บทที่ 2
“ท่านหมอ ท่านหมอ ได้โปรดช่วยชีวิตคุณชายของข้าน้อยด้วย หากท่านช่วยชีวิตคุณชายของข้าน้อย ชาติหน้าข้าน้อยยินดีขอเป็วัวเป็ม้ารับใช้ตอบแทนบุญคุณท่าน”
จางจงกล่าวพลางร่ำไห้พลางจนคำพูดฟังไม่ได้ศัพท์
“ข้าเป็หมอย่อมต้องช่วยคนป่วยอย่างเต็มความสามารถ เ้าก็อย่าเอาแต่ร้องไห้เลย จงเล่าอาการของคุณชายของเ้ามาให้ละเอียด”
จางจงยกมือปาดน้ำตาลวกๆ “หลังจากถูกโบย คุณชายก็หมดสติไปสามวัน เมื่อสักครู่ใหญ่เพิ่งฟื้นคืนสติมา...แต่...แต่ทว่าคุณชายจำเื่ราวในอดีตไม่ได้เลย ทั้งยังจำข้าน้อยและจำตนเองไม่ได้อีกด้วย...เห็นคุณชายบอกว่าเจ็บหัวมาก...”
“อืม” ท่านหมอพยักหน้า แล้วหันไปกล่าวกับท่านอ๋องว่า “จ้าวอี๋เหนียงาเ็ที่ศีรษะ ข้าน้อยจะใช้วิธีฝังเข็มร่วมกับการให้ดื่มยา แต่ตัวยาบางตัวนั้นหายากยิ่งและล้ำค่ามาก...”
ท่านหมอหยุดกล่าวต่อ ด้วยความหมายว่า...ตัวยาบางตัวไม่อาจซื้อหาได้ทั่วไป ถ้าเทียบกับชีวิตของอนุผู้หนึ่ง น้ำหนักในใจของท่านอ๋องจะยินยอมสิ้นเปลืองหรือไม่?
“ถ้าในจวนของข้ามี ข้าอนุญาตให้เอามาใช้ได้” ท่านอ๋องกล่าวเสียงเรียบๆ “แต่ถ้าในจวนของข้าไม่มี ต้องซื้อหาก็จงซื้อหามา ไม่ว่าแพงแค่ไหน ข้าก็ยินดีจ่าย”
“หากมีเพียงแค่ในวังหลวงเท่านั้นละขอรับ?”
“เื่นี้ท่านไม่ต้องกังวลใจ ขอเพียงเขียนชื่อยามาให้ข้า ข้าจะจัดการนำมาให้เอง ท่านจงรักษาจ้าวอี๋เหนียงให้เต็มที่เถิด อย่างไรก็ต้องช่วยชีวิตของเขาไว้ให้ได้” แม้น้ำเสียงยังคงราบเรียบ ทว่าสีหน้าของท่านอ๋องจริงจัง
“ท่านอ๋องรับปากเช่นนี้ เื่ช่วยชีวิตคน...ข้าก็พอจะมีความมั่นใจอยู่บ้าง แต่ทว่า...”
“มีอะไรท่านหมอกล่าวออกมาให้เต็มที่เถอะ”
“ชีวิตคนอาจจะช่วยเอาไว้ได้ แต่ความทรงจำที่สูญหายไปแล้ว ไม่แน่ว่าจะสามารถเรียกกลับคืนมาได้”
ท่านอ๋องพยักหน้าคราหนึ่ง “ช่วยชีวิตคนก่อนสำคัญกว่า เื่อย่างอื่นเอาไว้ทีหลัง”
“ขอรับ”
ท่านหมอจัดการเขียนเทียบยา ท่านอ๋องก็สั่งให้บ่าวรับใช้ไปยังห้องยาเจียดยามาต้ม ส่วนจางจงนั้นเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ยอมออกห่างจากคุณชายแม้แต่อึดใจเดียว ในขณะที่ท่านหมอทำการฝังเข็มรักษาอาการ
ครึ่งชั่วยาม(หนึ่งชั่วโมง)ผ่านไป...การรักษาขั้นต้นก็เสร็จสิ้น พอดีกับบ่าวรับใช้ถือถาดวางถ้วยใส่ยาที่ต้มเสร็จเข้ามา จางจงพยายามจะป้อนยาให้กับคุณชาย แต่คุณชายไม่มีสติเลย ยาที่ป้อนจึงไหลเลอะออกมาข้างปากเพราะริมฝีปากซีดเซียวปิดสนิท
ท่านอ๋องมองสถานการณ์นั้นก่อนจะเอ่ยเรียบๆ “เอายามา”
จางจงมองท่านอ๋องอย่างไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่กล้าขัด จึงยื่นส่งถ้วยยาให้เขา
