ฮูหยินข้าคือนักวิทยาศาสตร์ 【จบ】

        หวาชิงเสวี่ยอดไม่ได้ที่จะมองสำรวจอีกฝ่าย

        นางเคยได้ยินคนเรียกฟู่ถิงเย่ว่าท่านแม่ทัพเคยได้ยินคนเรียกฟู่ถิงเย่ว่าท่านอ๋อง แม้แต่ฉินเหลาอู่ในตอนที่รีบร้อนขึ้นมาก็จะเรียกฟู่ถิงเย่ว่าหัวหน้าหรือพี่ใหญ่แต่ทว่า นางไม่เคยได้ยินใครเรียกเขาว่าคุณชายเลย

        “ท่านลุงโจวเป็นพ่อบ้านของจวนโหว”ฟู่ถิงเย่แนะนำกับหวาชิงเสวี่ย “เขาช่วยท่านพ่อของข้าดูแลกิจการของจวนโหวมาตลอด เป็นคนเก่าแก่ของจวนโหว”

        ชายชราที่ถูกเรียกว่าลุงโจวยิ้มน้อยๆไม่ได้พูดอะไร ให้ความรู้สึกอ่อนน้อมถ่อมตนและสุขุม

        “สวัสดีค่ะท่านลุงโจว”หวาชิงเสวี่ยกล่าวเล็กน้อย เพื่อเป็นการทักทายอย่างเป็นทางการ

        ฟู่ถิงเย่พูดเสียงเรียบ“ขึ้นรถม้าก่อนเถอะ วันนี้ฟ้ามืดแล้ว พวกเราไปพักที่คฤหาสน์ชานเมืองกันก่อนสักคืน พรุ่งนี้เช้าค่อยเดินทางต่อ”

        ตระกูลใดก็ตามที่มีทรัพย์สมบัติในเซิ่งจิงต่างก็ต้องมีที่ดินและไร่นาไว้ที่นอกตัวเมือง จวนเว่ยหย่วนโหวก็เช่นกัน

        หวาชิงเสวี่ยฟังจากน้ำเสียงของเขาแล้วดูเหมือนว่าระยะทางไปยังเซิ่งจิงจะยังอีกไกล อย่างน้อยคืนนี้ก็ไปไม่ถึงแน่

        นางเหลือบมองฟู่ถิงเย่อย่างแวบหนึ่งไม่รู้ว่าคิดมากไปเองหรือไม่ เหตุใดนางจึงรู้สึกว่าตั้งแต่ฟู่ถิงเย่ลงจากเรืออารมณ์ของเขาก็ไม่ค่อยดีกันนะ?

        ไม่ได้กลับบ้านมาหลายปีขนาดนั้นไม่ใช่ว่าควรดีใจหรอกหรือ? ...ท่าไม่ดีแล้ว ดูเหมือนว่าเขาจะเข้ากับคนในบ้านไม่ได้จริงๆด้วยสิ

        หวาชิงเสวี่ยคาดเดาในใจแล้วตามฟู่ถิงเย่ขึ้นรถม้า

        ม้าของทหารองครักษ์ต้องใช้เวลาอีกสองสามวันกว่าจะมาถึงมีแต่ต้องตามมาทีหลัง

        ฟู่ถิงเย่นั่งเงียบไม่พูดอะไรอยู่บนรถม้าเขาหลุบตาลงต่ำไม่รู้เลยว่ากำลังคิดอะไรอยู่ หวาชิงเสวี่ยเห็นว่าสีหน้าของเขาดูเคร่งขรึมจึงไม่กล้าพูดอะไรออกไป

        นางมองทิวทัศน์นอกรถม้าเงียบๆไม่รู้ว่าเป็นเพราะความลำเอียงหรือไม่ ภายใต้เขตอำนาจของฮ่องเต้ ชัดเจนว่าดูเจริญรุ่งเรืองและมั่งคั่งโอ่อ่ามากแต่นางกลับรู้สึกว่าไม่ดีเท่าเมืองผานสุ่ย

        ถนนหนทางที่นี่กว้างขวางและราบเรียบแม้กระทั่งถนนลูกรังก็ยังตรงและสะดวก รถมาวิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว มองไปสองข้างทางก็เห็นแต่ไร่นาที่เขียวชอุ่มกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา

        เมื่อมาถึงคฤหาสน์ชานเมืองคนรับใช้ที่นั่นก็พาฟู่ถิงเย่กับหวาชิงเสวี่ยไปพักผ่อนที่ห้องนอน

