“แอนเดอร์สัน หลานจะเข้าไปในมิสเทอรี่วันไหน”
“ผมว่าจะเข้าไปพรุ่งนี้ครับ ตอนนี้หยุดมานานแล้ว ผมควรจะรีบเดินทางไปปลุกจิตวิญญาณให้ได้เสียที”
“ถ้าอย่างนั้นลุงจะให้นักเวทย์ 800 ปีไปด้วยนะ จะได้ง่ายขึ้น”
แอนเดอร์สันฉีกยิ้มเล็กน้อย เมื่อรู้ว่าเขาจะมีคนคอยป้องกันระหว่างเดินทาง อย่างไรก็ตามเขากลับหุบยิ้มเนื่องจากนักเวทย์ 800 ปีจะทำให้เขาปลอดภัยเกินไป อันตรายที่ระบบวัดได้จะลดระดับลงเพราะระบบได้นำนักเวทย์ 800 ปีที่อยู่ฝั่งเดียวกับเขาไปคิดร่วมกับเครื่องป้องกัน ทำให้ความอันตรายที่ควรจะเพิ่มสูงหยุดอยู่กับที่
“ไม่เป็นไรครับลุง ครั้งนี้ผมวางแผนจะทำบางอย่าง นักเวทย์ 700 ปีไม่สามารถฆ่าผมได้ในตอนนี้ ส่วนนักเวทย์ 800 ปีถ้าผมไม่ยอมให้ตัวเองถูกฆ่าพวกเขาก็ฆ่าผมไม่ได้”
“มันอันตรายเกินไป”
“ผมมีเหตุผลอยู่ครับ ด้วยคำสาปของผมในตอนนี้ ทำให้ผมสามารถทำอะไรได้หลายอย่างกว่าเดิม”
“ได้ ถ้าหลานมั่นใจขนาดนั้นลุงจะไม่ทำอะไรนอกจากรอช่วยหลานอยู่ในสถานีโคเวีย ส่วนเรื่องการสนันสนุน กลุ่มอำนาจตระกูลเฟียร์จะรอต่อไปเผื่อจะมีตระกูลใดหรือกลุ่มอำนาจใดอยากเข้าร่วมกับทางเรา”
“ขอบคุณครับ ผมวางสายก่อนนะครับลุง”
“ดูแลตัวเองด้วย”
แอนเดอร์สันวางสายแล้วมองจ้องไปยังสถานะของเขา แม้พลังเวทย์จะหยุดอยู่ที่ 300 ปี แกนพลังเวทย์จากการทำความเข้าใจเวทย์ทั้ง 4 ธาตุให้เป็นระดับ 8 ได้แก่ธาตุดิน ธาตุแสง ธาตุลมและธาตุไม้ ทำให้เขาได้แกนพลังเวทย์ของเขาเพิ่มระดับไปอีก 20 ปีจนมีแกนพลังเวทย์ 1,778 ปี
สิ่งที่เขาเตรียมพร้อมไม่ได้มีแค่นี้ ในแหวนเก็บของยังมีกระดาษเวทย์ระดับ 8 อีกจำนวน 100 แผ่น มันมากกว่าการ์ดโจมตีและการ์ดป้องกันจากระบบที่รวมกันแล้วก็ยังได้เพียง 20 ใบ ครั้งนี้เขาเชื่อว่าตัวเองจะสามารถเอาชีวิตรอดได้ดีมากยิ่งขึ้น
“เอาชุดนี้ก็แล้วกัน”
ชุดเกราะลายพรางกลมกลืนไปกับผืนป่านำออกมาสวมใส่ มันเป็นชุดเกราะเต็มตัวระดับ 3 สาเหตุที่แอนเดอร์สันต้องการสวมใส่มันก็เพราะว่าเขาอยากจะปกปิดตัวตน ไม่ให้คนที่ไม่ยุ่งเกี่ยวกับตัวของเขาแส่เข้ามาหาเรื่อง เขาต้องการคัดคนที่ต้องการเล่นงานเขาจริงๆ ในการเดินทางเข้าสู่มิสเทอรี่แอนเดอร์สันคิดว่าการปกปิดของเขาจะต้องถูกเปิดเผยอย่างแน่นอน เขาจึงต้องคัดคนไล่ล่าเพื่อไม่ให้มันวุ่นวายเกินไป
