ย้อนกาลมาสานวาสนารักกับท่านอ๋อง 苏王妃

ค่ายทหาร เมืองเป่ยจิง

รถม้าคันหนึ่งแล่นมาจอดนิ่งอยู่ด้านหน้า ทหารยามหันมามองป้ายจวนบนรถม้าเพียงแวบเดียวก่อนจะหันกลับไปยืนยามต่อ ไม่ได้ทักทาย และไม่ได้ขับไล่ให้กลับไป

สาวใช้นางหนึ่งแหวกม่านออก ชะเง้อมองเข้าไปในค่ายอยู่ครู่หนึ่งก็หันไปพูดกับคนบนรถม้าเสียงเบา

“คุณหนู ถ้าวันนี้หวางเย่ก็ไม่มาเล่าเจ้าคะ บ่าวไม่เห็นม้าสีพุทราแดงเลยเจ้าค่ะ”

“วันนี้ก็ไม่มาหรือ” น้ำเสียงผิดหวังของสตรีดังออกมาจากรถม้า เสียงของนางราบเรียบไร้อารมณ์ขึ้นมาทันที “เช่นนั้น เจ้านำอาหารไปฝากให้ท่านพ่อเถิด”

สาวใช้รับคำแล้วจึงยกกล่องอาหารลงจากรถม้า ในตอนนั้นเองที่เสียงกีบม้าดังใกล้เข้ามา ทางทิศใต้มีม้าสามตัวกำลังมุ่งตรงมา หิมะขาวฟุ้งตลบอยู่เบื้องหลัง

สาวใช้นางนั้นตาโตรีบส่งเสียงเรียกอย่างตื่นเต้น “คุณหนู มาแล้วเจ้าค่ะ ใกล้มาจะมาถึงตรงนี้แล้วเจ้าค่ะ”

ม่านรถม้าถูกแหวกออกทันที สตรีที่ยังไม่ออกเรือนผู้หนึ่งมุดลอดผ้าม่านออกมายืนบนชานพักรถม้า ท่วงท่าของนางราวกับนกยูงรำแพนหาง สาวใช้รีบวางกล่องอาหารลงแล้วเข้ามาประคองผู้เป็นนายลงจากรถ

ตอนที่ม้าสามตัววิ่งมาถึง นางก็หันกลับไปมองด้วยสีหน้าทั้งประหลาดใจระคนดีใจ

ม้าสีพุทราแดงลดความเร็วลงเมื่อใกล้ถึงประตูค่าย ยามนี้ทหารยามได้เปิดประตูค่ายรอแล้ว คุณหนูหวังพลันก้าวออกไปยืนบนเส้นทางที่ม้าจะวิ่งผ่าน ยอบกายทำความเคารพอย่างแช่มช้อย ใบหน้ารูปผลแตงเงยขึ้น ปลายจมูกแดงเล็กน้อยจากความหนาว

“คำนับหวางเย่”

จูเกาเซวียนดึงม้าให้หยุด ขมวดคิ้วมองสตรีที่มักจะมาโผล่ที่ที่ไม่ควรมาด้วยแววตาตำหนิ

“เจ้าอีกแล้ว คิดว่าค่ายทหารเป็นร้านเสื้อสตรีหรือไร กลับไปเสีย”

คุณหนูหวังสะดุ้ง มือที่ประคองไว้ที่เอวสั่นน้อยๆ นางกัดริมฝีปากราวกับไม่ได้รับความเป็นธรรม ตอบกลับมาด้วยเสียงสั่นเครือ

“ขออภัยที่รบกวนหวางเย่ หม่อมฉันเพียงมาส่งอาหารให้ท่านพ่อ ไม่ตั้งใจให้ลำบากผู้ใดเลยเพคะ ส่งอาหารเสร็จแล้ว หม่อมฉันก็จะกลับทันทีเพคะ”

ม้าพุทราแดงพ่นลมออกทางจมูก ราวกับจะตอบแทนคนบนหลัง จูเกาเซวียนชักม้าหลบแล้วเดินม้าผ่านนางไปโดยไม่พูดอะไรอีก

พอเข้ามาในค่ายจางเจี้ยนก็เอ่ยขึ้นเบาๆ “หวางเย่ กระหม่อมคิดว่า คุณหนูหวังคงมาดักรอท่านกระมัง นางมักก้าวออกมาขวางม้าท่านทุกครั้งที่เจอเลย...”

