ในเสี้ยววินาทีที่ดูเหมือนว่า เมฆาจะสิ้นหวังกับการหลบหลีกให้รอดพ้นไปจากตาข่ายสีแดงที่พุ่งลงมาได้อย่างทันท่วงที เพราะว่าเขาเองในขณะนั้น ก็กำลังถูกพวกเด็กซอมบี้ทั้งสามพัวพันอยู่อย่างเป็นพัลวัน อยู่ๆตาข่ายที่ดูเหมือนจะตกลงมาครอบร่างของเขาก็กลับเบี่ยงเบนไปครอบสวมยังร่างของเด็กทั้งสามแทนอย่างพอดิบพอดี
"อะไรกันว๊ะ ?" เมฆาอดจะอุทานออกมาคำหนึ่งไม่ได้
และเมื่อตาข่ายได้ครอบลงไปยังร่างทั้งสามแล้ว มันก็หดรัดอย่างรวดเร็วจนร่างทั้งสามก็เหมือนถูกเชือกรัดมัดผูกรวมกันจนแน่น แถมตาข่ายนั้นก็ยังเปลี่ยนสีเป็นสีแดงเพลิงราวกับตาข่ายจากขุมนรกอันร้อนแรง
"กรี๊ดๆๆๆ !" เสียงร้องอันเจ็บปวดรวดร้าวดังออกมาจากปากพวกเด็กซอมบี้ทั้งสามอย่างพร้อมเพรียง
มัณตราสิณีย์มีสีหน้าเหมือนจะไม่เชื่อในสิ่งที่เห็นในตอนนี้ เธอยิ่งสงสัย ว่าไอ้ตาข่ายสีแดงนั้น มันมาจากไหนกันแน่ ?
เเละเมฆาก็ได้มีเวลาเหลือบมองหน้าของมัณตราสิณีย์ในตอนนี้
"อ้าว... ตกลงตาข่ายแดงนี่มันไม่ใช่ของเจ๊หรอกรึ เหอะๆ ข้าเองก็ยังนึกว่าจะเสร็จพวกเจ้าซะแล้ว" เขายิ้มร่าพลางหันไปยักคิ้วให้กับครูสุนทรผู้กลายเป็นปิศาจนกอย่างล้อๆ
ครูสุนทรผู้ที่ไม่ถูกตาข่ายครอบร่างไปด้วยขยับก้าวถอยห่างออกไปสี่ห้าก้าว สีหน้าของเขาตอนนี้ก็ดูจะพิศวงงงงวยไม่แพ้มัณตราสิณย์
"เอ๊ะ... ทำหน้าเอ๋อเหรอกันหมด รึว่ามันเป็นของเอ็งว๊ะเจ้าพราย ?" เมฆาหันไปมองซากร่างของเจ้าพรายที่ตอนนี้เหลือสภาพเป็นชิ้นเป็นอันเพียงแค่หัวกระโหลกที่เพิ่งหยุดจากการกลิ้งหลุนๆไปได้ครู่เดียว
"โอ๊ย... นายท่าน ฮ่าๆๆ" หัวกระโหลกเจ้าพรายกระดอนขึ้นกระดอนลงอยู่ตรงนั้นพลางหัวเราะออกมา "ข้อยเหลือเพียงแค่บักโหลกแค่เนี้ย จะไปโยนตาข่ายตอนไหนกันล่ะค้าบ ?"
"อยากรู้กันนักใช่ไหม ว่าตาข่ายนั่นเป็นของใคร ?" อยู่ๆเสียงทุ้มห้าวที่เหมือนดังมาจากขุมนรกใต้โลกก็ดังขึ้นมา และทันทีที่จบประโยคนั้น ที่พื้นดินเบื้องล่างของร่างครูสุนทรก็ยุบตัวลงไปอย่างทันที พร้อมๆกับที่มีร่างของใครคนหนึ่งโผล่พุ่งทะยานขึ้นมาอย่างเร็วแรง !