ก็อกก็อกก็อก
ประตูห้องอาจารย์วิเอร่าถูกเคาะในช่วงกลางดึก ก่อนจะไปแอนเดอร์สันอยากสอบถามเกี่ยวกับกิจกรรมที่เขาไม่สามารถพลาดได้
“ใคร”
“อาจารย์ผมแอนเดอร์สันเองครับ”
“เข้ามาสิ”
แอนเดอร์สันเข้าไปในห้องอาจารย์ จากการเก็บเอกสารดูเหมือนว่าอาจารย์ใกล้จะเดินทางกลับไปยังห้องตัวเองแล้ว
“อาจารย์ครับ ถ้าสมมติผมต้องเดินทางไกลหลายเดือนอาจจะถึงครึ่งปี ผมจะพลาดอะไรสำคัญไปไหมครับ”
อาจารย์วิเอร่าพอจะได้ยินสถานการณ์ทางฝั่งตระกูลสกอร์เปี้ยนส์มาบ้าง แต่เธอก็สงสัยแอนเดอร์สันที่กำลังบอกว่าจะเดินทางไกล แม้จะใช้เรื่องสมมติเธอก็รับรู้ได้ว่าจะต้องเป็นเขาที่ต้องการออกเดินทาง อย่างไรก็ตามเธอกลับมองเห็นว่าพลังเวทย์ของแอนเดอร์สันหยุดอยู่ที่ 300 ปีเช่นเดิมทั้งที่เธอได้ยินข่าวการปลุกจิตวิญญาณของแอนเดอร์สันหลังจากสืบทอดคำสาปมานับหมื่น
“นายจะเดินทางไปปลุกจิตวิญญาณที่เหลืออยู่เหรอ” แอนเดอร์สันที่รู้ว่าปกปิดไม่ได้แล้วเขาจึงพยักหน้า เรื่องพรของเขาอีกไม่ช้ามันจะถูกพูดไปทั่วว่าเขามีพรมากกว่า 1 อย่าง ไม่เพียงเท่านั้นเขาคิดว่าข่าวลือจะมากกว่านั้น เขาจะกลายเป็นบุคคลที่ไม่ได้มีเพียงแค่ 2 พร
“ใช่ครับ ผมกำลังจะเดินทาง พื้นที่มันค่อนข้างไกลมากๆ”
“กิจกรรมที่เธอกลัวว่าจะขาดสินะ คงเป็นสอบเลื่อนระดับนักเวทย์ในเทอมหน้า หากเธอพลาดอย่าได้คิดเลยว่าการขึ้นปี 2 จะง่ายอีกต่อไป มันจะเป็นตราบาปที่บันทึกเอาไว้ว่านายเป็นพวก ขี้เกียจ”
“แค่มาให้ทันสอบสินะครับ แล้วเรื่องงานแข่งของเทอมหน้าล่ะครับ”
“กำหนดการเปลี่ยนไปแล้ว มันจะจัดขึ้นในช่วงปิดเทอม แต่ก็ไม่แน่กำหนดการเปลี่ยนแปลงได้เสมอ”
“แสดงว่าผมยังมีเวลาสินะ ค่อยโล่งใจหน่อย ถ้าอย่างนั้นผมไปก่อนนะครับอาจารย์”
แอนเดอร์สันโบกมือลาอาจารย์ก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้องไปด้วยความรวดเร็ว อาจาร์ยวิเอร่าที่มองเห็นแอนเดอร์สันนำผ้าคลุมออกมาสวมทับเธอก็รู้ได้เลยว่าเขากำลังจะเดินเข้าไปในมิสเทอรี่
“หวังว่าจะไม่ตายนะ”
—---------------------------------
“พบคนแต่งตัวด้วยชุดสีดำออกมาจากวิทยาลัยอาร์เดลในช่วงกลางดึก”
