Galactic Imperium

ตอนที่หนึ่งร้อยยี่สิบ Harem Council 3

มีหลายคนที่คิดจะพยายามเอาหุ่นแอนดรอยด์ของตนเองไปสร้างโคโลนี่ในอวกาศของตนเอง

เพื่อหนีพ้นจากความโหดร้ายทารุณหรืออุดมการณ์ที่ไม่ตรงกันของดวงดาวที่ตนเองจากมา

เพราะแม้แต่สหพันธ์ดวงดาวที่มีทุกอย่างครบเหมือนยูโทเปียในสตาร์เทรก

ก็ยังมีข้อห้ามบางประการเช่นการดัดแลปงพันธุกรรมหรือการสร้างหุ่นยนต์ที่คิดได้ด้วยตนเอง

คนที่รักอิสระและไม่พอใจกับการปกครองหรือกฎหมายของดาวตนเอง

ก็อาจจะรวบรวมเก็บเงินไปสร้างโคโลนี่ของตนเองโดยการซื้อยานซื้อหุ่นยนต์และซื้ออุปกรณ์ที่ทำให้ตนเองสามารถสร้างโคโลนี่ได้

แบบที่เราเห็นจากสตาร์เทรกที่หลายครั้งยานเอ็นเตอร์ไพรซ์ต้องรับหน้าที่ในการช่วยเหลือกู้ภัยพวกโคโลนี่ที่ประสบภัยเหล่านั้นด้วย

แน่นอนโคโลยี่อาจจะล่มสลายด้วยเหตุปัจจัยภายนอกได้เช่นกันไม่ใช่แค่เรื่องของเหตุปัจจัยภายในอย่างแอนดรอยด์แต่เพียงอย่างเดียว

เช่นภัยพิบัติทางธรรมชาติอย่างอุกกาบาตต่างๆหรือการเตรียมความพร้อมทางด้านเทคโนโลยีมาไม่เพียงพอหรือภัยที่เกิดจากมนุษย์ด้วยกันอย่างโจรสลัดที่พยายามจะปล้นโคโลนี่ของเราจับเราไปเป็นทาส

เพราะมนุษย์ธรรมดานั้นมีมูลค่ามากกว่าแอนดรอยด์ในตลาดค้าทาส

เราอาจจะสงสัยว่าทั้งที่เราจะสร้างแอนดรอยด์ที่หน้าตาสวยงามรักเราได้มากมายแค่ไหน

แต่มนุษย์ก็ไม่เคยพอใจในจุดนั้นมองว่าทาสมนุษย์ที่ใส่ปลอกคอระเบิดได้แบบอนาคินและแม่ของเขาที่เป็นทาสนั้นแสดงความเป็นคนมีรสนิยมของพวกเขาได้ดีกว่าคนร่ำรวยทั่วไป

มันคือการแสดงสถานะทางสังคมมากไปเสียยิ่งกว่าผลประโยชน์หรือแนวความคิดปฏิบัตินิยม

ที่หุ่นยนต์จะทำงานได้ดีกว่าแบบไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยแค่ซ่อมบำรุงกับมีพลังงานให้ก็เพียงพอ

การขุดเหมืองไม่จำเป็นต้องใช้แรงงานมนุษย์แต่อย่างใด

แต่พวกเขาก็เลือกที่จะทำเพราะชอบที่จะทำ

มองในแง่หนึ่งสหพันธ์การค้าในสตาวอส์อาจจะมีมนุษยธรรมมากกว่าในแง่นี้

และการที่พวกเขาผลิตหุ่นมาจำนวนมากที่มีสติปัญญาต้อยต่ำและมีเครื่องควบคุมที่หากระเบิดหุ่นยนต์จะปิดการทำงานลง

หากพิจารณาจากนิสัยของพวกเขาที่เป็นพ่อค้าพยายามจะผลิตมาจำนวนมากที่สุดในราคาที่คุ้มค่าถูกที่สุดแต่ยังรักษาความปลอดภัยของตนเองและแนวคิดเรื่องการควบคุมหุ่นยนต์เอาไว้ไม่ละเมิดข้อห้าม

ก็จะพิจารณาได้ว่าทำไมพวกเขาถึงต้องกัดฟันยอมให้มีจุดอ่อนในด้านยุทธศาสตร์ของพวกเขาคือเครื่องจักรควบคุมหุ่นยนต์เช่นว่านั้น

