ตอนที่่ 3
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"เชิญ"
ตอนนี้ยัยตัวเล็กยืนอยู่ข้างหน้าผมหน้าตาไม่ต้องพูดถึง หน้านิ่งแต่ตาเหวี่ยง หึ อ่อนไปอีหนูคิดจะเล่นกับพายุหนูต้องนิ่งกว่านี้
"เรียกมาทำไม"
"ไม่มีมารยาท ที่บ้านไม่สอนหรอว่าคุยกับผู้ใหญ่ควรพูดยังไง"
"สอนแต่ฉันก็เลือกใช้กับคน"
"หึ เด็ก"
"เด็ก แล้วจะทำไม"
"ฉันก็แค่คนแบบเธอจะเป็ตัวแทนแข่งขัน มันไม่น่า"
"ทำไม คนแบบฉันมันทำไมแล้วก็ขอบอกตรงนี้เลยนะ ฉันไม่ได้เสนอว่าจะแข่งแต่เป็เพื่อนในรุ่นมากกว่าที่เลือกฉัน และก็จะบอกให้ต่อให้ตายฉันก็ไม่มีวันลงแข่งหรอกชิ แค่นี้ใช่มะ เสียเวลาชะมัด"ผมแอบยิ้มมุมปากทันทีที่เธอบอกว่าจะไม่แข่ง
"หยุดฉันยังไม่อนุญาตเธอก็ออกไปไม่ได้"คนตัวเล็กมองผมอย่างไม่สบอารมณ์
"แล้วจะเอายังไง"
"ก็ไม่ยังไง"
"นี่ ถ้าไม่มีอะไรฉันกลับนะเหนื่อย ไม่อยากทะเลาะด้วย" คนตัวเล็กพูดถึงจะพูดห้วนๆ แต่สายตานี่ขอร้องมากผมควรทำยังไงดีวะ จะให้ออกไปก็ยังไงอยู่ คนเขาอุตส่าห์อยากอยู่ด้วย
"เหอะ เอาเถอะ ฉันจะอนุโลมให้เธอหนึ่งวันอย่าพึ่งยิ้ม พรุ่งนี้เธอต้องมาพบฉันที่นี่ ตอนบ่ายสองโมงตรง"
"ทำไมฉันต้องมา"
"อย่าลืมสิน้ำมนตร์ว่าเธอมีความผิดติดตัวอยู่ เธอต้องตามล่าชื่อฉันกับฉันลืมไปแล้วหรอ"ผมพูดยิ้มๆ
"แต่พรุ่งนี้ฉันมีระ..”
"แล้วก็ไม่ต้องบอกว่ามีเรียนฉันเช็คตารางเรียนเธอแล้ว พรุ่งนี้อาจารย์เธอยกคลาส เพราะฉะนั้น่เช้าเธอมาพบริชชี่กับเพื่อน่บ่ายเธอก็ว่าง ไม่มีข้ออ้าง ถ้าเธอไม่มา เพื่อนๆของเธอเดือดร้อนแน่ฉันรับรอง"คนตัวเล็กมองผมอย่างโกรธๆแล้วไงใครแคร์ ผมยกยิ้มอย่างผู้ชนะ
ปัง!!!
