จักรพรรดิอักขระสยบฟ้า

ตอนที่ 56

เด็กหนุ่มประหลาด

แสงอรุณแรกของวันส่องผ่านม่านเมฆลงมากระทบเข้าที่ใบหน้าของหมิงเหอหลิง เปลือกตาทั้งสองข้างที่พับปิดอยู่เริ่มขยับขึ้นลงอย่างช้าๆ ร่างของบุรุษวัย 19 ปีที่กำลังนอนหลับใหลอยู่บนพื้น 

ก่อนหน้านี้ร่างกายของเขายังรู้สึกเจ็บปวดทรมานอยู่เลยแต่เมื่อหลายชั่วยามก่อนมันกลับดีขึ้น หมิงเหอหลิงไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นกับตนเองเลยสักนิด 

ดวงตาทั้งสองข้างเปิดขึ้นมาพลางกับใช้มันมองไปรอบกายของตนเองอย่างช้าๆ 

“ ข้าอยู่ที่ใดกัน ” หมิงเหอหลิงได้กล่าวออกมาพลางกับกวาดสายตามองรอบๆ จนเขาไปเจอเข้ากับเด็กหนุ่มผู้หนึ่งที่นั่งอยู่ห่างจากเขาประมาณนึง

หลิงเฉินที่นั่งอยู่เขาก็หันไปสบตาของหมิงเหอหลิงที่เพิ่งจะฟื้นจากอาการบาดเจ็บ 

“ ตื่นแล้วงั้นรึ ” หลิงเฉินกล่าวทักทายอย่างเป็นมิตร 

หมิงเหอหลิงก็เริ่มขยับร่างกายที่อ่อนแอของตนเองขึ้นมาจากท่านอนมาอยู่ในท่านั่ง เขาใช้มือสัมผัสไปตามร่างกายของตนเองอย่างฉงน ด้วยความประหลาดใจที่มีนั้นแสดงออกมาบนใบหน้าของเขาอย่างชัดเจน 

บัดนี้เขาไม่รู้สึกว่าภายในร่างกายโดนทักษะ 5 พิษปั่นป่วนเล่นงานแล้ว พลังวิญญาณภายในร่างกายสงบนิ่งเหมือนปกติ หมิงเหอหลิงพยายามครุ่นคิด ไม่มีทางทีพิษภายในร่างของเขาจะหายไปเองได้ถ้าเช่นนั้นสิ่งเดียวที่เขาคิดได้ก็คือเด็กหนุ่มผู้นี้เป็นคนช่วยเขาไว้

หมิงเหอหลิงหันมองไปที่เด็กหนุ่มที่สวมใส่อาภรณ์สีดำทมิฬด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม  

“ เจ้าไปโดนใครใช้ทักษะ 5 พิษปั่นป่วนเล่นงานมาล่ะ ” นั้นคือสิ่งแรกที่หลิงเฉินเอ่ยถามเป็นอย่างแรก

หมิงเหอหลิงที่นั่งอยู่เมื่อได้ฟังคำพูดคำจาของเด็กหนุ่มผู้นี้ก็ให้แปลกใจนักเพราะว่าทั้งท่าทางและคำพูดของเด็กหนุ่มผู้นี้แตกต่างจากเด็กธรรมดาในวัยเดียวกันมาก และเมื่อลองใช้ดวงตาสังเกตดูดีๆแล้วพลังวิญญาณที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเด็กหนุ่มผู้นี้ยังแข็งแกร่งกว่าเขาเสียอีก

“ ข้าโดนลูกศิษย์ของ จอมมารพิษ มู่ซานหลิว ที่เป็นหนึ่งในแปดราชันย์ห้าขุนเขาสี่สมุทรเล่นงาน ” หมิงเหอหลิงไม่คิดโกหกเขาตอบกลับไปด้วยความจริงที่เขาเผชิญมา 

“ เจ้าหนูมู่ซานหลิวงั้นรึ มันยังมีชีวิตอยู่อีกงั้นรึ ” หลิงเฉินที่ได้ยินอีกฝ่ายเอ่ยถึงชื่อของมู่ซานหลิวเขาก็เอ่ยกับตนเองด้วยความสงสัย 

ในชีวิตก่อนของเขา หลิงเฉินในยามที่เขายังเป็นจักรพรรดิอักขระอยู่ มู่ซานหลิวยังเป็นเพียงแค่เด็กน้อยที่เพิ่งเริ่มฝึกตนเท่านั้น มันเพิ่งจะก้าวเดินบนเส้นทางแห่งการฝึกตนมาไม่กี่สิบปีเอง 

เมื่อก่อนมู่ซานหลิวเป็นเพียงศิษย์ของตาเฒ่าพิษพันปีที่เป็นยอดฝีมือระดับแนวหน้าของใต้หล้า แต่ผู้ที่สังหารตาเฒ่าพิษพันปีผู้นั้นไปก็ไม่ใช่ใครอื่นก็เป็นหลิงเฉินเองนั้นแหละ

