กลรัก หนุ่มปริศนา

คนทั้งสองคุยกันไปสักพัก

ท่ามกลางบรรยากาศหรูหราของร้าน 

ในส่วนตัวของรดาเองก็คิดว่านี่เป็นการคุยกับลูกค้าที่ท้าทายและกดดันที่สุดในหนทางอาชีพเซลล์ของเธอ แต่นี่ก็เป็นการเปิดประสบการณ์ใหม่ๆ ให้เธอได้พบกับลูกค้ารายใหญ่เพิ่มมากขึ้น

รดานั่งมองอาทิตย์นักธุรกิจรูปหล่อที่นั่งอยู่ตรงหน้าพลางครุ่นคิด 

“จะว่าไปก็คล้ายๆการนัดเดทเหมือนกันนะเนี่ย ถ้านี่ไม่ใช่การมาคุยเรื่องงาน แต่เป็นการมานั่งทานอาหารสองต่อสอง ก็คงจะดีไม่น้อย ชายหนุ่มมาดนักธุรกิจกับสาวงามอะไรจะเหมาะสมกันขนาดนี้ คนในโรงแรมนี้คงอิจฉาเราจนแทบบ้าไปแล้วแน่ๆ” 

รดาคิดเรื่อยเปื่อยในใจ อาทิตย์ดูมีมารยาทมาก เขาคุยกับเธอและให้เกียรติเธออย่างมาก ทำให้รดารู้สึกว่าเขายิ่งหล่อเท่ห์ขึ้นไปอีก

“งั้นเอาเป็นว่า ผมจะเข้าไปดูกระบวนการผลิตก่อนสั่งสินค้าล๊อตแรกนะครับ และหวังว่าคุณรดาจะพอมีเวลาเป็นไกด์นำทัวร์ดูไลน์ผลิตนะ” อาทิตย์เอ่ยขึ้นหลังจากที่ทั้งจัดการอาหารบนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว

“ยินดีค่ะ คุณอาทิตย์จะมาวันไหนดีคะ” รดาถาม

“เดี๋ยวผมให้เลขาผมติดต่อคุณรดาไปอีกทีล่ะกันครับ” ชายหนุ่มนักธุรกิจตอบเรียบๆ

“ได้ค่ะ วันนี้ต้องขอบคุณ คุณอาทิตย์มากเลยนะคะ ที่สละเวลามาในวันนี้ค่ะ” รดาพูดอย่างนอบน้อม

“ยินดีครับ งั้นผมขอตัวกลับเลยนะครับคุณรดา” อาทิตย์กล่าวอย่างสุภาพ

“ค่ะ” รดาลุกขึ้นเพื่อจะเดินไปส่งอาทิตย์ที่รถส่วนตัว แต่อาทิตย์ปฏิเสธทั้งสองจึงลากันที่ตรงนี้รดาส่งมือให้กลับอาทิตย์

อาทิตย์ส่งมือมาสัมผัสมือของรดาแล้วหันหลังเดินกลับไป

รดานั่งมองดูแผ่นหลังของชายหนุ่มเดินจากไปจนลับสายตา หญิงสาวยิ้มให้กลับความสำเร็จของตัวเองในวันนี้

รดาไม่ลืมที่จะรีบรายงานให้กับเจ้านายของเธอให้ได้ทราบทันที

[[ฮะโหล..เป็นไงบ้าง]] เสียงปลายสายพูดขึ้นผ่านโทรศัพท์

[[เรียบร้อยค่ะเซ็นสัญญาเรียบร้อย เดี๋ยวคุณอาทิตย์จะนัดวันที่จะเข้ามาดูกระบวนการผลิตที่โรงงานของเรา และจะสั่งซื้อล๊อตแรกค่ะ]] รดารายงานผ่านสายโทรศัพท์

[[ดีมาก รดา ผมไม่ผิดหวังในตัวคุณจริงๆ คุณทำได้ดีมาก ผมไม่ลืมข้อตกลงของเราแน่นอน]] ทนนท์ชมรดาไม่ขาดปาก