ไอเย็นที่กดทับลงมาอย่างฉับพลันทำให้จางเจี้ยนสะดุ้ง เขายกมือขึ้นลูบแขนแรงๆ พอหันไปเห็นสายตาเจ้านายปากก็หุบลงราวกับหอยกาบ รีบจูงม้าไปเก็บอย่างรู้หน้าที่

จูเกาเซวียนเดินเข้าไปในกระโจมใหญ่ ร่วมประชุมการฝึกกับเหล่าขุนพลตามปกติ เมื่อถึงเวลาอาหารเที่ยง ก็อยู่รับประทานร่วมกับผู้ใต้บังคับบัญชาต่อ

อาจเป็นเพราะช่วงหลังมานี้เขากินอาหารจวนจนติดลิ้นเสียแล้ว จึงได้รู้สึกว่าอาหารกองทัพรสชาติแย่เกินไป ชายหนุ่มคีบอาหารใส่ปากเคี้ยวช้าๆ ให้ละเอียดที่สุด

“เฮ้อ! เมื่อไร กองทัพเราจะมีพ่อครัวฝีมือดีสมัครเข้ามาบ้าง ข้ากินรสนี้จนจะกลายเป็นพระโพธิสัตว์แล้ว อีกนิดเดียวก็จะละสัมผัสทางรสได้อยู่แล้ว”

เสียงบ่นดังขึ้นมาจากปลายโต๊ะ มีเสียงเออออเห็นด้วยดังขรม

“นี่คืออะไร เหตุใดอร่อยกว่าจานอื่น”

พอได้ยินว่ามีของอร่อยทุกคนก็หันไปมอง “ส่งมาให้ข้าลองบ้าง เหตุใดตรงนี้ไม่มีอาหารจานนั้น”

อาหารจานหนึ่งค่อยๆ เลื่อนผ่านหน้าทุกคนมาทางปลายโต๊ะอีกด้าน แต่ละคนต่างจ้วงตะเกียบคีบใส่ชามตนเอง พอได้ชิมคำหนึ่งสีหน้าพวกเขาก็เปล่งประกาย ผงกศีรษะรัวๆ ราวกับไก่จิกข้าวเปลือก

“หวางเย่ลองสิขอรับ รสดียิ่งนัก”

หมูราดน้ำแดงถูกส่งมาตรงหน้า จูเกาเซวียนจึงคีบมาชิ้นหนึ่ง กลิ่นหอมเครื่องเทศนำมาก่อน รสหมูนุ่มหวานเค็มกำลังดี ไม่เลี่ยน เขาเคี้ยวนานกว่าปกติแล้วคีบข้าวใส่ปากตามลงไป

ดูก็รู้ว่าหมูน้ำแดงชิ้นนี้ ทำให้คนบนโต๊ะเจริญอาหารยิ่งขึ้น

“หมูน้ำแดงจานนี้ บุตรสาวข้าทำเอง” น้ำเสียงอันภาคภูมิใจของรองแม่ทัพหวังดังมาจากปลายโต๊ะ

ปลายตะเกียบของจูเกาเซวียนที่กำลังยื่นไปทางจานหมูน้ำแดงพลันชะงัก เขาหยุดเคี้ยวอาหารในปากไปครู่หนึ่ง ปลายตะเกียบที่ลอยค้างอยู่กลางอากาศของเขาทำให้สายตาหลายคู่เหลือบมามอง เขาจึงคีบหมูขึ้นมากินอีกคำ

เคี้ยวไปครู่ใหญ่ ก็นึกถึงรากบัวต้มกระดูกหมูวันนั้นขึ้นมา นางทำเช่นไรนะรสจึงได้อุ่น นุ่ม กลมกล่อมกำลังดีเช่นนั้น หมูน้ำแดงจานนี้สู้ไม่ได้แม้แต่น้อย

พอกินไปได้สามชิ้นจูเกาเซวียนก็หยุด

“หวางเย่เหตุใดไม่เสวยอีกเล่าขอรับ” ขุนศึกที่นั่งด้านข้างถามเสียงดัง ดึงสายตาหลายคนให้หันกลับมาอีกครั้ง

“ข้ายังไม่หายดี กินอาหารมันมากไม่ดี พวกเจ้ากินเถอะ”