หลิงเฉินไม่คิดเลยว่าเจ้าหนูพิษน้อยผู้นั้นจะบัดนี้จะเติบโตกลายเป็นถึงยอดฝีมือระดับแนวหน้าของใต้หล้า 

เมื่อหมิงเหอหลิงได้ยินว่าเด็กหนุ่มผู้นี้เรียกจอมมารพิษว่าเจ้าหนูเขาก็ถึงกับอุทานออกมา “ เจ้าหนูงั้นรึ!!! ” 

จะไม่ให้เขาประหลาดใจได้เช่นไรเพราะว่าเด็กหนุ่มผู้นี้กำลังเรียก มู่ซานหลิว ที่เป็นหนึ่งในแปดราชันย์ห้าขุนเขาว่าเจ้าหนู 

“ เจ้าหนูงั้นรึพูดอันใดน่ะ ” หมิงเหอหลิงกล่าวออกมาด้วยความฉงน 

หลิงเฉินหันไปมอง “ ไม่มีอันใดหรอก ”

“ พิษในร่างกายของเจ้ายังไม่หมดไปนะ ข้าเพียงแค่ทำให้มันสงบลงไปเท่านั้นเอง ” หลิงเฉินบอกออกไปเพราะว่าการถอนทักษะ 5 พิษปั่นป่วนมันเป็นเรื่องที่จะต้องทำตอนที่ผู้ที่โดนพิษฟื้นได้สติขึ้นมาเท่านั้น

ทักษะ 5 พิษปั่นป่วนมันเป็นทักษะที่จะใช้งานพิษทั้ง 5 อย่างที่มีผลในการทำลายแก่นพลังวิญญาณในร่างกาย เมื่อยิ่งเรียกเร้นพลังวิญญาณมันยิ่งส่งผลให้พิษเด่นชัดมากขึ้น ชั่วเวลานั้นมันจะทำให้หลิงเฉินสามารถถอนพิษได้ง่ายดายมากขึ้น 

เมื่อหมิงเหอหลิงได้ยินว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าเป็นคนสยบพิษภายในร่างกายให้ เขาคาดการไว้แล้วว่าเขาคิดไม่ผิดจริงๆว่าคนที่ช่วยเหลือเขาไว้ต้องเป็นเด็กหนุ่มผู้นี้ 

“ เจ้าเป็นผู้ใดกันถึงสามารถช่วยข้าจากทักษะ 5 พิษปั่นป่วนได้ ” 

“ ผู้ใดงั้นรึข้าคือหลิงเฉิน ”

ในขณะที่หลิงเฉินตอบกลับไปหูทั้งสองข้างของเขาก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังแว่วมาจากหลายทิศ เสียงฝีเท้าของอาชาประมาณเกือบสิบตัวที่กำลังตรงเข้ามาบริเวณนี้ เมื่อพวกเขารู้สึกตัวอีกทีตอนนี้รอบๆจุดที่พวกเขาทั้งสองกำลังนั่งอยู่ก็ถูกทหารจำนวนมากล้อมเอาไว้แล้ว 

หมิงเหอหลิงได้กว่าสายตามองไปรอบกายเหล่าทหารที่กำลังนั่งอยู่บนหลังของอาชาพวกนี้คือทหารของแคว้นหลิวที่ตามเขามา 

“ ในที่สุดก็เจอหมิงเหอหลิงแล้วรีบส่งสัญญาณให้กับคนที่เหลือเร็ว!!! ” ทหารของแคว้นหลิวที่กำลังนั่งอยู่บนหลังของอาชาได้หันไปบอกกับทหารอีกคนที่อยู่ข้างกายของตนเอง 

หมิงเหอหลิงที่นั่งอยู่ได้จับกระบี่สีทองที่อยู่ข้างกายแน่น ตอนที่ม้าคู่กายของหมิงเหอหลิงพาร่างของเขาวิ่งออกมาจากสนามรบเหอหลิงจำได้ว่ามีทหารของแคว้นหลิวตามมาประมาณ 30 คน 

ถ้าพวกมันเรียกทหารที่เหลือมาเขาในสภาพเช่นนี้คงจะย่ำแย่อย่างแน่นอน 

ทหารของแคว้นหลิวคนนั้นที่ได้รับคำสั่งเขาได้นำดอกไม้ไฟส่งสัญญาณออกมาจากอาภรณ์ของตนเองพร้อมจะยิงขึ้นไปบนท้องฟ้า แต่ทันใดนั้นเองร่างของเหล่าทหารแคว้นหลิวเกือบสิบคนที่ยืนล้อมรอบร่างของพวกเขาอยู่ก็แข็งทื่อไป ใบหน้าของพวกมันเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกอยู่ๆร่างกายของพวกมันไม่สามารถขยับได้ 

“ นี่ๆ พวกเจ้าเข้ามาในอาณาเขตของข้าแล้วยังมาแสดงท่าทางเช่นนั้นมันอันใดกัน อยากตายกันมากงั้นรึ ” เสียงของหลิงเฉินดังขึ้นท่ามกลางความตื่นตระหนกของทหารแคว้นหลิว 

จบตอน