        ฟู่ถิงเย่ไม่ได้รั้งรอสักพักก็ออกไปแล้ว หวาชิงเสวี่ยเห็นเขาเดินออกไปที่ลานและคุยอยู่กับพ่อบ้านชรา ท่านลุงโจว

        พวกเขาอยู่ห่างไกล หวาชิงเสวี่ยไม่ได้ยินเนื้อหาที่พูดกันทั้งหมดแต่โดยรวมๆ แล้วคงจะไม่ใช่เรื่องดี เพราะสีหน้าของฟู่ถิงเย่ไม่มีรอยยิ้มเลยแม้แต่น้อย

        นางมาถึงที่นี่ใหม่ๆยังไม่รู้สถานการณ์ เลยคิดว่าแสร้งทำเป็นหูหนวกตาบอดไปก่อนจะดีกว่า ถ้าฟู่ถิงเย่ไม่พูดนางก็ไม่ถาม จะได้ไม่ไปพูดกระทบสิ่งต้องห้ามเข้า

        ผู้ดูแลคฤหาสน์แห่งนี้อายุประมาณสี่สิบปีผิวคล้ำ ดูเป็นคนซื่อตรงรู้จักประมาณตน

        เมื่อพวกเขาเพิ่งมาถึงหัวหน้าผู้ดูแลก็ไปทำอาหารเย็นด้วยตนเอง ภรรยาของเขาก็เข้ามาช่วยเตรียมอาหาร ทั้งสองยังมีลูกชายฝาแฝดที่น่ารักคู่หนึ่งกำลังปีนต้นไม้และไต่กำแพง ดูซนเป็นพิเศษ

        ภรรยาของหัวหน้าผู้ดูแลตำหนิเด็กๆสองคนอย่างรุนแรง! แล้วยัดซาลาเปาเนื้อก้อนโตให้คนละลูก จากนั้นไล่พวกเขาออกไปเล่นข้างนอกเพื่อไม่ให้รบกวนแขก เพราะเกรงว่าคนทั้งคฤหาสน์แห่งนี้จะถูกลงโทษไปด้วย

        หวาชิงเสวี่ยมองดูเด็กแสบทั้งสองคนที่วิ่งออกไปอย่างร่าเริงพร้อมกับซาลาเปาก้อนโตในมือก็รู้สึกสะเทือนใจ

        นี่สิถึงจะเรียกว่าเด็ก...ได้ซาลาเปาเนื้อก็ดีใจขนาดนี้แล้ว

        หวาชิงเสวี่ยอดไม่ได้ที่จะจินตนาการว่าหากหลี่จิ่งหนานถือซาลาเปาจะเป็นอย่างไรอืม...เขาคงจะทำหน้าดูแคลน ราวกับว่าหากเขายอมกินเข้าไปสักคำก็เป็นพระคุณอันยิ่งใหญ่แล้ว

        ทั้งๆ ที่อายุของเขาก็พอๆกับเด็กสองคนนั้นแท้ๆ ...

        ...

        อาหารเย็นเป็นอาหารแบบพื้นบ้านที่มีปริมาณเหลือเฟือหม้อเหล็กที่เต็มไปด้วยปลาและผักต่างๆ ต้มรวมกัน รสชาติอร่อยเป็นพิเศษ

        หวาชิงเสวี่ยอยู่บนเรือมาสักพักกินปลาจนรู้แจ้งแล้วว่าส่วนไหนของเนื้อปลานุ่มและมีก้างน้อย

        ฟู่ถิงเย่เห็นนางกินอย่างตั้งอกตั้งใจสีหน้าที่เคร่งขรึมก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย เดิมทีเขาไม่มีความอยากอาหาร แต่เมื่อได้มองหน้าหวาชิงเสวี่ยก็ทานข้าวไปถึงสองชาม

        พวกเขามาถึงช้า เวลาอาหารเย็นจึงช้าไปด้วยเมื่อทานอาหารเย็นเสร็จ ท้องฟ้าก็มืดสนิทเสียแล้ว

        ฟู่ถิงเย่กล่าวว่า“เจ้าพักผ่อนก่อนเถิด ข้ากับลุงโจวมีเรื่องต้องหารือกันสักหน่อย”

        “อืม” หวาชิงเสวี่ยพยักหน้าอย่างว่าง่าย

        ฟู่ถิงเย่กับลุงโจวเข้าไปในอีกห้องหนึ่งเมื่อปิดประตู แสงเทียนก็ส่องเงาของคนทั้งสองบนกระดาษหน้าต่าง

        หวาชิงเสวี่ยยืนมองอยู่ครู่หนึ่งก็กลับเข้าไปในห้องเพื่อล้างหน้าล้างตาและพักผ่อน

        ฟู่ถิงเย่เป็นพวกมีความชายเป็นใหญ่มากเขาเคยชินกับการจัดการทุกสิ่งทุกอย่าง หวาชิงเสวี่ยทำได้แค่ต้องยอมรับ

        นี่อาจจะเป็นนิสัยโดยทั่วไปของชายในยุคนี้โชคดีที่หวาชิงเสวี่ยเป็นคนอ่อนโยนและไม่แย่งชิงความเป็นใหญ่ ไม่อย่างนั้นก็คงจะรู้สึกว่าไม่ได้รับการเคารพ...