เขาตอบเสียงเรียบ คีบปลานึ่งที่มีกลิ่นคาวน้อยๆ มาใส่ปาก เคี้ยวช้าๆ ด้วยสีหน้าปกติ ทว่าในใจกลับครุ่นคิดถึงใครอีกคน

คิดผิดจริงๆ ที่อยู่กินอาหารที่นี่ ยามนี้หวางเฟยทำอะไรอยู่นะ

โถงหน้า จวนฮั่นอ๋อง

ซูอันหนิงพลิกดูถุงมือหนังกวางที่เฒ่าแก่เนี้ยรุ่ยนำมาขอคำปรึกษา รุ่ยฮูหยินเม้มริมฝีปาก มองดูท่าทางอิดโรยของพระชายาฮั่นอ๋องด้วยสีหน้าเกรงใจ

“หม่อมฉันไม่ทราบว่าหวางเฟยเจ็บหนักเพียงนี้ วันนี้มารบกวนแล้วเพคะ”

ซูอันหนิงโบกมือ เงยหน้าขึ้นมายิ้มให้ “ฮูหยินนำการค้ามาให้ถึงเรือนเป็นเรื่องดีเพียงนี้ ข้าย่อมต้องรีบลุกขึ้นมารับการค้านี้แน่นอน”

รุ่ยฮูหยินถอนใจยาว สีหน้าจากอึดอัดแปรเปลี่ยนเป็นแจ่มใส “หมายความว่าหวางเฟยตกลงให้รุ่ยจิ่งฟางผลิตถุงอุ่นมือหนังกวางแล้วใช่หรือไม่”

ซูอันหนิงพยักหน้า “แต่แบบที่เจ้าทดลองทำมานี้ใช้ไม่ได้หรอกนะ ข้าจะให้แบบที่ถูกต้อง”

รุ่ยฮูหยินหัวเราะเบาๆ กล่าวว่า “จู่ๆ จ้าวหวางก็มาขอให้ที่ร้านเย็บถุงอุ่นมือแบบของฮั่นหวาง หม่อมฉันก็ไม่เคยเห็นเสียด้วย รู้แค่ว่าคราวนั้นหวางเฟยมาซื้อหนังกวางไป ก็เลยทดลองทำออกมาตามแบบที่จ้าวหวางอธิบาย แต่จ้าวหวางกลับบอกว่าใส่ไม่สบาย หม่อมฉันจึงได้แบกหน้าแก่ๆ มาขอรบกวนในวันนี้นี่แหละเพคะ”

“ใส่ซับในด้วยจะทำให้รู้สึกสบายเวลาสวม” ซูอันหนิงยิ้มตอบ

“เป็นเช่นนี้นี่เอง...” รุ่ยฮูหยินเม้มริมฝีปากแล้วถามเสียงเบา

“นอกจากถุงอุ่นมือ ฮั่นหวางยังมีเสื้ออุ่นอย่างอื่นอีกหรือไม่เพคะ”

ซูอันหนิงหัวเราะเบาๆ “มีสิ เจ้าจะเปลี่ยนจากร้านเสื้อสตรีเป็นร้านเสื้อบุรุษแล้วหรือ”

รุ่ยฮูหยินหัวเราะตาม “ลืมไปเลยเพคะ ขายให้จ้าวหวางได้ไม่ได้หมายความว่าบุรุษทั้งเป่ยจิงจะซื้อ ถึงอย่างไรเสื้อตัวในภรรยาก็ต้องเป็นคนเย็บให้”

ซูอันหนิงนิ่งไปเล็กน้อย มือที่ถือถุงมือหนังกวางบีบแน่น

เสื้อของจูเกาเซวียน นางไม่ได้เย็บเองสักตัว...อย่างนางนี้ เรียกว่าบกพร่องในหน้าที่ภรรยาหรือไม่นะ

ทั้งคู่สนทนากันอีกครู่หนึ่ง รุ่ยฮูหยินก็จากไป

ซูอันหนิงนำเสื้อตัวในของจูเกาเซวียนออกมาดู ยามนี้บุรุษผู้นั้นกำลังโกรธที่นางไม่ยอมปรึกษาเขาเรื่องยา เช่นนั้น...นางจะเย็บเสื้อให้เขาสักตัวเป็นการตอบแทนก็แล้วกัน