นั่นแหละฮะอากัปกริยาความไม่พอใจของน้ำมนตร์ ถึงยังไงซะเธอก็ต้องทำตามความ้าของผมอยู่ดี
ก๊อกๆ
"ไงยะไอ้าา" ไม่ต้องสงสัยว่าใครมารยาทในการเคาะห้องสองทีพร้อมเปิดประตูโดยไม่ให้คนข้างในอนุญาตเนี่ยมีอยู่คนเดียวยัยริชชี่และมันก็ไม่ได้มาคนเดียว พวกเพื่อนเวรก็มาด้วย ไอ้เหนือ ไอ้วินและไอ้ดิน มากันครบ
"ไงยะ ถามไม่ตอบ แกนี่ยังไงเมื่อกี้เห็นหนูน้ำมนตร์เดินสวนไปหน้าตาไม่รับแขกมาก"ริชชี่
"นั่นสิ มึงทำอะไรน้อง"ไอ้วิน
"ไวนะมึง"ไอ้ดิน
"นี่อย่าบอกนะว่ามึงป่ามป้ามกับน้องอะ"ไอ้เหนือ
"หยุดเลยไอ้เพื่อนเวรมันไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ แค่เรียกมาคุยอะไรด้วยนิดหน่อย"
"ไม่นิดหน่อยละมั้งหน้านี่สามารถฆ่าคนได้ขนาดนั้นอ่ะ" ไอ้ดิน
"ยังไง คนนี้จริงจัง" ยัยริชชี่แต่ยกยิ้มให้มันหนึ่งที
"กูเกลียดยิ้มมึงไอ้าาฉันละสงสารน้องมนตร์ล่วงหน้าเลยที่จะถูกแกล่อลวง" ยัยริชชี่พูด แต่อะไรนะล่อลวงหรอ ก็ไม่ขนาดนั้นปะวะ
"ก่อนมึงจะว่ากูอ่ะนู่นไอ้สามตัวคนดีของมึงหนักกว่ากูอีก" ผมพูด ซึ่งพวกมันก็สะดุ้งกันเป็แถบๆ
"อะไรมึง"ไอ้วิน
"นั่นสิ อะไรของมึง"ไอ้ดิน
"ใช่ อะไรของมึงกูไม่รู้เื่" ไอ้เหนือ ซึ่งมียัยริชชี่จ้องพวกมันทั้งสามอย่างไม่วางตา
"มึงคิดว่ากูไม่รู้หรอว่าที่มึงไม่มาห้องนี้พร้อมกูอะ แท้จริงแล้วมึงไปไหนมาต้องให้กูพูดไหม"ผมพูดพร้อมยักคิ้วให้หนึ่งที
"โอ๊ย จะเป็ลม พวกแกมันร้ายน้ำพิ้งค์ น้ำหวาน น้ำทิพย์ น้ำมนตร์ เจ๊ละสงสารพวกหนูจริงจริ๊งที่ต้องมาเกี่ยวข้องกับแก๊งหล่อเลว าาประจำวิศวะเนี่ย เฮ้อ" ยัยริชชี่พูดเหมือนบ่นพึมพำแต่มันไม่ขนาดนั้นปะวะ มันก็พูดเกินไป
"แหม ริชชี่แกก็พูดเกินไป" ไอ้เหนือ
"มันไม่เกินไปหรอกยะสำหรับพวกแกอะหือ นางฟ้าของเจ๊"
"เออว่าแต่พรุ่งนี้ที่มึงเรียกน้องๆมามึงจะคุยอะไรบ้างวะ"และก่อนที่ยัยริชชี่จะได้โอดครวญมากไปกว่านี้ไอ้วินมันก็ถามคำถามที่พวกผมอยากรู้มาก แต่พวกมันคงไม่รู้ว่าน้ำมนตร์ของผมจะไม่ลงแข่ง หึหึ แค่คิดว่ายัยริชชี่รู้ผมก็จะอั้นขำไม่อยู่และซอรี่นะเพื่อน แต่น้องแม่งไม่ชอบการแข่งขันวะ
จิ๊
เสียงยัยริชชี่จิ๊ปาก
"ก็รายการแข่งขันไง เราต้องซ้อมต้องวางตัวว่าใครจะลงแข่งอันไหนและที่สำคัญเราไม่รู้เลยว่าน้องๆมันร้องได้เต้นได้หรือแร๊พเป็รึป่าวถ้าน้องมันทำไม่ได้เราจะได้คัดใหม่ไงวะ"ยัยริชชี่พูด