เสียงระบบสื่อสารส่งไปในระบบเพื่อพูดคุยกัน กลุ่มคนที่ประจำอยู่ในจุดต่างๆล้วนตื่นตัวกระทันหันพยายามจับตำแหน่งคนปริศนาที่ถูกรายงานเมื่อครู่นี้เพื่อจะตรวจสอบให้รู้ว่าเป็นใคร หน้าที่ของพวกมันคือการจับตามองผู้ที่คิดว่าเป็นแอนเดอร์สันจากนักเรียนมากมายที่เดินเข้าเดินออกวิทยาลัยแห่งนี้
“ไม่ทัน เขาเร็วมาก ต้องให้กลุ่มคนที่อยู่ในสถานีโคเวียเป็นคนตรวจสอบ”
ร่างในชุดคลุมสีดำพุ่งผ่านหน้าเหล่าคนที่จับตามองไปอย่างรวดเร็ว ต่อให้จะพยายามไล่ตามด้วยพลังเวทย์สี่ร้อยปีของพวกมันไม่มากพอที่จะตามเป้าหมาย จึงทำได้เพียงแค่รอให้คนที่อยู่ด้านในสถานีโคเวียติดต่อกลับมา
ตุบ!
“หวังว่าจะได้ตั๋วเป็นกอบเป็นกำนะ”
แอนเดอร์สันสั่นไปทั้งตัวเล็กน้อย เมื่อนึกถึงตั๋วที่เขาจะได้รับถึงตอนนี้เวทมนตร์และอุปกรณ์หลายอย่างในระบบมันจะมีระดับเพียงแค่ 6 เขาเชื่อว่าในอนาคตมันจะกลายเป็นสุดยอดระบบที่จะช่วยเขา เวทย์ระดับ 6 จะไม่ใช่เวทย์สูงสุดอีกต่อไป มันจะมีเวทย์ระดับ 7 และ 8 หรือไม่ก็สูงกว่าปรากฎออกมา เพียงแค่เขาก้าวข้ามนักเวทย์ 300 ปีไปให้ได้ตัวของเขาก็จะกลายเป็นผู้แข็งแกร่งที่อยู่ในระดับแนวหน้าของสหพันธ์อย่างแน่นอน
ตุบ!
สองเท้าเหยียบลงบนพื้นกระจกเรืองแสง พลางมองออกไปรอบข้างด้วยใบหน้าตื่นเต้นดีใจ ภาพของสถานีโคเวียยังคงเป็นภาพเดิมไม่เปลี่ยนไปจากครั้งก่อนที่เดินทางมา ถึงตอนนี้มันจะเป็นเวลามืดค่ำไปแล้วก็ตาม
[แจ้งเตือน ท่านตกอยู่ในอันตรายระดับ 8]
แอนเดอร์สันมองไปยังชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ใกล้ๆกับสะพานข้ามมิติ ด้วยการมองจ้องมายังแอนเดอร์สันนี้ทำให้เขารู้ว่าตัวของมันกำลังใช้เวทย์ตรวจสอบเขา จนรู้ว่าชายที่อยู่ในชุดเกราะลายพรางปิดทับด้วยผ้าคลุมคือเขา
“เรียกเพื่อนของแกมาสิ”
แอนเดอร์สันกล่าวอย่างท้าทาย ก่อนจะพุ่งออกไปจากสะพานข้ามมิติ ทันใดนั้นอันตรายก็พุ่งสูงถึงระดับ 41 ส่งผลให้แอนเดอร์สันฉีกยิ้มกว้าง เพียงแค่การปรากฎตัวของเขาก็ทำให้นักฆ่าหลายคนทำงานจนอันตรายเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ
แอนเดอร์สันไม่ตื่นตระหนกตกใจกับการแจ้งเตือนถึงอันตรายเลยทำเพียงพุ่งออกไปจากสถานีมุ่งหน้าไปยังพื้นที่ปลุกจิตวิญญาณฉายามีดผสาน ซึ่งมันเป็นฉายาที่เขาไม่เคยใช้งานเลยทั้งๆที่คิดว่าจะซื้อมาใช้งานต่อสู้ระยะประชิด คนที่เขาเจอตลอดกลับเป็นนักเวทย์ระดับสูง จนเข้าประชิดไม่ได้
ตุบ!