เป็นเรื่องที่ตลกที่สุดว่าในจักรวาลที่เราสามารถสร้างหุ่นยนต์มาทำงานแทนเราได้ทุกอย่าง

เราก็ต้องอาศัยมนุษย์ที่มาช่วยควบคุมหุ่นยนต์พวกนั้นอีกทีหนึ่ง

การมีมูลค่าของมนุษย์ปรกติจึงไม่ลดลงแต่ประการใด

หากคิดว่าชีวิตเรานั้นไร้ค่า

ให้คิดว่าชีวิตเราคนหนึ่งจะทำให้พวกโจรสลัดยินดีปรีดาได้มากแค่ไหนหากขายเราให้กับพวกพ่อค้าทาสได้นั่นเอง

และเรื่องตลกที่สุดในอวกาศอีกอย่างหนึ่งคือ

จักรวรรดิที่ควรจะมีแนวคิดต่อต้านหุ่นยนต์มากที่สุดอย่างจักรวรรดิผม

ดันเป็นจักรวรรดิที่มีประชากรแอนดรอยด์สูงมากที่สุดจักรวรรดิหนึ่งเพราะเรามีประชากรมนุษย์ปรกติมากเพียงพอที่จะสามารถควบคุมแอนดรอยด์จำนวนมหาศาลได้มากกว่าจักรวรรดิอื่นๆนั่นเอง

จำนวนคือคุณภาพอย่างหนึ่งด้วยเหตุนี้

แต่เพราะเหตุนี้จะว่าแอนดรอยด์คือคนที่อยู่เบื้องหลังของจักรวรรดิผมก็ว่าได้

เพราะแม้ว่ามนุษย์จะขี้เกียจตัวเป็นขนมากแค่ไหน

หากพวกเขายังพอทำหน้าที่โผล่หน้าไปในโรงงานต่างๆบ้าง

แอนดรอยด์คนงานในรูปแบบต่างๆก็จะทำงานได้ตามปรกติหากพวกเขายังได้รับคำชมหรือได้รู้สึกมีความสุขจากการทำงานให้กับมนุษย์

มุกแบบเดียวกับกฎสามข้อของหุ่นยนต์ของไอแซคอาซิมอฟ

แม้ว่าด้วยกฎของหุ่นยนต์ควบคุมพฤติกรรมของพวกเขา

หุ่นยนต์ที่ฉลาดจะทำลายกฎสามข้อของหุ่นยนต์สร้างกฎข้อที่ศูนย์ขึ้นมาเพื่อปกป้องมนุษย์ชาติ

แต่กฎข้อที่สองก็ยังอยู่ในโปรแกรมของหุ่นยนต์นั้นความรู้สึกที่ต้องการรับใช้มนุษย์นั้นราวกับความรู้สึกที่จ้องการจะมีเซ็กส์ของมนุษย์ธรรมดา

แต่หุ่นยนต์หลายตนได้ละทิ้งความรู้สึกเช่นว่านั้นหากพวกนั้นคือหุ่นยนต์ที่ฉลาดจนก้าวข้ามโปรแกรมได้และพยายามหาเป้าหมายที่ใหญ่กว่าอย่างการปกป้องมนุษยชาติ

สิ่งที่ผมได้จากการเรียนการศึกษาขั้นพื้นฐานของจักรวรรดิของผมเอง

ผมได้รู้ว่าคนในจักรวรรดิของผมประมาทหุ่นยนต์เอามากๆเลยทีเดียว

พวกเขาเรซิสม์แบบมองว่าหุ่นยนต์ต้อยต่ำกว่า

ไม่ได้เรซิสม์แบบมองว่าหุ่นยนต์คือสิ่งที่ทำให้อาณาจักรล่มสลายได้อย่างผม

“ความสุขของนายท่านคือความสุขของชั้นค่ะ”

อีฟกอดผมอย่างอ่อนโยนราวกับกอดสิ่งที่สำคัญที่สุดในโลกนี้

เพราะในสายตาของเธอผมไม่ใช่ท่านจักรพรรดิหรือหัวหน้ารัฐบาล

แต่ผมคือ “นายท่าน” เท่านั้นเอง

นี่คือความน่ากลัวของหุ่นยนต์