        ห้องพักของหวาชิงเสวี่ยอยู่ข้างห้องของฟู่ถิงเย่

        นางนอนตะแคงอยู่บนเตียงคอยสังเกตความเคลื่อนไหวจากห้องข้างๆ อยากรู้ว่าฟู่ถิงเย่จะคุยเรื่องงานเสร็จเมื่อใด

        ตลอดการเดินทางนั้นก็เหนื่อยมามากแล้วนางเหนื่อยมาก แต่ทว่าเมื่อนอนอยู่บนเตียง กลับนอนไม่หลับเสียอย่างนั้น

        ได้ยินเสียงเห่าของสุนัขดังมาจากที่ไกลๆเป็นระยะๆ ทำให้คืนนี้เงียบสงัดยิ่งขึ้นไปอีก

        หวาชิงเสวี่ยได้ยินเสียงฝีเท้า

        หัวใจของนางเต้นระรัวรีบลุกไปใส่รองเท้าเดินไปยังประตูห้อง แล้วเปิดมันออก

        ฟู่ถิงเย่ที่กำลังจะกลับเข้าห้องของตนพอดีชะงักไปทันที “ยังไม่นอนอีกหรือ?”

        “นอนไม่หลับเจ้าค่ะ”นางตอบเบาๆ แล้วถามเขา “ท่านคุยธุระกับท่านลุงโจวเสร็จแล้วหรือ?”

        “อืม” ฟู่ถิงเย่เห็นความอ่อนเพลียในดวงตาของนางจึงลูบศีรษะนางเบาๆ อย่างเอ็นดู แล้วกล่าวเสียงเบา “ทูตของต้าเหลียวมาถึงเซิ่งจิงแล้วเจ้าพักอยู่ที่คฤหาสน์ไปก่อนสักสองสามวัน รอให้ข้าจัดเตรียมคนในเมืองหลวงให้เรียบร้อยก่อนค่อยพาเจ้าเข้าเมือง”

        หวาชิงเสวี่ยหาวเบาๆไม่ว่าอย่างไร ได้เจอเขาแล้วก็สบายใจขึ้นมาบ้าง “รู้แล้ว ท่านก็รีบพักผ่อนด้วยแล้วกัน”

        นางกล่าวราตรีสวัสดิ์กับฟู่ถิงเย่แล้วกลับเข้าไปในห้องนอน คราวนี้ในที่สุดนางก็ง่วงแล้ว ไม่นานก็หลับไป

        แต่ในขณะที่กำลังหลับๆอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายเหมือนไก่ตีปีกสุนัขเห่า!

        เสียงทุบประตูดังกระหึ่มราวกับจะปลุกคนทั้งคฤหาสน์!

        เกิดอะไรขึ้น?

        หวาชิงเสวี่ยเปิดเปลือกตาทั้งที่ยังพร่ามัวอยู่ลุกขึ้นนั่งบนเตียง ลังเลว่าจะออกไปดูดีหรือไม่

        ในตอนนั้นเอง เสียงข้างนอกก็หายไปอย่างกะทันหัน...

        แปลกจัง...

        ในขณะที่นางกำลังจะล้มตัวลงนอนอีกครั้งก็ได้ยินเสียงหลี่จิ่งหนานเรียกนางอยู่นอกประตู “หวาชิงเสวี่ย! เจ้านอนหลับอยู่หรือ?ตื่นได้แล้ว! นี่...”

        กำลังฝันใช่หรือไม่?!

        หลี่จิ่งหนานจะมาได้อย่างไร?!

        “ฝ่าบาทโปรดรอสักครู่ตอนนี้ยังเช้าอยู่มาก ให้นางได้ล้างหน้าล้างตาและเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถิด...”

        นี่เป็นเสียงของฟู่ถิงเย่น้ำเสียงทั้งทุ้มและต่ำ แสดงว่ากำลังระงับโทสะ

        “ไม่เช้าแล้ว! พระอาทิตย์ใกล้จะขึ้นแล้ว!”หลี่จิ่งหนานแถไถ แล้วก็เรียกชื่อนางที่หน้าประตูอีก “หวาชิงเสวี่ย หวาชิงเสวี่ย...”