ก่อนที่ครูสุนทรจะตั้งหลักอะไรได้ ร่างของเขาก็ถูกพื้นดินรอบๆดูดกลืนร่างไปครึ่งค่อนตัวแล้ว
ส่วนร่างของใครคนหนึ่งที่พุ่งขึ้นมาก็พลิกม้วนตัวตลบหนึ่งก่อนทิ้งตัวลงบนพื้นอย่างกับจอมยุทธในหนังจีนกำลังภายใน
และเขานั้นก็ไม่ใช่คนแปลกหน้าที่ไหน แต่คือ อาจารย์คง ที่น่าจะถูกฝังอยู่ใต้ดินจนหมดลมหายใจไปแล้ว
"อาจารย์คงยังไม่ตาย !" เสียงของเมขลาและครูชัยรัตน์ดังอุทานขึ้นพร้อมกันอย่างลิงโลด
อาจารย์คงเหลือบตามองคนทั้งสองอย่างเชิดๆ "ถ้าตาย ข้าจะกระโดดขึ้นมาแบบนี้ได้รึ เหอะ นังนั่นมันคิดว่าจะฝังข้าทั้งเป็นได้ หนอย มันคงไม่คิดว่า จะดิน น้ำ ลม ไฟ ข้าก็มีอาคมที่จะควบคุมมันได้ทั้งนั้น แล้วยิ่งเป็นจอมอาคมอันดับหนึ่งอย่างข้า แค่นี้มันเด็กๆเว้ย แล้วข้าน่ะ.."
"อะแฮ่ม.. " เสียงกระแอมของเมฆาขัดขึ้นก่อนที่อาจารย์คงจะร่ายคุณสมบัติวิเศษของตนออกมาอีก
"ไม่ต้องถล่มตัวเองขนาดนั้นก็ได้พี่ชาย ยกต่อไปนี้เราจะชนะหรือแพ้ก็ยังไม่รู้เลย ว่าแต่ พอจะคลายตาข่ายที่รัดร่างพวกเด็กซอมบี้ออกหน่อยได้ไหม ดูท่าพวกเขาจะเจ็บปวดเกินไปนะ ?"
"เห๊อะ.. ห่วงอะไรกับผี ถ้าข้าไม่เหวี่ยงตาข่ายออกมา แกก็กลายเป็นผีซอมบี้ตามพวกมันไปแล้วล่ะมั้ง ?" ปากอาจารย์คงว่าเมฆา แต่ก็ยังร่ายคาถาคลายตาข่ายไฟที่ค่อยกลับคืนเป็นสีแดงธรรมดาแต่ยังคงรัดร่างของเด็กทั้งสามไม่ให้หลุดรอดไปไหนได้
และแล้ว ทั้งเมฆาและอาจารย์คง ก็หันมาเผชิญหน้ากับมัณตราสิณีย์
สมุดวาดเขียนอาถรรพณ์ยังอยู่ในมือของนาง และนางก็ดูเหมือนจะยกขึ้นมาเขียนอะไรบางอย่างลงไปด้วยสีหน้ายิ้มเย้ยเยาะหยัน
"สิ่งที่ผ่านมาเมื่อครู่ แท้แล้วมันก็คือการหยั่งเชิงแบบเล่นๆของข้าเท่านั้น" นางพูดขึ้นด้วยดวงตาเป็นประกาย" ต่อไปเตรียมรับมือกับของจริงให้ดีล่ะ..."
จบคำนั้น ท้องฟ้าอันสว่างไสวก็พลันดับมืดลงอย่างทันทีทันใด อย่างที่เมฆาและอาจารย์คงก็ไม่ทันจะคาดคิด
และไม่ใช้เพียงท้องฟ้าที่ดูเหมือนจะอันตรธานหายไปจากโลกนี้อย่างทันที พื้นดินด้านล่างก็ดูเหมือนจะอันตรธานหายไปด้วยทันทีเช่นกัน
แล้วร่างทั้งสองของเมฆาและอาจารย์คงก็เหมือนลอยคว้างอยู่กลางหาวโดยไร้ที่ยึดเหนี่ยวใดๆ
"ช่วยด้วยยยว ! ช่วยเราด้วยอาจารย์คง !"
เมฆาเหลือบไปทางต้นเสียงแล้วเขาก็เห็นร่างของเมขลาและครูชัยรัตน์ลอยคว้างอยู่กลางหาวเช่นกัน จากนั้นก็เห็นเหมือนร่างของทั้งสองกำลังถูกลมประหลาดดูดไปอีกทิศทางหนึ่ง รวมทั้งเขาและอาจารย์คงด้วยเช่นกัน
ทิศที่ถูกดูดไปนั้น มีวัตถุทรงกลมลอยอยู่กลางหาว มันเป็นวัตถุทรงกลมสีแดงเพลิงอันร้อนแรง มันกำลังพุ่งมาหาพวกเขาและขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ หรือแท้ที่จริงพวกเขาต่างหากที่กำลังพุ่งเข้าหามัน
ใกล้เข้าไป ในขณะที่ทั้งเขาและอาจารย์คงยังทำอะไรไม่ได้ในตอนนี้ วัตถุนั้นก็ขยายใหญ่เป็นดวงดาวที่เต็มไปด้วยเปลวไฟอันร้อนแรงที่เตรียมจะแผดเผาพวกเขาให้เป็นจุณ !
92K