"แล้วถ้าน้องมันทำไม่เป็เลยสักอย่างมึงไม่เสียดาย"ไอ้ดิน
"ไม่"
"ไม่เสียดาย"ไอ้วิน
"ไม่เสียดายก็บ้าแล้ว พวกแกรู้มะนั่นน่ะ แก๊งนางฟ้าเลยนะแก๊ สวย หวาน ห้าว เซ็กซี่ มีครบอะมึง แล้วถ้าน้องทำอะไรไม่เป็เลยนะแกคิดหรอว่าเจ๊ดันการปั้นดาวของฉันจะไม่เสียดายอะฮะ โอ๊ยแค่คิดก็เครียด" ยัยริชชี่บ่นยาวว่าไปผมก็แอบสงสารนะอันที่จริงผมก็แอบคิดนะ ว่าพวกน้องมันจะมีความรู้ความสามารถเื่ร้องหรือป่าวแต่สำหรับน้องมนตร์ของผม ถ้าไม่มีประสบการณ์ยิ่งดี เพราะผมจะสอนให้ร้องได้เอง หึหึ
"แกรู้ไหมว่าน้องทั้งสี่ออร่าเจิดมาก น้องพิ้งค์หน้าก็สวย หุ่นก็ดีน้องหวานก็หน้าตาไร้เดียงสา สวยใสซะขนาดนั้น น้องทิพย์ถึงหน้าน้องจะดูหยิ่งแต่น้องก็มีความเซ็กซี่ คนสุดท้ายน้องมนตร์ คนสุดท้ายนี่มีครบเลยเหมือนจับเอาส่วนผสมของทั้งสามมารวมอยู่ที่คนเดียวปัญหามันอยู่ที่ว่าใครจะทำอะไรนี่สิ น้องหวานไม่ต้องพูดถึงเพราะเป็ดาวแสดงอะไรก็ได้แต่สามนางนี่สิ ทำไมนะทำไมต้องเป็การร้องอะไรนี่ด้วย เข้าข้างคณะนิเทศกับดนตรีชัดๆฮึ่ย" ยัยริชชี่ยังบ่นไม่เลิก ที่จริงก็อย่างที่ยัยริชชี่มันบอกนั่นล่ะครับกฏกติกาบ้าๆนี่พึ่งมามีปีนี้เป็ปีแรกรวมถึงการรับน้องคณะเป็คู่อีก ถ้าไม่ให้มองเข้าสองคณะนั้นก็เชื่อได้ยากแต่ผมไม่สนใจหรอกครับ เพราะยังไงซะ น้องมนตร์ของผมก็ไม่ลงแข่ง ไหนๆก็ไหนๆล่ะบอกยัยริชชี่เลยแล้วกันมันจะได้มีเวลาคิดไม่ต้องใมาก
"ริชชี่น้ำมนตร์ไม่ลงประกวดหรอก"
"ฮะ!!!" วิน เหนือริชชี่และไอ้ดินะโออกมาพร้อมกัน
"มึงพูดใหม่สิ" ริชชี่
"กูบอกว่าน้ำมนตร์ไม่ลงแข่งวะ"
"ไม่จริง กูไม่เชื่อมึงบังคับน้องใช่มั้ย น้องถึงไม่ลง ไม่น่าล่ะ ตอนพวกกูมาน้องถึงทำหน้าบอกบุญไม่รับ" ยัยริชชี่ยังคงพูดหาเื่
"ขอโทษทีวะ น้องมันบอกกูเองเมื่อกี้เลย ก่อนพวกมึงมา ต่อให้ต้องตาย น้องมันก็ไม่ลงแข่ง" ผมพูด
"ฮือ ยังไม่ทันจะวางตัวเลยก็ถอยไปซะละหนึ่งคน โอ๊ย ตุ๊ดเครียด"
"ไม่ต้องเครียด หาใหม่ไง" ผมพูด
"มันไม่เหมือนกัน มึงรู้ม่ะว่าไม่เหมือนกัน" มันพูดพร้อมกับหน้าตาเสียดายสุดๆหลังจากเราคุยกันจบจึงแยกย้ายกันกลับทันที แต่เชื่อเหอะผมไม่ได้กลับหรอก ที่่กลับน่ะมีแค่ริชชี่คนเดียวพวกผมอยู่ที่...
