแล้วเขายังมีอาวุธเพิ่มเข้ามา จากความคมของเล็บหนูที่โผล่ออกมาจากเล็บมือทั้ง 5 มีความคมและทนทานกว่าเล็บหนูท่อที่เขาเคยใช้ ต่อให้มันจะมีความยาวน้อยกว่าแต่เมื่อต้องแลกมากับความคมที่เพิ่มขึ้นเขาไม่คิดจะกลับไปใช้เล็บหนูท่อระดับ 3 

หลังจากตรวจสอบร่างกายใหม่โยฮันจึงดันเล็บนิ้วกลางออกมาให้ได้ยาวที่สุดก่อนจะหลุดลงพื้น แอลลี่ที่เห็นความแปลกจึงมองดูว่าพี่ชายกำลังทำอะไร

“ เอานี่ หาผ้ามาพันไว้ ระยะสั้นลงแต่ความคมของมันดีกว่าเล็บหนูท่อที่เธอใช้ ”

“ แล้วพี่สลัดเล็บออกมาแบบนั้นจะใช้อะไร ”

“ ฉันมีความรู้สึกว่างอกมันออกมาได้ ”

โยฮันสร้างเล็บขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง แอลลี่จึงแสดงความรู้สึกตะลึงก่อนที่พี่จะส่งเล็บให้ แม้น้ำหนักจะมากกว่าเล็บหนูท่อระดับ 3 เล็กน้อย ความคมและความแข็งของมันก็มากกว่าจนรู้สึกได้ว่ามันสามารถตัดอะไรได้ง่ายๆ แอลลี่จึงถอดม้วนผ้าที่พันอยู่กับเล็บหนูท่อมาพันเล็บพี่ชาย แม้มันจะสั้นลงเธอกลับไม่ได้คิดมาก

“ พี่จะกินอะไรอีกไหม ”

โยฮันอยากจะออกไปหาสัตว์อื่นๆเพิ่ม แต่เขายังไม่เจออะไร ขณะที่คิดว่าจะเดินทางต่อหรือไม่ เขาก็พบว่าเสียงรอบๆของเหล่าซอมบี้หยุดลงไปแล้ว ทั่วทั้งเมืองที่เต็มไปด้วยเสียงครางบ่งบอกให้รู้ถึงความเจ็บปวดตอนนี้กลายเป็นเมืองที่เงียบดูวังเวง โยฮันจึงบอกให้น้องสาวเงียบเสียงแล้วเงี่ยหูฟังสิ่งที่อยู่รอบๆ ก่อนที่เขาจะพบว่าซอมบี้เริ่มใช้เท้าของมันเดินไปมาอีกครั้ง

เสียงตึงตังดังมาจากรอบด้าน ประตูหน้าต่างและกำแพงที่ขวางกั้นถูกซอมบี้เดินชนจนเกิดความเสียหาย จากเดิมคิดว่าจะออกล่าต่อเขากลับคิดว่ากลับสถานีก่อนน่าจะเป็นเรื่องดี วินคงมีข้อมูลสถานที่รอบๆเพราะเขาได้ยินเสียงรถกำลังมุ่งหน้าไปที่สถานีหลังจากที่พวกเขาออกมาล่าด้านนอก

“ ฉันยังไม่เจอซอมบี้สัตว์อื่นๆเลย คงต้องกลับก่อน แต่หลังจากสถานการณ์สงบเราจะออกมาอีก ตอนนี้ฉันพอจะรู้แล้วว่าเราจะหาสัตว์แปลกๆที่ไหนกิน ”

“ ที่ไหนเหรอ ”

“ ร้านยาแผนโบราณ ”

“ พี่จะข้ามสะพานไปอีกเหรอ ”

“ ถ้าแถวนี้มีก็ไป แต่มันก็มีอีกที่หนึ่งที่นึกขึ้นได้ ”

“ ที่ไหน ”

“ บ้านที่วินไปเก็บอาวุธสงครามพวกนั้นออกมา พ่อค้ายาคงจะมีสัตว์แปลกๆเก็บเอาไว้ที่บ้าน ฉันน่าจะได้ประโยชน์จากมันบ้างไม่มากก็น้อย ”

สองพี่น้องรีบวิ่งเต็มฝีเท้ามุ่งหน้ากลับไปยังสถานี ขณะที่กำลังวิ่งพวกเขากลับหลบข้างถนนพลางขมวดคิ้วเข้าชนกัน เมื่อจู่ๆได้ยินเสียงร้องคำรามอันน่าหวาดหวั่นดังมาจากทางฝั่งทิศตะวันออก

โบร๋ว!

