ข้าเป็นศิษย์ของพญายมราช

ข้างหน้าของเฌอปรางมีร่างของผู้หญิงคนหนึ่งสวมชุดสีเขียวอ่อน ใบหน้าที่คุ้นเคยจากภาพเขียนที่เธอเห็นตั้งแต่เล็กๆ ภาพเขียนที่เธอเคยพยามสวมกอด บัดนี้นอนอยู่เบื้องหน้าของเธอ 

เฌอปรางอยากจะเอื้อมมือไปสัมผัสร่างของมารดาสักครั้ง แต่ก็ชักมือกลับ ด้วยเกรงว่า การที่ร่างอยู่ในที่นี้ย่อมมีเหตุผลสำคัญ และคงไม่อยากให้ผู้ใดมาสัมผัส เธอคุกเข่าต่อหน้ามารดาที่นอนสงบนิ่ง โดยมีอชิราโอบเธอไว้ในอ้อมแขน

ครามเดินวนเวียนอยู่รอบๆ ร่างนั้นพลางสูดกลิ่นสมุนไพรเพื่อให้แน่ใจว่า เขาคิดไม่ผิดแน่นอน หลังจากสงบนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก็เข้าสู่ทะเลแห่งจิตวิญญาณโดยทันที 

“อาจารย์ ท่านติดพิพากษาบาปอยู่หรือไม่” 

“เปล่า ข้ากำลังฟังเจ้าอยู่” เสียงอันน่าเกรงขามดังขึ้น “และข้าก็อยากรู้ว่า เจ้าจะรู้ไหมว่าสมุนไพรอะใรที่ใช้รักษาร่างของหญิงผู้นั้น” 

“ท่านรู้ด้วยรึ” ครามสื่อสารผ่านกระแสจิตพลางหันมองไปรอบๆ 

“ข้าอยู่ทุกที่ ไม่ต้องหันมอง ฮ่าๆๆ”

“สมุนไพรเหล่านี้ อยู่ในคัมภีร์ที่ท่านเคยให้ข้าอ่าน มันปลูกไว้ที่นี่ ไม่น่าเชื่อว่าอานุภาพแห่งกลิ่นจะมีความละเอียดขนาดค่อยๆ ซึมผ่านผิวหนังของสตรีผู้นี้ได้” 

“ใครบอกเจ้า เจ้าบื้อ” พญายามราชขู่

“ในคัมภีร์มีเขียนไว้นี่ครับ” ครามเอ่ย

“ทางผิวน่ะทางอ้อม ช่วยในการฟื้นฟูภายนอก แต่ทางลมหายใจน่ะเป็นหลักช่วยในการฟื้นฟูภายใน สรรพคุณของสมุนไพรวิเศษเหล่านั้น หากแม้ร่างกายหมดอายุขัย ก็สามารถรั้งร่างไว้ได้ แต่ถ้าเจ้าเอานุ่นไปอุดจมูกคนผู้นั้น กลิ่นสมุนไพรวิเศษก็ไม่สามารถเข้าสู่ปอดได้ การเยียวยามันเริ่มต้นจากตรงนั้นต่างหาก นี่เจ้าได้คะแนนเต็มได้อย่างไร” ข้าจะย้อนเวลาไปให้เจ้าสอบใหม่ดีไหม เนรมิตรข้อสอบยากๆ เพื่อเจ้าโดยเฉพาะ”

“ไม่ดีกว่าครับอาจารย์ ผิดเป็นครู ข้าน้อยจะได้จดจำ แต่อาจารย์ ข้าไม่เห็นว่าหน้าอกของนางพองยุบๆ เหมือนกับคนที่หายใจเลยนี่ครับ” ครามสื่อสารพลางเสียวสันหลัง เพราะอาจารย์ของเขาเป็นบุรุษธรรมดาเสียที่ไหน

“ร่างกายเมื่อไม่มีวิญญาณ การหายใจจะสำคัญไฉนเล่า” 

“ท่านบอกข้าว่า ทางลมหายใจเป็นหลักนี่ครับ”

“บุรุษลึกลับที่มาที่นี่เมื่อครู่ เขามากระตุ้นลมหายใจของนางด้วยพลังอิทธิ เพื่อให้นางได้สูดกลิ่นสมุนไพรเหล่านี้เข้าไปอีกครา ทุกครั้งที่สูดจะอยู่ได้ถึง 4 วันเพ็ญ แต่ในระหว่างนั้นห้ามมีสิ่งใดกั้นขวางทวารทั้ง 7 โดยเด็ดขาด มิเช่นนั้น ฤทธิ์ของสมุนไพรจะลดทอน”

“อาจารย์ แบบนี้ข้าสามารถนำมาสกัดเป็นลูกกลอนอุดจมูกเวลาดำน้ำก็ได้น่ะสิ ไม่ต้องหายใจด้วย” ครามออกอาการตื่นเต้น

“เจ้านี่นะ มันมีวิธีที่ง่ายกว่านั้น เจ้าเพียงแค่กินเถาวัลย์มัจฉาเข้าไป เจ้าก็จะหายใจในน้ำได้ ไฉนต้องใช้สมุนไพรวิเศษจำนวนมากด้วย”

“เถาวัลย์มัจฉาทำไมข้าไม่เคยได้ยินสมุนไพรชื่อนี้”

“เดี๋ยวข้าส่งคัมภีร์เล่ม 2 ไว้ให้เจ้าในทะเลแห่งจิตวิญญาณ” 

“ท่านส่งมาเป็นความทรงจำเลยไม่ได้รึ”

“ไม่ได้ เจ้ามีความทรงจำมากเกินไปแล้วนะคราม”

“ครับท่านอาจารย์” แม้เขาจะอยากได้มันก็เถอะนะ

“ดี ฟังข้านะ จงจำไว้เรื่องหนึ่ง สมุนไพรเหล่านี้หายาก คนที่สร้างสวนสมุนไพรนี้ขึ้น ต้องมีความผูกพันกับนางผู้นี้มาก เจ้าอย่าได้เด็ดหรือเก็บเกี่ยวไปแม้แต่ดอกเดียวเชียว เพราะจะทำให้ผลของการรักษาร่างเปลี่ยนไป”

“ข้ารู้ว่าท่านรู้ว่าเขาเป็นใคร ท่านบอกข้าได้หรือไม่ ข้าขอถามท่านในฐานะศิษย์” ครามวัดใจ

“ข้าขอตอบในฐานะพญายมราช ไม่ได้” เจ้าควรจะรู้ด้วยปัญญาของตัวเอง และปัญญาของทั้งสองนาง

        “ครับอาจารย์ แต่ข้าอยากถามท่านเรื่องหนึ่ง วิญญาณของมารดานางหายไปไหน ทำไมถึงไม่เข้าร่างในเมื่อร่างกายถูกรักษาไว้อย่างดี”

        “นางอยู่นั่น ข้างๆ ลูกสาว” พญายมราชเอ่ย ครามหันควับในทันที