py pub
ใช่ครับ ผมอยู่ผับ ผับผมเองแหละก็แวะมาครายเครียดกันนิดหน่อย พวกผมเป็ผู้ชาย ที่สำคัญโสดมันก็เป็ธรรมดาของพวกผมที่จะต้องมากินเหล้าเคล้านารี อย่าด่าพวกผมเลวเลยครับเรียกว่าแบ่งปันความหล่อให้สาวๆได้เชยชมก็พอซึ่งเพื่อนสามตัวของผมก็มีสาวนั่งข้างเรียบร้อยโดยเฉพาะไอ้เหนือที่ตอนนี้มันกับสาวไซส์มหึมาแทบจะล่อกันตรงนี้อยู่ละ
"มึง กูไปละ" ไอ้วินพูดจบมันก็เดินไปกับสาวร่างเล็กที่นมไม่เล็ก
"โชคดีนะพวก" พูดจบไอ้ดินมันก็ควงสาวผมแดงขึ้นห้องทันที ใช่ครับพวกผมมีห้องไว้ทำภารกิจที่นี่สำหรับลงความใคร่น่ะนะครับ รวมถึงห้องนอนด้วย แต่ห้องนอนไม่มีใครมีสิทธิ์เข้านะครับเพราะมันเป็พื้นที่ส่วนตัว สาวๆที่พวกผมมีอะไรด้วยก็แค่ วันไนท์แสตนไม่มีการผูกมัด มีความสุขกันทั้งสองฝ่ายพร้อมกับเงินเล็กๆน้อยๆที่เป็ค่าตอบแทนแก่สาวๆ
"ไอ้เหนือ ห้องมีไอ้สัดไปได้แล้ว มึงจะล่อกันตรงนี้เลยรึไง"ผมพูด ผมละยอมมันจริงๆหื่นไม่เลือกที่จริงๆ มันเงยหน้าจากนมผู้หญิงคนนั้นพร้อมมองผมอย่างไม่สบอารมณ์
"ไปกันเถอะครับน้องหญิงจะได้ไม่มีใครมาขัดอารมณ์เราสองคนอีก" มันพูดกับผู้หญิงที่เป็เหยื่อของมันในค่ำคืนนี้ก่อนจะเดินออกไป เฮ้อ
"ขอนั่งด้วยคนได้ไหมคะ" ผมนั่งอยู่สักพักก็มีผู้หญิงเข้ามาทักผมอืม หุ่นใช้ได้ โดยเฉพาะหน้าอกผมมองหน้าอกผู้หญิงคนนี้สักพักก่อนจะเงยหน้ามองใบหน้าของเธอ หึหน้าตาสวยใช้ได้คนนี่แหละเหยื่อของผม
"เชิญครับ" ผมพูดเธอก็นั่งลงข้างผมพร้อมเอานมมาถูแขนผมทันที
"ชื่อแยมนะคะ" หึแยมงั้นหรอ อยากกินแยม
"พายุครับ"ผมตอบพร้อมกระตุกยิ้มให้หนึ่งที
"พายุนี่ พูดน้อยนะคะ" เธอยังคงพูดพร้อมกับนำมือของเธอมาลูบอยู่บริเวณหน้าอกของผม
"หึ" ผมเพียงแค่หัวเราะในลำคอเท่านั้น
"แยมชอบคุณแล้วสิแถมยังอยากกินพายุอีกด้วย พายุจะอนุญาตไหมคะ" เธอพูดขอแต่มือเธอวนมาลูบใกล้ๆเป้าผมแล้วถ้าจะขนาดนี้จะขอทำไมวะ
"คงไม่ต้องขอแล้วมั้งครับเพราะคุุณลุกผมแล้ว" ผมพูดพร้อมมองหน้าเธออย่างมีเลสนัย