“ ทำไมเสียงมันชัดจังล่ะ อย่างกับว่าตัวของมันใหญ่ขึ้นเลย ” แอลลี่เริ่มรู้สึกวิตกกับเสียงหมาหอน ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงขู่คำรามดังออกมาจากทิศใต้ ไม่นานก็มีเสียงหลากหลายดังมาจากทิศที่ห่างกัน เสียงเหล่านี้ไม่ใช่เสียงซอมบี้นับพัน แต่มันเป็นเสียงที่มาจากซอมบี้ไม่กี่ตัวเท่านั้น โยฮันที่มีการตอบสนองที่ดีกว่าก่อนหน้ารู้สึกสั่นสะท้าน เสียงร้องคำรามของซอมบี้เมื่อครู่ราวกับว่าเป็นการประกาศให้รู้ว่าอันตรายกำลังจะตามมา

“ ขึ้นหลังเร็ว เราต้องรีบไปจากที่นี่ ”

โยฮันอุ้มน้องสาวก่อนจะวิ่งเต็มฝีเท้ามุ่งหน้ากลับไปยังสถานี ขณะวิ่งเขาต้องหลบหลีกพวกมันให้ดีเพราะไม่สามารถพาซอมบี้กลับไปด้วยได้ไม่อย่างนั้นจะถูกแยกออกจากกลุ่ม ทันทีที่กลับมาถึงเขาก็เห็นรถหลายสิบคันและเหล่านักล่าที่เหมือนจะกลับมาจากด้านนอกกำลังยืนรวมกลุ่มกัน โยฮันจึงเข้าไปร่วมด้วยเพราะคิดว่าอีกฝ่ายอาจจะมีข้อมูล

“ พี่โยฮัน พี่เจออะไรแปลกๆไหม ”

“ ฉันเจอแค่เสียงร้องเท่านั้น พวกนายได้ยินไหม ”

“ เราได้ยิน แต่ไม่รู้ว่ามันเป็นเสียงอะไร ”

“ ฉันหูดีกว่าปกติ แต่ก็ไม่สามารถแยกแยะได้ว่าเป็นเสียงอะไรเหมือนกัน ที่รู้คือเสียงสุดท้ายที่ส่งออกมาหลังจากซอมบี้ทั้งหมดน่าจะวิวัฒนาการเสร็จมีทั้งหมด 8 เสียง ”

“  พี่แน่ใจใช่ไหม ”

“ ใช่ มีทั้งหมด 8 เสียงแน่นอน ส่วนระดับไหนฉันไม่รู้ แต่มันจะต้องเป็นระดับที่สูงกว่า 3 แน่ ”

“ ส่วนทางเราก็ยังไม่เจออะไรที่น่าตกใจ เราแค่ออกไปฆ่าซอมบี้เท่านั้น ตอนนี้กำลังจัดเวรยาม ผมขอแรงพี่ด้วยได้ไหม ”

“ ได้สิ ”

วินเริ่มจัดเวรยาม ตอนนี้เขาไม่สามารถประเมินสถานการณ์ได้อย่างเด็ดขาด มีหลายอย่างที่ไม่รู้จักเกิดขึ้นจึงทำได้เพียงจัดเวรยามเฝ้ารักษาการณ์เอาไว้เพียงเท่านั้น

หลังจากที่ทุกคนกระจายตัวออกไปรอบๆ โยฮันจึงบอกให้น้องสาวไปนอนบนพื้นหญ้าเก็บแรงเอาไว้สู้จะดีกว่า ก่อนที่เขาจะมองไปบนยอดตึกพบว่าบนนั้นมีคนกำลังใช้กล้องส่องทางไกลมองดูภาพรอบๆเมือง

“ อีก 2 ชั่วโมงก็จะเช้าสินะ หวังว่าจะไม่มีอันตรายมากเกินกว่าจะรับมือปรากฎตัวขึ้นนะ ”

โยฮันนั่งลงไปบนพื้นปูนแข็งๆ จากนั้นก็เริ่มกอดอกแล้วหลับตานอน แม้เขาจะได้รับหน้าที่ให้เฝ้าเวรยาม เขากลับไม่จำเป็นต้องใช้ดวงตามองทุกอย่าง หูของเขาในตอนนี้รับเสียงได้ดีมาก หากมีอะไรเข้าใกล้เขาจะตื่นในทันที

“ เจออะไรไหม ”

