หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 43: กลิ่นอายของผืนดิน, บทกวีแห่งรากไม้, และเสียงสะท้านจากแดนไกล

ภายในโพรงไม้ใต้รากพฤกษาโบราณอันเป็นที่พำนักชั่วคราว เจี้ยนหลิน (剑林) มิได้หยุดยั้งการฝึกฝน "การเทียบจังหวะเติบโต" แม้แต่วันเดียว การกำหนดลมหายใจให้สอดรับกับ "การบาน-หุบของดอกหญ้า" ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของกิจวัตรประจำวันของเขาไปเสียแล้ว พลังปราณ (灵气) ที่เขาดูดซับเข้ามาในแต่ละครั้ง แม้จะยังมิอาจเทียบได้กับความรวดเร็วเมื่อครั้งอยู่ในลานวงกลมเร้นลับนั้น แต่ก็ให้ความรู้สึก "มั่นคง" และ "สอดคล้อง" กับร่างกายของเขามากยิ่งขึ้น

จากการสังเกตธรรมชาติรอบตัวอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น เขาค้นพบ "แรงบันดาลใจ" ใหม่ในการฝึกฝน ทุกเช้าตรู่ เมื่อหยาดน้ำค้างยังคงเกาะพราวอยู่ตามใบไม้ใบหญ้า และแสงอรุณแรกเริ่มทาบทาลงมายังผืนป่าเงียบสนิท เจี้ยนหลินจะออกมาจากโพรงไม้ แล้วเลือกนั่งขัดสมาธิใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งที่หยั่งรากลึกลงไปในผืนดินอย่างมั่นคง

เขามิได้เพียงแค่นั่งสมาธิดูดซับพลังปราณอีกต่อไป แต่เริ่มเฝ้าสังเกต "การเคลื่อนไหว" อันแสนจะเชื่องช้าแต่ก็ทรงพลังของ "รากไม้" เหล่านั้น รากที่ชอนไชยึดเกาะผืนดิน ดูดซับน้ำและแร่ธาตุเพื่อหล่อเลี้ยงลำต้นและกิ่งก้าน รากที่ปรับเปลี่ยนทิศทางไปตามความแข็งของชั้นหินหรือความชุ่มชื้นของผืนดิน และในขณะเดียวกัน เขาก็เงยหน้ามองไปยัง "ยอดไม้" ที่โอนอ่อนผ่อนตามแรงลมที่พัดผ่าน แต่ก็ยังคงยืนหยัดท้าทายท้องฟ้าได้อย่างมั่นคง

'ราก...คือความมั่นคง คือแหล่งกำเนิด คือการหยั่งรู้ถึงผืนดิน ยอด...คือความยืดหยุ่น คือการปรับตัว คือการเอื้อมคว้าแสงสวรรค์' ความคิดนั้นผุดขึ้นในใจของเจี้ยนหลินอย่างเงียบงัน 'หากกระบี่ของข้าสามารถเป็นได้ทั้งรากที่มั่นคงและยอดที่โอนอ่อน...มันจะเป็นเช่นไร?'

และแล้ว "เทคนิคการฝึกฝน" ใหม่ที่เขาเรียกมันในใจว่า "อิงรากโยกลม" (依根摇风) ก็ได้ถือกำเนิดขึ้น เขาจะยืนนิ่ง สงบจิตใจให้เป็นหนึ่งเดียวกับต้นไม้ใหญ่เบื้องหน้า สัมผัสถึง "การหยั่งราก" ของมันลงไปในผืนดิน แล้วค่อยๆ เคลื่อน "กระบี่ไม้" (木剑) ในมืออย่างเชื่องช้า เลียนแบบ "การโยกไหว" ของลำต้นและกิ่งก้านเมื่อต้องลม ทุกการเคลื่อนไหวแฝงไว้ด้วยความ "หนักแน่น" ดุจรากแก้ว แต่ก็ "อ่อนโยน" ดุจยอดไม้ที่ลู่ลม มันมิใช่การใช้กำลัง แต่เป็นการ "ไหลเวียน" ของพลังที่สอดรับกับธรรมชาติรอบกาย