"แล้วจะยอมให้แยมลุกไหมล่ะคะ"แยมพูด
"วันไนท์ไม่ผูกมัดแตกแล้วแยก" ผมพูด ใช่ครับมันคือกฏของผม ถ้าทำตามไม่ได้ก็จบกันั้แ่ตอนนี้
"หึ ตกลงค่ะ" เธอพูดพร้อมมองหน้าผมแล้วกัดริมฝีปากอย่างยั่วเย้า
"งั้นก็ไปครับผมก็อยากกินแยมแล้วเหมือนกัน" พูดจบผมก็เดินนำเธอเข้าห้องทันที
ณ ห้องประชุม
เมื่อไหร่จะมากันน้า โอ๊ย ฉันละเครียดไหนจะเื่การแสดง ไหนจะตัวคนแสดง นี่น้องมนตร์นางจะไม่ลงแข่งจริงๆหรอ
"ไม่เป็ไรน่าเจ๊ริชชี่ยังไงซะน้องมันก็ต้องมาที่ี่นี่อยู่แล้ว" รันนี่ตุ๊ดหัวโปกพูด
"ใช่เจ๊น้องมาเราค่อยกล่อมน้องให้ลงก็ได้" ปูเป้ตุ๊ดฝึกหัดพูดต่อจริงอย่างตุ๊ดสองตัวมันว่า ยังไงซะน้องก็ต้องมาที่นี่ ถึงเวลาค่อยใช้วาจาอันศักสิทธิ์กล่อมน้องมันก็ได้นิแล้วเมื่อไหร่จะมากันเนี่ย ตุ๊ดเครียด
"อ้าว เจ๊ทำไมนั่งหน้าเครียดขนาดนั้นอ่ะ แล้วนี่พวกเฮียๆยังไม่มากันอีกหรอ"ไอ้ก้องประธานปีสองพูด เฮ้อ พอเห็นหน้าหล่อๆของมันก็สบายใจแฮะ มันใช่เวลาไหมเนี่ย
"ไง นั่งหน้าเครียดเชียว" น่านไงเสียงแบบนี้มีคนเดียวไอ้พายุ แก๊งหล่อเลว
"แล้วนี่น้องยังไม่มากันอีกหรอ"ไอ้ดินพูด
"เอาเหอะ รอน้องหน่อย" ไอ้วินสุภาพบุรุษจอมปลอม
"อย่าเครียดๆเดี๋ยวไม่สวยนะฮะ" ไอ้นี่ก็กะล่อนตัวพ่อไอ้เหนือ
สิบนาทีต่อมา
"ขอโทษนะคะที่มาสายพอดีออกมาช้าค่ะ รถเลยติด" น้องน้ำหวานมาแล้ว มาพร้อมกับน้องทิพย์ น้องพิ้งค์น้องแดน แต่ขาดไปคนนึงอ่า นี่น้องจะไม่มาจริงๆหรอ
"เอ่อคือยัยมนตร์ไปเข้าห้องน้ำค่ะ เดี๋ยวนางตามมา" น้องพิ้งค์พูด
"ไม่เป็ไรลูกไม่เป็ไรแค่พวกหนูมากันเจ๊ก็ดีใจแล้ว ไม่ต้องทำหน้าอย่างนั้นสิจ๊ะน้องพิ้งค์พวกมันไม่กัดหรอกนี่พวกแกก็ทำหน้ามันดีๆหน่อยสิ เห็นไหมนางฟ้าของฉันกลัวกันหมดแล้ว" ฉันพูดกับน้องๆเพราะตอนนี้น้องพิ้งค์ดูกลัวไอ้แก๊งหล่อเลวขนาดหนักเลย ไอ้พวกนี้ก็นิ่งซะจะคีพลุกไปถึงไหน
"เจ๊"
"อะไรจ๊ะน้องทิพย์"
"เจ๊มองหาคนเปลี่ยนตัวไอ้มนตร์หรือยังคะไอ้มนตร์มันจะไม่ลงนะ" คำพูดประโยคต่อมาของน้องทิพย์ทำให้ฉันอึ้งจนไปไม่เป็เลยล่ะ