วินขึ้นมาบนดาดฟ้า เขาอยากเห็นภาพรอบตัว เพียงแต่คนที่อยู่ด้านบนส่ายหน้า ในยามที่ท้องฟ้ามืดพวกเขาไม่เห็นสิ่งใดเลย แต่ถึงอย่างนั้นก็มีจุดที่เกิดเปลวไฟลุกไหม้ขึ้นมาหลังจากที่ซอมบี้วิวัฒนาการเสร็จสิ้น คนที่อยู่บนตึกจึงสอดส่องมองดูจุดที่เกิดแสงนั้นก่อนจะเห็นซอมบี้เดินผ่านแสงไฟไปเล็กน้อยเท่านั้น ยังไม่เห็นตัวที่อันตรายเดินผ่าน

“ หัวหน้า ในตอนที่คุณออกล่าเป็นยังไงบ้าง ”

“ มีคนวิวัฒนาการครั้งที่ 2 เพิ่มขึ้นมา 3 คน ส่วนคนอื่นๆก็ใกล้จะวิวัฒนาการแล้ว ”

“ คุณคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ ”

 “ ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน หากมันเป็นเหมือนเกมก็คงจะดี แต่เชื้อไวรัสไม่ได้มีผู้ควบคุมเหมือนเกมที่มีผู้พัฒนาคอยควบคุมความเป็นไปทั้งหมดเพื่อไม่ให้ผู้เล่นลำบากจนเอาชนะไม่ได้ ผมจึงไม่รู้ว่าจะให้คำตอบอย่างไรดี แต่ที่รู้ๆคือเราอาจจะตกสู่อันตรายจากการวิวัฒนาการของซอมบี้ในคืนนี้หากซอมบี้ระดับ 3 มันวิวัฒนาการไปเป็นระดับ 4 ”

คนที่อยู่บนดาดฟ้าแสดงสีหน้าไม่สู้ดี แค่ซอมบี้ระดับ 3 พวกเขายังฆ่าได้ยาก ต้องใช้ระเบิดและบาซูก้าไปเป็นจำนวนมากเพื่อจะฆ่ามันให้ได้สักตัว แม้วินจะเคยบอกว่าหากมีผู้วิวัฒนาการ 2 ครั้งราว 5 คนจะฆ่าพวกมันได้สักตัว ตอนนี้พวกเขากลับมีผู้วิวัฒนาการ 2 ครั้งแค่ 4 คน กลุ่มที่เดินทางมาเมื่อวานยังไม่รู้ว่ามีใครบ้างที่วิวัฒนาการ 2 ครั้งตอนนี้จึงสรุปกำลังหลักที่แน่ชัดไม่ได้

ขณะที่กำลังส่องกล้องไปรอบๆมองหาแสงไฟจากเปลวเพลิงที่น่าจะมาจากถังน้ำมันรถระเบิดจากการถูกซอมบี้ทำลาย จู่ๆพวกเขาก็ได้ยินเสียงโครมครามดังมาแต่ไกล เมื่อส่องกล้องไปยังจุดที่ได้ยินเสียง บนใบหน้าของทุกคนก็เกิดความรู้สึกแตกตื่น เนื่องจากว่ามีตึกหลังใหญ่พังถล่มลงมา ที่น่าหวาดกลัวไปกว่านั้นคือเสียงคำรามดูดุร้ายที่ไม่รู้ว่าเป็นเสียงของอะไรดังมาจากทางทิศใต้

“ หัวหน้า ถ้าเมื่อครู่เป็นพลังของซอมบี้เราไม่แย่กันเหรอ ”

วินกัดฟัน เขาพยายามระงับความกลัวแล้วเปลี่ยนความคิดของเขาว่านี่คือเกม ด้วยการทำเช่นนี้จะทำให้เขาประเมินสถานการณ์รอบด้านได้ดียิ่งขึ้น ตึกเมื่อครู่ที่ถล่มลงมามีหลายสาเหตุ แต่การมีเสียงร้องของซอมบี้ดังใกล้ๆจุดที่ตึกถล่มทำให้เขาคิดว่ามันจะต้องมีความเกี่ยวข้องกัน ซึ่งซอมบี้ระดับ 3 ก็สามารถทำลายตึกได้เช่นกัน แต่พวกมันก็ยังไม่มีตัวใดทำลายตึกให้ถล่ม เขาจึงคิดว่ามันอาจจะเป็นซอมบี้ระดับ 4 จึงรีบวิ่งไปยังห้องหลอมเพื่อขอให้คนที่อยู่ภายในผสมสารเคมีให้ได้เยอะที่สุดเพราะมันอาจจะเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับพวกเขาเมื่อต้องเผชิญหน้ากับซอมบี้ระดับสูงกว่า 3.