แอนเดอร์สันหยุดยืนอยู่หน้าประตูทางออกของสถานีโคเวีย ทำให้นักฆ่าที่ตามมาหยุดเท้าลงเพราะไม่เข้าใจว่าแอนเดอร์สันกำลังจะทำอะไร อย่างไรก็ตามเมื่อทุกคนสัมผัสได้ถึงมานาของแอนเดอร์สันบนใบหน้าของพวกมันก็เริ่มปรากฎความสงสัยในทันที
“ทำไมมันยังเป็นนักเวทย์ 300 ปีอยู่อีกล่ะ ไม่ใช่ว่ามันปลุกจิตวิญญาณแล้วเหรอ”
เมื่อ 20 วันก่อนทุกคนได้รับรู้ถึงการลอบสังหารแอนเดอร์สันหลังจากปลุกจิตวิญญาณในเขต 4 แต่หลังจากเขาปรากฎตัวหลังจากอยู่ในวิทยาลัยมาเป็นเวลานานนี้ พลังเวทย์ของแอนเดอร์สันกลับหยุดอยู่ที่ 300 ปีเช่นเดิม ส่งผลให้ทุกคนเกิดความสงสัยและเกิดความระมัดระวังตัวที่สูงขึ้น เนื่องจาก 20 วันที่ผ่านมาทุกคนรู้ว่าแอนเดอร์สันไม่ได้แค่หลบอยู่ในวิทยาลัยแน่นอน เขาจะต้องทำบางอย่างกับคำสาปที่ได้มาเพื่อยกระดับให้มันสูงขึ้น จนเขากล้าที่จะเดินทางในมิสเทอรี่คนเดียว
“เฮ่ย ทำไมมันยังเป็นนักเวทย์ 300 ปี มันปกปิดหรือเปล่า”
นักฆ่าเริ่มมารวมตัวกันจนระบบเพิ่มระดับอันตรายให้สูงมากยิ่งขึ้น แอนเดอร์สันที่กำลังยืนรอพวกมันหลังจากเขาใช้เวทย์สายลมเสริมความเร็วระดับ 8 มาจากวิทยาลัย เขาก็คอยดูท่าทีของพวกมันทุกคน กระทั่งมีหนึ่งในนักเวทย์พูดด้วยท่าทางตื่นตระหนกเขาก็ฉีกยิ้มหน้าบานเมื่อการหลอกล่อให้มีนักเวทย์มากมายที่เข้าร่วมกับพี่ชายไปฆ่าตัวเองในการเดินทาง ล่อลวงสำเร็จแล้ว
“ฉันตรวจสอบด้วยเวทย์ตรวจสอบแล้ว เขาไม่ได้ใช้เวทย์ปกปิด แต่เขายังคงเป็นนักเวทย์ 300 ปีเช่นเดิม ”
“หรือว่าเขาจะมีพรมากกว่า 1”
“พรมากกว่าหนึ่งอย่างนั้นเหรอ งั้นก็หมายความว่าเขากำลังจะเดินทางไปปลุกจิตวิญญาณอีกอัน แล้วพรนั้นคืออะไรล่ะ”
“ไม่รู้” คนที่ใช้เวทย์ตรวจสอบไม่สามารถรู้ถึงพรของคนอื่นได้ มีทางเดียวที่จะรู้พรของคนอื่นคือให้เจ้าของบอกหรือไม่ก็เดินทางไปยังโบสถ์เพื่อให้บาทหลวงช่วยแสดงมันออกมา ทันใดนั้นแอนเดอร์สันก็ได้พุ่งออกไปจากสถานีโคเวียด้วยความเร็วสูงจนทุกคนตกใจตื่นกับความเร็วแอนเดอร์สันที่วิ่งหายออกจากเมืองแล้วถูกความมืดในตอนกลางคืนกลืนกินจนหายไป