"เอ่อแล้วถ้าเจ๊บอกว่าจะกล่อมมันนะ หวานบอกเลยค่ะ ไม่มีทาง"
"ใช่ค่ะไม่มีใครบังคับมนตร์ได้หรอกเจ๊ คำพูดของมันคือคำขาด ไม่ก็คือไม่" ยังสมทบกันอีกนะเด็กๆเจ๊จะเป็ลม
"ทำไมหนูถึงรู้นิสัยของมนตร์ดีกันจังละจ๊ะ"เออ ฉันก็สงสัยนะ น้องมันสนิทกันมากขนาดนั้นเลย
"เจ๊ไม่สังเกตุหรือสงสัยติดใจในชื่อพวกหนูเลยหรอคะ"เออนั่นสิ ที่น้องพิ้งค์พูดก็มีเหตุผล ชื่อคล้ายๆกัน
"ก็นิดหน่อยจะ"เป็ยัยรั่นนี่ตอบน้องไปเอง
"จะไม่รู้ได้ยังไงคะพวกหนูสี่คนเนี่ย เรียกว่ารู้ไส้รู้พุงกันหมดเลยล่ะพ่อแม่ของพวกหนูเป็เพื่อนกันย้ำว่าสนิทกันมากถึงขนาดตั้งชื่อพวกหนูให้คล้องจองกัน เล่นด้วยกันมาั้แ่เด็กรู้ข้อดีข้อด้อยของกันอย่างชัดเจน เรียกได้ว่าไม่ต้องพูดมองตาก็รู้ใจเลยล่ะเจ๊" โห ยิ่งกว่าละครแฮะมิน่าถึงมักเห็นไปไหนมาไหนด้วยกัน น้องหวานร่ายซะยาวเลย ไอ้หล่อเลวสี่ตัวเอ้ย สี่คนก็นั่งมองน้องตาไม่กะพริบมีอยู่คนมองที่ประตูอย่างเดียว จะใครล่ะก็พายุไง
"ขอโทษค่ะที่สาย" มาแล้วน้องมนตร์ของเจ๊
"เอ่อเจ๊คะ"
"หนูไม่ต้องพูดขอเจ๊ทำใจแป๊ปนึงเจ๊รับไม่ได้" มาถึงก็จะเอาเลยหรอ มีไอ้พายุนั่งยิ้มมุมปากอยู่คนเดียวคงสะใจล่ะสิหึ
"เจ๊" หนูอย่าเรียกเจ๊แบบนั้นสิเจ๊ใจไม่ดี
"หนูแค่จะบอกว่าหนูจะลงแข่งเอง"
"อืม เจ๊รู้แล้วเดี๋ยวหนูว่ายังไงนะ"
"หนูแค่จะบอกว่าหนูจะลงประกวดเอง"
"อ๊าย จริงหรอ"
"จริงค่ะ"
"หนูไม่ได้โกหกเจ๊ใช่ไหมลูก"
"ค่ะ" หลังจากได้รับคำตอบที่น่าพึงพอใจอย่างมากความเครียดของตุ๊ดอย่างฉันก็หายเป็ปลิดทิ้ง หึหึ มีความสุขฉันหันไปเหล่ตามองไอ้พายุที่ตอนนี้นั่งไม่สบอารมณ์อยู่ หัวเราะทีหลังดังกว่า
"ยัยมนตร์ ไหนแกบอก"
"พวกแกก็รู้ว่าฉันเกลียดอะไรมากที่สุดถึงคอนโดแล้วเดี๋ยวจะเล่าให้ฟัง " ยังไม่ทันที่น้องพิ้งค์จะพูดจบน้องมนตร์ก็ขัดขึ้นมาซะก่อนต้องมีอะไรแน่ๆ แต่ช่างเถอะ แค่แก๊งนี้ลงให้ฉันก็ฟินจนไม่รู้จะฟินยังไงแล้ว