[[งั้นแค่นี้ก่อนนะผมอยู่กับครอบครัวน่ะ วันพรุ่งนี้วันคริสต์มาสนะรู้รึเปล่าผมให้คุณหยุดพักผ่อน 1 วัน คุณก็หาเวลาให้ตัวเองมีความสุขซะบ้างรู้มั้ย ช่วงนี้ได้ข่าวมาว่ามรสุมชีวิตหนักเอาการนี่นา ขอบใจคุณมากจริงๆรดา เฮ้อ…ผมนี่โล่งใจสบายใจขึ้นมาจริงเชียว เพราะคุณคนเดียวเลยนะเนี่ย]] 

พูดจบทนนท์เจ้านายของรดาก็วางสายไปดื้อๆ รดามองโทรศัพท์งงๆ เธอยิ้มใส่โทรศัพท์ของเธออย่างสบายใจ วันพรุ่งนี้เป็นวันคริสต์มาสเธอไม่รู้มาก่อนเลย นี่เธอทำงานจนลืมวันลืมเวลาไปแล้วหรือเนี่ย แต่ก็นั่นแหละวันคริสต์มาสก็เป็นแค่วันธรรมดาสำหรับเธอ รดาไม่รู้จะไปเที่ยวไหนกับใครเพราะทุกคนก็คงอยู่กับครอบครัว ไปเที่ยวด้วยกัน เธอจะกลับไปหาแม่กับพ่อก็ไกลเกินไป หญิงสาวขับรถออกจากโรงแรมหรู เธอเองเพิ่งสังเกตเห็นว่ามีการจัดงานเทศกาลสำหรับต้อนรับวันคริสต์มาสอยู่ทั่วไปตามถนนหนทาง รดาขับรถไปเรื่อยๆมองดูผู้คนมากมายต่างเดินหยอกเย้ากันทุกคนมีรอยยิ้มบนใบหน้า ทำให้รดาพลอยยิ้มตามอย่างสบายใจ วันนี้นับว่าเป็นวันดีของเธอด้วยเหมือนกัน

ไหนๆวันนี้ก็ไม่มีงานอะไรให้ต้องไปต่ออยู่แล้ว เธอจึงคิดว่าจะชวนสิทธามาทำอะไรกินกัน รดาจับโทรศัพท์ขึ้นมา แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าวันนี้สิทธาไม่ต้องมาพบเธอ และเขาเองก็อยู่กับผู้หญิงคนนึงที่หน้าโรงพยาบาล รดาวางโทรศัพท์ลงตามเดิม

หญิงสาวใจหวิวๆรู้สึกหงอยๆขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ

“หรือว่าจะเป็นแฟนอีตานั่นกันนะ” รดาพูดกับตนเอง

“แต่ถ้าเป็นแฟนกันจริงๆ อีตานั่นก็แย่มากที่มาทำงานแบบนี้มารับจ๊อบเป็นแฟนหลอกๆอีตาบ้าเอ้ย…. แต่ไม่สิเราเป็นคนขอให้ตานั่นทำเองนี่นา” รดาพูดคนเดียว

“เฮ้ออออ…สรุปยัยหน้าใสนั่นเป็นใครกันแน่นะ” รดาพูดเสียงดังในรถคนเดียวพร้อมกับทุบพวงมาลัยแรงๆ จนรู้สึกเจ็บที่มือ 

“แล้วนี่ฉันเป็นบ้าอะไรมาคิดเรื่องของเขาอยู่ได้ บ้ารึเปล่าเราไม่ได้เป็นแฟนกันจริงๆสักหน่อยรดาเอ้ย” รดาบ่นตัวเองใช้เมือเล็กตบไปที่หน้าผากของตัวเบาๆ2ครั้งให้ตัวเองมีสติ

รดาขับรถกลับห้องแต่ก็ยังไม่วายคิดถึงเรื่องของสิทธากับ

สาวน้อยน่าใสคนนั้น

เธอคิดจนกระทั่งถึงเวลาเข้านอน……