        หวาชิงเสวี่ยรีบลุกขึ้นมาทันทีแล้วรีบวิ่งไปเปิดประตู

        ก็เห็นข้างนอกมีคนเต็มไปหมด!

        หลี่จิ่งหนานนำขบวนขันทีและทหารองครักษ์จำนวนมากมาที่คฤหาสน์แห่งนี้!

        หวาชิงเสวี่ยตกใจจนพูดอะไรไม่ออก“เจ้าหนีออกมาอีกแล้วหรือ?”

        หลี่จิ่งหนานขมวดคิ้ว“อะไรที่ว่าหนีออกมาอีก? คราวนี้ข้าออกมาอย่างถูกต้องต่างหาก!ไปๆๆ รีบลุกขึ้นมา ข้าจะส่งเจ้าเข้าเมืองหลวง พาไปเยี่ยมชมบ้านใหม่ของเจ้า!”

        “บ้านใหม่ของข้า?”หวาชิงเสวี่ยมีสีหน้าเลื่อนลอย

        หลี่จิ่งหนานกลอกตามองบน“นี่ เจ้าความจำไม่ดีขนาดนี้เลยหรือ ตอนนั้นถามว่าจะเอาอะไรเป็นรางวัล เจ้าไม่ได้บอกหรือว่าอยากมีบ้านของตัวเองในเมืองหลวงข้าช่วยเลือกที่ดีๆ ไว้ให้เจ้าแล้ว!”

        พอหวาชิงเสวี่ยได้ยินก็ตื่นเต็มตาทันที“จริงหรือ? สร้างเสร็จแล้ว?”

        “ในเซิ่งจิงที่ดินแพงราวกับทองคำจะมีที่ให้เจ้าสร้างบ้านได้อย่างไร? ข้าเลือกเอาบ้านเก่าของเสด็จอาสามมาเขาเดินทางไปอยู่ในที่ดินศักดินาของตนแล้ว บ้านในเมืองหลวงเลยต้องขาย มีขุนนางหลายคนอยากจะซื้อข้าเลยยึดไว้ก่อนอย่างไรเล่า! ฮ่าฮ่า!” หลี่จิ่งหนานพูดพลางหัวเราะอย่างภาคภูมิใจ

        หวาชิงเสวี่ยรู้สึกตื่นเต้นนี่เป็นทรัพย์สินของนางสินะ!

        นางมองไปที่ฟู่ถิงเย่ด้วยความคาดหวัง“ท่านแม่ทัพ ข้าไปเมืองหลวงกับฝ่าบาทก่อนได้หรือไม่เจ้าคะ?”

        อย่างไรฟู่ถิงเย่ก็มีธุระที่ต้องทำในช่วงสองสามวันนี้ดูท่าทางจะไม่สามารถดูแลนางได้ เอาเป็นว่าไปดูบ้านกับหลี่จิ่งหนานก่อนก็แล้วกัน!

        หลี่จิ่งหนานพูดเสียงดัง“อยากไปก็ไปสิ จะต้องให้เขาอนุญาตเพราะเหตุใด? เขาไม่ได้เป็นอะไรกับเจ้าเสียหน่อย!”

        “...” สีหน้าดำมืดของฟู่ถิงเย่ยิ่งดำคล้ำลงไปอีก!

        แต่เขากลับไม่สามารถบอกว่าตนเป็นคู่หมั้นของหวาชิงเสวี่ยเพราะช่วงไว้ทุกข์ของแคว้นนั้น ห้ามพูดถึงเรื่องแต่งงานโดยเด็ดขาด! แอบตกลงกันได้ แต่ถ้าพูดออกมาอย่างเปิดเผยนั่นก็เท่ากับเป็นการดูหมิ่นพระราชอำนาจ!

        ฟู่ถิงเย่ทำหน้าบึ้งตอบว่า“ตอนนี้ทูตจากต้าเหลียวอยู่ในเซิ่งจิง ในเมืองอาจจะมีพวกหน่วยสอดแนมอยู่ ขอฝ่าบาททรงระมัดระวังด้วยพ่ะย่ะค่ะเพื่อผลประโยชน์ของส่วนรวม”

        หลี่จิ่งหนานโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ“เมื่อคืนหนิงอ๋องเลี้ยงต้อนรับพวกเขากันอย่างเอิกเกริก ทุกคนดื่มจนเมามายกันหมดแล้วไม่มีอะไรหรอกน่า”

        “หนิงอ๋อง?”ฟู่ถิงเย่ชะงักไปเล็กน้อย

        หลี่จิ่งหนานไม่สนใจเขาเอื้อมมือมาผลักหวาชิงเสวี่ยเบาๆ “เจ้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเร็วเข้า ไม่ต้องห่วง ข้าพาทหารองครักษ์มาด้วยเยอะแยะไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก!”