"ใครไปปลุกต่อมแกวะ" ซึ่งน้องหวานถามแต่น้องมนตร์ก็ไม่ตอบได้เพียงส่งยิ้มร้ายให้เท่านั้น
"หนูอย่ายิ้มอย่างนั้นสิจ๊ะเจ๊กลัว" ฉันพูดติดตลกซึ่งน้องมันก็ขำ หลังจากนั้นเราก็พูดถึงกฎกติกากันอีกครั้งหนึ่ง
"เจ๊ มนตร์จะลงวอลเล่ย์บอลนะ"
"หนูจะไหวหรอลูกไหนจะซ้อมแข่งซ้อมวอล"ฉันพูดเพราะเป็ห่วงน้องมัน
"ไหวคะ พวกแกด้วยต้องลงกับฉัน"แล้วน้องก็หันไปคุยกับแก๊งนางฟ้าซึ่งทั้งหมดก็ยอมลง
"เอาล่ะ เบรคเื่กีฬาไว้ก่อน เรามาคุยกันเื่การแสดงดีกว่า"ไอ้ก้องพูด ส่วนไอ้หล่อเลวทั้งสี่นั่งหน้าไม่สบอารมณ์กันอยู่นู่น
"อันแรกเลยของเดือนกับดาวมันแสดงยังไงก็ได้อยู่ที่พวกเราจะครีเอตน่าห่วงอ่ะคือของสามสาวที่โจทย์เข้าข้างดนตรีกับนิเทศมาก พูดแล้วเจ็บใจ" พิชชี่มันพูดพลางใส่อารมณ์
"ใช่ใครๆก็รู้ว่าเพลงเปิดตัวสองคณะคงไม่coverแน่ ยังไงๆก็ต้องแต่งเองดีกรีการแต่งเพลงก็ธรรมดาที่ไหน สุดๆทั้งนั้น ถ้าให้เดา คงเปิดตัวเพลงอังกฤษชัวร์เพราะเป็เพลงสากลยังไงซะคนย่อมให้ความสนใจ" ยัยปูเป้ก็พูด
"นั่นสิ เราควรแบบไหนดี" ฉันพูดพร้อมทำหน้าเครียด
"แต่งเองค่ะ" น้องทิพย์โพล่งขึ้นมา
"พูดน่ะมันง่ายนะลูกแต่ทำน่ะมันอยาก" ฉันพูดต่อ
"ยังไงก็ต้องแต่งเองค่ะเพราะกฏเนี่ยตั้งมาเหมือนจะเข้าข้างดนตรีกับนิเทศก็จริงแต่ถ้าคณะอื่นสามารถทำออกมาได้ดีกว่าคำสบประมาทที่ว่านิเทศคือที่หนึ่งของการแสดงกับดนตรีคือเทพแห่งดนตรีก็จะลดลงแล้วกฏแบบนี้คงไม่มีขึ้นอีกมนตร์ว่าที่คณะกรรมการตั้งแบบนี้เพียงเพราะอยากให้คณะอื่นโชว์ความสามารถของตัวเองออกมาให้เต็มที่มากกว่าว่าไม่ว่าจะคณะไหนก็สามารถทำเพลงและแสดงออกมาได้ดีเหมือนกัน"
แปะ แปะ แปะ
"เฮ้ย มนตร์แกสุดยอดฉันชอบความคิด ไอไลค์" น้องแดนก็ตบมือทันทีที่น้องมนตร์พูดจบมันก็จริงอย่างน้องมนตร์ว่า ถ้าคณะใดคณะหนึ่งชนะดนตรีนิเทศได้คงจะทำให้สองคณะนั้นอดเบ่งไปอีกนาน
"ว่าแต่เราจะแต่งแบบไหนล่ะ"ไอ้วินสุภาพบุรุษจอมปลอมเอ่ย