ในระหว่างการฝึกฝน "อิงรากโยกลม" นี้เอง บางครั้งบางครา ในสภาวะที่จิตใจของเขาสงบนิ่งและหลอมรวมเข้ากับธรรมชาติอย่างแท้จริง เขาก็เริ่มจะ "รู้สึก" ถึง "บางสิ่งบางอย่าง" ที่แปลกประหลาด...คล้ายกับว่าเขาสามารถ "ได้ยิน" เสียงกระซิบอันแผ่วเบาจากต้นไม้ใหญ่ต้นนั้น หรือสัมผัสได้ถึง "ความรู้สึก" ที่พวกมันส่งผ่านมา มันมิใช่คำพูดที่ชัดเจน แต่เป็น "คลื่นพลังงาน" หรือ "ความรู้สึก" ที่ยากจะอธิบาย ทำให้เขารู้สึกราวกับว่า "ต้นไม้กำลังพูดคุย" กับเขาในภวังค์จิต แม้จะยังมิอาจเข้าใจความหมายทั้งหมดได้ แต่ก็ทำให้เขารู้สึกถึง "ชีวิต" และ "เจตจำนง" (意志) ของพฤกษาเหล่านั้นได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น นี่คือ "เสียงสะท้อนจากจิตวิญญาณ" ที่เริ่มจะชัดเจนขึ้นทีละน้อย

"ขาวน้อย" (小白) สหายตัวจ้อยของเขา ก็เริ่มแสดงพฤติกรรมที่ "พัฒนา" ขึ้นเช่นกัน มันมิได้เพียงแค่กินกระบี่ไม้ที่เจี้ยนหลินสร้างให้อีกต่อไป แต่เริ่มจะ "สนใจ" สิ่งรอบตัวมากขึ้น บางครั้งมันจะใช้หัวเล็กๆ ของมัน "ดุน" หรือ "ถูไถ" กับรากไม้ที่เจี้ยนหลินนั่งพิงอยู่ ราวกับจะ "สื่อสาร" บางอย่าง หรือบางทีมันก็อาจจะแค่เลียนแบบท่าทางของเจ้านายที่กำลัง "อิงราก" อยู่ก็เป็นได้ มันยังคง "เล่น" กับกิ่งไม้เล็กๆ หรือใบไม้ที่ร่วงหล่น บางครั้งก็พยายามจะ "ต่อ" หรือ "เรียง" กิ่งไม้เหล่านั้นเป็นรูปทรงที่ดูคล้ายกับดาบอย่างงุ่มง่าม ซึ่งเจี้ยนหลินก็เฝ้ามองด้วยความขบขันระคนประหลาดใจ

ที่น่าสนใจยิ่งกว่านั้นคือ วันหนึ่งหลังจากที่เจี้ยนหลินนำ "เมล็ดสีทอง" (金色的种子) ออกมาพิจารณาภายใต้ร่มไม้ที่เขาใช้ฝึกฝน "ขาวน้อย" ที่กำลังคลอเคลียอยู่ใกล้ๆ ก็พลันหยุดนิ่ง มันจ้องมองเมล็ดสีทองนั้นด้วยดวงตากลมโตอย่างมิวางตา ก่อนจะค่อยๆ ใช้ปากเล็กๆ ของมัน "คาบ" เมล็ดนั้นขึ้นมา แล้วคลานต้วมเตี้ยมไปยังบริเวณรากไม้ขนาดใหญ่ที่แตกแขนงออกมาจากโคนต้นไม้ที่เจี้ยนหลินนั่งอยู่ มันใช้หัวและขาหน้าเล็กๆ ของมัน "ขุด" ดินบริเวณนั้นอย่างขะมักเขม้นจนเกิดเป็นหลุมเล็กๆ พอเหมาะ ก่อนจะ "วาง" เมล็ดสีทองนั้นลงไปในหลุม แล้วใช้จมูกดุนดินกลบอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลัง "ปลูก" มันด้วยความใส่ใจ!

เจี้ยนหลินมองพฤติกรรมนั้นด้วยความประหลาดใจระคนทึ่ง 'เจ้าตัวเล็กนี่...มันทำอะไรของมัน?'