        “เช่นนั้นก็ดี ท่านรอข้าสักครู่”หวาชิงเสวี่ยกลับเข้าไปในห้องด้วยความดีใจแล้วปิดประตู

        หลี่จิ่งหนานเตะประตูแล้วตะโกน“แต่งให้สวยๆ หน่อยนะ อย่าทำให้ข้าต้องเสียหน้า!”

        ฟู่ถิงเย่ “...” ไหนลองพูดอีกที?!แท้จริงนางเป็นคนของใครกันแน่?!

        หวาชิงเสวี่ยไม่รู้จักแต่งตัว

        นางใส่เสื้อผ้าเพียงสองแบบเท่านั้นแบบแรกคือชุดทำงานที่ใส่ในห้องทดลอง แบบที่สองคือชุดนอนที่ใส่ในบ้าน

        ต่อมาเมื่อนางข้ามภพมาเสื้อผ้าทั้งหมดก็เป็นของที่จ้าวเซิงจัดหามาให้ มีอะไรก็ใส่ๆ ไป นางไม่ได้เลือกอะไรมาก

        หวาชิงเสวี่ยล้างหน้าล้างตาและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เร็วที่สุดเมื่อออกมาก็ยังคงสภาพเดิมคือเรียบง่าย นอกจากนั้นก็มีเพียงเนื้อผ้าที่ดูดีขึ้นเล็กน้อย

        หลี่จิ่งหนานมองนางตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วส่ายหน้าพร้อมกับถอนหายใจ “ไม่อยากจะเชื่อ เจ้ามาต้าฉีนานขนาดนี้แล้ว ทำไมตอนนี้ยังเกล้าผมไม่เป็นอีก?”

        หวาชิงเสวี่ยลูบผมเปียที่ปล่อยลงมาแล้วหน้าแดงเล็กน้อย

        เรื่องนั้น...มันยากจริงๆนะ

        หลี่จิ่งหนานใช้เสี่ยวโต้วจื่อที่อยู่ข้างหลัง“ไป หวีผมให้นางใหม่”

        ในวัง คนที่ต้องรับใช้นอกจากฮ่องเต้ก็คือเหล่าพระสนมดังนั้นการหวีผมและเกล้าผมจึงเป็นทักษะที่ขันทีในวังต้องมี

        แต่หวาชิงเสวี่ยนั้นมัดผมเปียเดียวมาโดยตลอดไม่มีทั้งเชือกมัดผมและปิ่นปักผม แม้เสี่ยวโต้วจื่อจะมีมือที่ว่องไว แต่ก็ทำได้เพียงรวบผมเป็นมวยคู่แบบง่ายๆ

        เมื่อเปลี่ยนทรงผมแล้วหวาชิงเสวี่ยก็ดูสวยหวานขึ้นมาทันที แม้แต่อายุก็ดูอ่อนเยาว์ลงอีกหลายปี

        ฟู่ถิงเย่มองดูนางที่ดูสดใสน่ารักดวงตาเป็นประกาย แล้วคิดในใจ ‘ฮ่องเต้น้อยคนนี้ก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์ไปเสียหมด’

        “ไปแต่เช้ากลับแต่เช้ายามค่ำคืนมีกฎห้ามออกจากเรือน อย่ามัวแต่เที่ยวเล่นอยู่ในเมืองนานเกินไปเล่า”

        ก่อนจะออกไป ฟู่ถิงเย่ได้กำชับกับนาง

        หลี่จิ่งหนานไม่ใส่ใจ“มีข้าอยู่ทั้งคน ใครจะกล้าห้ามกันล่ะ?”

        พูดจบก็รู้สึกว่าไม่ถูกต้องเด็กน้อยขมวดคิ้ว ทำท่าทางเหมือนผู้ใหญ่ แล้วถามฟู่ถิงเย่ “ท่านแม่ทัพฟู่ ทำไมท่านต้องยุ่งกับหวาชิงเสวี่ยด้วย?นางไม่ใช่เด็กน้อยแล้วนะ!”

        ฟู่ถิงเย่หัวเราะเยาะในใจแล้วคิดว่า ‘เจ้านั่นแหละเด็กน้อย แต่ข้ายุ่งกับเจ้าได้หรืออย่างไร?’