"ถ้าสองคณะนั้นมาอังกฤษเราจะใช้เกาหลีค่ะ เพราะตอนนี้เทรนเกาหลีมาแรง ที่สำคัญถ้าเราปล่อยคลิปเสียงออกไปก็ไม่มีใครฟังออกว่าเราร้องหมายถึงอะไร นั่นยิ่งทำให้เป็จุดสนใจมากยิ่งขึ้นดิวแฟนคลับทางอ้อม รู้จักไหมคะ"
"ฮะ เกาหลี"
"ใช่ เกาหลี สนุกแน่ ห่างหายไปนานเลย" แล้วน้องทิพย์ก็พูดต่อ
"พวกพี่ๆไม่ต้องเป็ห่วงเื่ภาษานะคะเพราะหนูทั้งสี่คน ฟัง พูด อ่าน เขียน ได้คล่องค่ะ" แล้วน้องพิ้งค์ก็ตอบ เด็กๆพวกนี้ไม่ผิดหวังจริงๆน่าค้นหาอ่ะ บอกได้คำเดียว
"ส่วนเื่เพลงมนตร์แต่งเองค่ะ"
"ฮะ!!" และไม่ใช่ฉันที่ใเพียงคนเดียวทั้งห้องใหมดแม้เเต่เพื่อนเธอ
"แสดงว่าแกไม่ได้เจอกระตุกต่อมธรรมดาแน่เ้าแม่จะแต่งเองแบบนี้ ฉันละสงสารพวกที่กระตุกต่อมจัง" น้องทิพย์พูด
"เ้าแม่อะไรลูก" ยัยปูเป้ถามนั่นสิ ทำไมถึงเรียกเ้าแม่
"ยัยมนตร์เนี่ยได้ทุกทางทุกแนวไม่ว่าจะเพลงดนตรีกีฬาหรือแม้แต่การแสดงขนาดค่ายยักใหญ่วงการเกาหลียังอยากได้มันไปเป็เด็กในสังกัด แต่นางไม่ชอบ นางชอบอยู่แบบสันโดษนางเลยไม่ไป"
o_o
ทันทีที่น้องหวานพูดจบตาฉันและตุ๊ดเด็กสองตัวก็ตาลุกโพลงโห แก๊งนี้ไม่ธรรมดาซึ่งน้องมนตร์ก็หันไปถลึงตาใส่ยัยหวานซึ่งคนโดนก็ได้แต่ทำหน้าแหยๆใส่
"นี่ถ้าพื่อนที่เป็ไอดอลรู้จะใขนาดไหนเนี่ยน้ำมนตร์จะแต่งเพลงและลงประกวด" น้องพิ้งค์
"พอเลยพวกแก พูดมากพวกเจ๊ใหมดแล้ว" น้องมนตร์
"ไอดอลเกาหลีหรอลูก" ฉันรีบถามทันที
"ค่ะ เราเป็เพื่อนกัน" น้องทิพย์เป็คนตอบ
"หยุดโม้ได้ละใครจะลงอะไรไม่เห็นบอกเลย บอกมาสักทีสิ ลีลา" ไอ้พายุมันพูดพร้อมกับทำหน้าไม่สบอารมณ์
"เจ๊บอกว่าทุกอย่างเป็ความลับหนูมีเื่จะขอ"
"ได้สิน้องมนตร์"
"ทุกคนในคณะจะรู้แค่พวกหนูทั้งห้าจะลงแข่งแต่จะไม่มีใครรู้ว่าใครลงอะไรยิ่งคนรู้น้อยยิ่งปลอดภัย เพราะฉะนั้น ตลอดการฝึกซ้อม หนูขอแค่เจ๊ริชชี่ เจ๊รันนี่เจ๊ปูเป้ และพวกหนูทั้งห้าเท่านั้นที่มีสิทธิ์เข้ามาดูการซ้อม นอกนั้นห้ามแม้แต่พี่ว้ากก็ห้าม!!"
"นี่เธอ"ไอ้พายุก็ขึ้นทันทีแต่เสียใจฉันเห็นด้วยกับน้องว่ะ
849