[แจ้งเตือน โฮสต์รอดพ้นจากเรื่องราวที่นำไปสู่ความตายได้สำเร็จ ได้รับตั๋วสุ่มรางวัล 510 ใบ]
เสียงแจ้งเตือนทำให้แอนเดอร์สันรู้ว่าเขาได้ตั๋วชุดแรกจากการวิ่งหนีแล้ว ดังนั้นเขาจึงพุ่งด้วยความเร็วเต็มกำลังกลับไปยังจุดเดิม จุดที่นักฆ่ามากมายกำลังตกใจตื่นและหวาดกลัวไม่กล้าไล่ตามกลัวแอนเดอร์สันจะวางกับดัก
“พวกแกไม่ไล่ล่าฉันล่ะ”
เพียงประโยคเดียวทำให้นักฆ่าระวังตัวมากยิ่งขึ้น ด้วยความเร็วของแอนเดอร์สันเมื่อครู่นี้สูงกว่าพวกมันไปมาก อย่างไรก็ตามการที่แอนเดอร์สันยังคงอยู่ในตำแหน่งเดิมไม่ไปไหน ทำให้นักเวทย์หลายคนพยายามตรวจสอบเวทมนตร์ที่แอนเดอร์สันใช้กลัวว่าเมื่อครู่ที่แอนเดอร์สันหายไปจะเป็นเพราะคำสาป การที่นักเวทย์ 300 ปีจะมีความเร็วมากกว่าพวกเขาคงเป็นไปไม่ได้
พรึ่บ!
แอนเดอร์สันออกวิ่งอีกครั้ง โดยครั้งนี้เขาใช้ความเร็วเท่านักเวทย์ 300 ปี เหล่านักฆ่าที่มองเห็นแอนเดอร์สันวิ่งออกไปด้วยความเร็วคงที่พวกมันก็ได้ให้ผู้ใช้เวทย์แสงร่ายเวทย์ใส่หน้าประตูทางออกของสถานี กลัวว่าแอนเดอร์สันจะทิ้งคำสาปเอาไว้ ทันใดนั้นก็ได้มีไอมานาสีดำลอยออกมาจากพื้นดินแล้วสลายไป ทำให้ทุกคนโล่งใจเมื่อรู้ว่าการหายไปของแอนเดอร์สันก่อนหน้าเป็นเพราะคำสาปที่เขาใช้ใส่พื้นหน้าทางออก
“ตามไปฆ่ามันซะ เราต้องฆ่ามันให้ได้”
หลังจากเรียกความมั่นใจกลับมาได้นักฆ่าจำนวน 500 คนได้วิ่งเกาะกลุ่มกันไล่ตามแอนเดอร์สันไปอย่างรวดเร็ว ในกลุ่มของพวกเขามีนักเวทย์ธาตุแสงและผู้ถอนคำสาปเพื่อใช้ต้านทานคำสาปของแอนเดอร์สัน หลังจากนักฆ่ากลุ่มใหญ่วิ่งออกไปจากเมืองนี้เองนั้น กลุ่มคนที่มีหน้าที่ส่งข่าวก็ได้ส่งข้อมูลจากการวิเคราะห์ของเหล่านักฆ่ากลับไปยังฝั่งของสหพันธ์ในทันที
81K
![อสูรทลายสวรรค์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1637318281_60815496.webp)