ท่านอ๋องรับถ้วยยาแล้วเดินเข้าแทนที่จางจง พลางนั่งลงขอบเตียง ยกถ้วยยาขึ้นอมยาไว้ในปากแล้วก้มลงประกบปากป้อนยาให้แก่คุณชาย
บ่าวรับใช้ที่อยู่ในห้องนั้นต่างรีบก้มหน้าไม่มอง
ท่านอ๋องพอป้อนยาเสร็จ ก็ใช้นิ้วโป้งเช็ดหยดน้ำที่มุมปากคุณชาย แล้วส่งถ้วยเปล่าคืนให้บ่าวคนที่นำยาเข้ามา ก่อนจะห่มผ้าห่มให้คุณชายจนถึงคอ
“จางจง...” ท่านอ๋องเรียกบ่าวคนสนิทของคุณชาย แต่ยังไม่ทันเอ่ยอะไรต่อ
“ท่านอ๋องเ้าคะ พระชายาขอเข้าพบเ้าค่ะ” สาวใช้นางหนึ่งเข้ามายอบกายรายงาน
“เชิญพระชายาไปรอที่ห้องรับรอง” ท่านอ๋องตอบ
“เ้าค่ะ” สาวใช้ยอบกายคารวะ แล้วรีบไปทำตามคำสั่งทันที
*
*
พระชายาตู้หวางเฟยเป็หญิงสาววัยยี่สิบที่มีรูปโฉมสะคราญงามยิ่ง สวมใส่เสื้อผ้าอาภรณ์หรูหรางดงามสมฐานะ กิริยามารยาทนุ่มนวลสง่าดั่งกุลสตรีผู้สูงส่ง นางนั่งรออยู่ที่เก้าอี้หรู พอเห็นท่านอ๋องก้าวเข้ามาในห้องรับรองแห่งนั้น นางก็รีบยืนขึ้นแล้วยอบกายคารวะอย่างแช่มช้อย
“คารวะท่านอ๋อง”
“ไม่ต้องมากพิธี”
ท่านอ๋องเดินผ่านนางไปนั่งที่เก้าอี้ประธาน แล้วยกถ้วยชาที่บ่าวรินให้ขึ้นจิบเล็กน้อย
พระชายาจึงเหยียดกายยืนตรงขึ้นช้าๆ แล้วนั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิม
“ข้าน้อยได้ยินบ่าวลือกันว่าท่านอ๋องเรียกจ้าวอี๋เหนียงมาพบ”
“อืม” ท่านอ๋องแลมองนางตรงๆ “เ้าได้ข่าวรวดเร็วดี”
คำตอบรับตรงไปตรงมาของชินอ๋องทำให้พระชายาแทบหมดคำพูด นางเผยอปากน้อยๆ อดหวั่นใจไม่ได้ ก่อนจะตัดสินใจเลียบเคียงว่า “เวลานี้เขาอยู่ที่นี่หรือเ้าคะ?”
“ใช่” ท่านอ๋องวางถ้วยน้ำชาที่จิบไปนิดเดียวลงบนโต๊ะข้างๆ “ข้าเพิ่งนึกได้ว่าข้ามีอี๋เหนียงอยู่คนหนึ่งเลยเรียกให้มาปรนนิบัติรับใช้”
ดวงตาของพระชายาตู้เบิ่งกว้าง
“ไม่ได้หรือ?” ท่านอ๋องเลิกคิ้วเข้มขึ้นเล็กน้อย
“มะ...ไม่ใช่เช่นนั้นเ้าค่ะ เพียงแต่ว่าเขายังมีโทษผิดติดตัวอยู่” พระชายาพยายามข่มเสียงให้นุ่มนวลระรื่นหู “เขาเล่นชู้กับสาวใช้ข้างกาย ข้าน้อยจึงลงโทษขั้นต้นให้โบยยี่สิบไม้ แล้วรอให้ท่านอ๋องกลับมาตัดสินโทษอีกครั้งเ้าค่ะ”
“อืม” ท่านอ๋องมองนางด้วยแววตาตำหนิ “แล้วทำไมเ้าถึงไม่บอกข้าเมื่อวาน?”
“ท่านอ๋องเพิ่งกลับมาถึงจวน ยังมิทันได้พักผ่อนให้สบายกายสบายใจ ข้าน้อยจึงยังมิได้นำเื่รกหูรกใจมาบอกให้กวนใจท่านเ้าค่ะ”
“แล้วชู้ของจ้าวอี๋เหนียงล่ะ?”
“นางทำผิดร้ายแรงนัก ข้าน้อยจึงลงโทษให้โบยนางจนตายเ้าค่ะ”
เมื่อสังเกตเห็นสีหน้าท่านอ๋องนิ่งเฉย พระชายาตู้ก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก
“แล้วศพของนางอยู่ไหน?”
“ศพ ! ” สีหน้าพระชายาตู้งุนงงวูบ “ท่านอ๋อง้าศพของนางไปทำไมเ้าคะ?”
“คนที่กล้าเล่นชู้กับคนของข้าสมควรสับเป็หมื่นๆชิ้น”
#####
2K