ยังมิทันที่เขาจะได้ทำสิ่งใดต่อ ทันใดนั้น! "เมล็ดสีทอง" ที่ถูกฝังอยู่ใต้ดินนั้นก็พลันคาย "พลังงานอ่อนจางๆ" ออกมาเป็นระลอก! มันมิได้สว่างเจิดจ้า แต่เป็นคลื่นพลังที่ "อบอุ่น" และ "บริสุทธิ์" ราวกับจะ "สะท้อนเสียงจากจิตลึก" หรือตอบสนองต่อพลังงานชีวิตของต้นไม้ใหญ่และ "ขาวน้อย" ที่อยู่ใกล้ๆ!

เจี้ยนหลินรู้สึกได้ถึง "ความเชื่อมโยง" ที่มองไม่เห็นระหว่างตนเอง, ขาวน้อย, ต้นไม้ใหญ่, และเมล็ดพันธุ์ปริศนานั้น มันเป็นสายใยที่ละเอียดอ่อนแต่ก็แข็งแกร่ง ราวกับว่าทุกสรรพสิ่งกำลัง "สื่อสาร" กันด้วยภาษาที่ไร้เสียง

ทว่า...ในขณะที่เขากำลังจดจ่ออยู่กับความรู้สึกอันน่าอัศจรรย์นั้นเอง สดับโสตของเขาก็พลันจับ "เสียงปะทะ" (碰撞声 - Pèngzhuàng Shēng) ของพลังปราณ (灵气) ที่แว่วมาจากระยะไกล! เสียงนั้นมิได้ดังสนั่นหวั่นไหว แต่ก็ชัดเจนพอที่จะบ่งบอกถึงการต่อสู้ของผู้บำเพ็ญเพียร! ตามมาด้วย "กลิ่นอาย" (气息 - Qìxī) ที่ "ไม่คุ้นเคย" และแฝงไว้ด้วยความ "รุนแรง" (暴戾 - Bàolì) บางอย่าง ลอยมาตามลมแผ่วเบา!

เด็กหนุ่มผุดลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว แววตาที่เคยสงบนิ่งพลันฉายประกายตื่นตัวและระแวดระวัง เขาเอื้อมมือไปคว้า "กระบี่ไม้" ที่พิงอยู่กับโคนต้นไม้โดยสัญชาตญาณ 'การต่อสู้รึ? ในป่าลึกเช่นนี้...หรือว่าจะเป็นศิษย์ในสำนักที่ออกมาทำภารกิจ? หรือเป็น...คนกลุ่มอื่น?'

ความคิดหลากหลายผุดขึ้นในหัวของเขา กลิ่นอายที่สัมผัสได้นั้นมัน "แตกต่าง" จากพลังของสัตว์อสูร (妖兽 - Yāoshòu) ที่เขาเคยเจอ มันมีความ "ซับซ้อน" และ "เจาะจง" กว่านั้น คล้ายกับเป็นพลังจากเคล็ดวิชา (功法 - Gōngfǎ) บางอย่างที่เขาไม่รู้จัก

เขายังมิอาจเข้าใจความหมายของปรากฏการณ์ที่เกี่ยวข้องกับ "เมล็ดสีทอง" ได้ทั้งหมด แต่ "เสียงสะท้านจากแดนไกล" และ "กลิ่นอายที่ไม่คุ้นเคย" นี้ ได้ปลุกเขาออกจากห้วงแห่งการฝึกฝนและความสงบ มันเตือนให้เขาระลึกว่า แม้จะอยู่ในป่าลึกเพียงใด เขาก็มิอาจตัดขาดจากโลกที่เต็มไปด้วยความขัดแย้งและความไม่แน่นอนได้อย่างแท้จริง

เจี้ยนหลินจ้องมองไปยังทิศทางที่มาของเสียงและกลิ่นอายนั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความครุ่นคิด เขาจะต้องตัดสินใจ...ว่าจะเข้าไป "ตรวจสอบ" หรือจะยังคง "ซุ่มซ่อน" อยู่ในที่แห่งนี้ต่อไป

(จบตอน 43 )