เสียงเครื่องยนต์เงียบสนิทของ Maybach
ดับลงหน้าบันไดหินอ่อนของคฤหาสน์สีเทานวล
ลินะก้าวลงจากรถ
เสียงรองเท้า Mary Jane ดังเบา ๆ บนพื้นทางเดินกรวด
เธอเงยหน้ามองตัวอาคารตรงหน้า
— บ้านที่เธอไม่รู้ว่าจะต้องเรียกแบบไหน
เพราะคำว่า “บ้าน” สำหรับเธอ...มันไม่เคยมีความหมายอะไรเลย
บนชั้นสาม — หลังม่านลินินสีควันบุหรี่
ชายคนหนึ่งยืนมองลงมาจากหน้าต่างห้องทำงาน
เรย์มันด์ วีเรลลี
ยังไม่ลงมา
เขาเพียงหยุดงานไว้แค่ครึ่งหน้า
และหันมายืนมองเด็กสาวที่กำลังก้าวเข้าเขตแดนของเขา
เขาไม่ได้พูดอะไร
ไม่ได้ยิ้ม แค่จ้อง...
...และเห็นว่าเธอกำลังเงยหน้ามองขึ้นมา ในจังหวะเดียวกัน
สองสายตาสบกัน — ไกล แต่ชัดเจน
ไม่มีใครรู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไร
แต่ต่างฝ่าย...ต่าง "จำภาพนี้" ได้แม่นมาก
บริเวณโถงทางเข้า
ชายชราผู้หนึ่งยืนรออยู่ ในชุดสูทสีเทากลาง เรียบแต่ดูดีแบบผู้ดีเก่าชาวอังกฤษ
“Good morning, Miss Lina.”
กู๊ด มอร์นิง มิส ลินะ
“สวัสดีครับ คุณลินะ”
“My name is Patrick. I am the head butler of the house.”
มาย เนม อีส แพทริค ไอ แอม เดอะ เฮด บัทเลอร์ ออฟ เดอะ เฮาส์
“ผมชื่อแพทริค เป็หัวหน้าพ่อบ้านของบ้านหลังนี้ครับ”
“Madam Virelli—your guardian’s mother—entrusted me with place many years ago.”
แมดัม วีเรลลี / ยัวร์ การ์เดียนส์ มาเธอร์ / เอนทรัสทิด มี วิธ ดิส เพลส / เมนี่ เยียร์ส อะโก
“คุณแม่ของคุณเรย์มันด์—ผู้ปกครองของคุณ—เป็คนมอบหมายให้ผมดูแลที่นี่ ั้แ่หลายปีก่อนครับ”
“Your room is ready upstairs. Please, allow me to carry your bag.”
ยัวร์ รูม อีส เรดี้ อัปสแตร์ส / พลีส อะเลา มี ทู แครี่ ยัวร์ แบก
“ห้องของคุณจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วครับ ขออนุญาตถือกระเป๋าให้คุณนะครับ”
(He bows slightly, in the way that speaks of old elegance.)
(ฮี บาวส์ สไลท์ลี่ / อิน เดอะ เวย์ แดท สปีคส์ ออฟ โอลด์ เอลิแกนซ์)
(เขาโค้งเบา ๆ แบบที่บอกได้ทันทีว่าเขาคือผู้ดีเก่า)
เขาโค้งเบา ๆ อย่างเงียบงาม และรับกระเป๋าของเธอจากลุงจอมไปถือขึ้นบันไดด้วยตัวเอง
Website รวมลิ้งค์นะคะ
https://sites.google.com/view/narisaracwriting/home
Soft-spoken, very composed, และเงียบอย่าง “มีศักดิ์”
และลินะก็รู้ทันที...ว่า นี่ไม่ใช่บ้านธรรมดา — แต่เป็ "พื้นที่ปลอดภัยที่ไม่มีใครกล้ารบกวน"
508
