ข้าก็แค่คนหลงยุค ภาค 1-3 (I’m Just a Lost Man in Qin Dynasty)

บทที่/ 40 — ทดลองครั้งใหม่

เช้าวันใหม่ ณ ตำหนักน้อยแห่งเสียนหยาง ลานกลางเรือนเต็มไปด้วยกองกรวด ทรายละเอียด ถ่านไม้เนื้อแข็ง และถังไม้ที่เตรียมไว้ หลิวหานก้มตัวจัดเรียงชั้นกรองอย่างพิถีพิถัน

“ชั้นแรก—ผ้าเนื้อละเอียด”

“ชั้นถัดไป—กรวดก้อนเล็ก”

“ตามด้วย—ทรายสะอาดจากแม่น้ำ”

“แล้วโรยด้วย—ถ่านไม้เผาจนดำสนิท”

“สุดท้าย—ปิดด้วยผ้าบางอีกชั้น”

อาเหมยนั่งยอง ๆ จ้องตาแป๋ว “เหมือนทำขนมเป็นชั้น ๆ เลยนะ!”

หลิวหานหัวเราะเบา ๆ “ถ้าเจ้าคิดว่าเป็นขนม ก็จงจำให้ขึ้นใจ น้ำที่ไหลออกมา จะเป็นขนมชิ้นสำคัญของราษฎรทั้งเมือง”

เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น อาเหมยค่อย ๆ เทน้ำขุ่นลงไป ทุกสายตาจับจ้อง น้ำไหลซึมผ่านแต่ละชั้นช้า ๆ ก่อนหยดลงไหที่วางรองไว้ ก๊อกแรกที่ออกมามีสีใสจนทุกคนต่างเบิกตากว้าง

อาเหมยร้องเสียงดัง “สำเร็จแล้ว! น้ำใสเหมือนน้ำฝนเลย!”

ซูไป๋ยกไหขึ้นส่องแสง ลองสูดดมแล้วพยักหน้า “ไร้กลิ่นอับ…ดื่มได้”

หลิวหานยกถ้วยขึ้นดื่ม รสชาติสดชื่นเย็นคอ ความเหนื่อยอ่อนที่สะสมมาหลายวันถูกแทนที่ด้วยความภาคภูมิใจ

ใช่แล้ว…สำเร็จแล้วจริง ๆ

การถวายแด่ฮ่องเต้

หลายวันต่อมา หลิวหานนำถังกรองน้ำขึ้นรถม้า เข้าไปในพระราชวัง ขันทีประกาศเสียงสูงก้องไปทั่วท้องพระโรง

“หัวหน้าหน่วยกองช่างศึก หลิวหาน นำสิ่งประดิษฐ์ใหม่มาถวาย!”

หลิวหานคุกเข่าลงและกล่าว “ข้าน้อยคิดค้นสิ่งนี้เพื่อให้ราษฎรได้ดื่มน้ำสะอาด ขอถวายต่อเบื้องพระพักตร์ฝ่าบาท”

เขาตักน้ำขุ่นจากโอ่งทอง เทลงในถังกรองต่อหน้าขุนนางทั้งหลาย น้ำที่หยดออกมาในขวดแก้วใสสะอาดปราศจากกลิ่น

ฮ่องเต้ทรงทอดพระเนตรอย่างสนพระทัย ทรงยกถ้วยขึ้นลิ้มชิมด้วยพระองค์เอง แล้วแย้มสรวล “น้ำนี้ใสสะอาดดุจน้ำทิพย์ ช่างน่าพึงใจยิ่งนัก”

เสียงอื้ออึงดังไปทั่วท้องพระโรง ขุนนางบางคนถึงกับซุบซิบไม่หยุด

ฮ่องเต้ตรัสต่อ “หลิวหาน! เราสั่งให้เจ้าผลิตถังกรองน้ำเพิ่มอีกหนึ่งร้อยถัง สำหรับพระราชวัง“

ขันทีรับพระราชโองการแล้วประกาศเสียงดัง “เพื่อเป็นรางวัล ฝ่าบาททรงพระราชทานเงินหนึ่งพันตำลึงทองแก่หลิวหาน!”

ขุนนางหลายคนถึงกับหน้าเปลี่ยนสี บ้างอิจฉา บ้างเงียบงัน

หลิวหานก้มกราบ “กระหม่อมขอน้อมรับราชโองการ จะทุ่มเทสุดกำลังให้สมบูรณ์ตามรับสั่ง”

การเตรียมการผลิต

เมื่อกลับถึงตำหนัก หลิวหานไม่รอช้า รีบออกไปว่าจ้างช่างไม้ในตลาดใหญ่

“ข้าต้องการถังไม้ร้อยใบ ขนาดเท่ากันทุกประการ แข็งแรงและทนน้ำได้”

ช่างไม้เบิกตากว้าง “ร้อยใบ!? ท่านจะทำอ่างเก็บน้ำทั้งเมืองหรือ?”

หลิวหานยิ้มเพียงเล็กน้อย “สิ่งที่จะเปลี่ยนชีวิตคนทั้งเมือง”

พร้อมกันนั้น เขายังสั่งวัตถุดิบเพิ่มเติม—กรวดสะอาดจากแม่น้ำ ถ่านไม้เนื้อแข็งคุณภาพสูง และผ้าเนื้อละเอียดจากร้านผ้าเล็ก ๆ ที่เขาเพิ่งค้นพบ ทุกอย่างถูกขนเข้าสู่ตำหนักน้อย ราวกับกลายเป็นโรงงานย่อม ๆ

อาเหมยมองกองวัตถุดิบสูงเป็นภูเขาแล้วหัวเราะ “ตำหนักเล็ก ๆ ของเรากลายเป็นตลาดไปแล้ว!”

ซูไป๋ยืนกอดอก พยักหน้า “ดียิ่งนัก หากเจ้าทำเอง จะไม่มีใครกล่าวหาว่างานหยาบหรือสกปรกได้”

หลิวหานยืนกลางลาน จ้องถังไม้ที่เรียงรายด้วยแววตามุ่งมั่น หนึ่งร้อยถัง…ภายในเวลาที่กำหนด ข้าจะต้องทำให้สำเร็จ

เงามืดในยามค่ำ

คืนนั้น ขณะหลิวหานตรวจสอบถังไม้ใบแรกที่เสร็จเรียบร้อย เสียงฝีเท้าลึกลับดังแผ่ว ๆ นอกกำแพง เสียงโลหะกระทบกันเบา ๆ คล้ายอาวุธซ่อนอยู่ในความมืด

ซูไป๋ชักมือแตะด้ามกระบี่ทันที “หาน…มีคนเฝ้าตามเราอยู่แล้ว”

หลิวหานหันไปมองเงามืด แววตาเย็นเฉียบ ศัตรูมิได้อยู่แต่ในสนามรบ…แต่ยังแฝงอยู่ในเงาของเมืองนี้ด้วย..