"ท่านอ๋องท่านอ๋อง ใยท่านมานอนอยู่ที่พื้นได้ ท่านยังไม่หายอย่าเพิ่งลุกจากเตียงเลยขอรับ"หลิวจื่อรั่วองครักษ์คนสนิทของมู่หรงอี้รีบเปิดประตูเข้ามาในห้องอย่ารีบร้อนเมื่อได้ยินเสียงร้องของมู่หรงอี้ผู้เป็นายหลิวจื่อรั่วรีบพยุงร่างของมู่หรงอี้ขึ้นมานั่งที่เก้าอี้แล้วรินน้ำชาให้กับมู่หรงอี้ทันที
"ข้าเพียงแต่ปวดหัวส่วนแผลของข้าดีขึ้นมากแล้ว อีกไม่นานก็คงหาย" ยมบาลทำหน้าเรียบเฉยพร้อมกับยกชาดื่ม
หลิวจื่อรั่วสังเกตว่าใบหน้าของมู่หรงอี้ดีขึ้นมากจากที่เมื่อวานหน้าตาซีดเซียวราวกับคนตายอีกทั้งหมอหลวงยังส่ายหน้ากับอาการที่ย่ำแย่เช่นนี้ ด้วยคิดว่าจะรักษาหายหรือไม่แต่ดูจากตอนนี้แล้วทำให้เค้า
โล่งอกทันที
"จื่อรั่ว่นี้เ้าเพิ่มทหารเฝ้ายามให้มากกว่าเดิมเท่าหนึ่ง และฝึกองครักษ์เงาซักชุดการที่ข้าถูกลอบทำร้ายครั้งนี้จะเกี่ยวข้องกับองค์รัชทายาทหรือไม่ เ้าไปสืบมา"ในความทรงจำของมู่หรงอี้ทำให้ยมบาลต้องออกคำสั่งเข้มข้นกับหลิวจื่อรั่วหากเกิดเหตุเช่นนี้อีกเค้าเองก็อาจจะตายขึ้นมาจริงๆอย่างน้อยก็ให้ถึงคืนพระจันทร์เต็มดวงคืนแรกเพื่อพลังบำเพ็ญฟื้นมาซักเล็กน้อยก็ยังดี
"เอ่อ...มีอีกอย่างเ้าไปตามสืบคุณหนูเว่ยเหยาเหยาบุตรีแม่ทัพ
เว่ยเจียงหลงมาให้ข้าด้วย"หลิวจื่อรั่วถึงกลับชะงักกับคำสั่งผู้เป็นายที่ไม่เคยกล่าวถึงสตรีนางใดมาก่อน หรืองานนี้จวนอ๋องจะมีหวางเฟยแล้ว หลิวจื่อรั่วถึงกับยกยิ้มในขณะที่ยมบาลหันไปเห็นเข้า
"เ้ายิ้มอะไร"
"เปล่าขอรับท่านอ๋อง ข้าจะรีบไปสืบเดี๋ยวนี้" หลิวจื่อรั่วรีบเดินออกไปทันที ด้วยกลัวว่าจะโดนดุเอา
ทางฝั่งจางซูเหยาตอนนี้ดี๊ด๊าสุดๆได้ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ แม้ว่า
เว่ยเจียงหลงตอนนี้ประจำการอยู่ชายแดนก็ยังส่งจดหมายมาหาเธอที่สำคัญคือฉันรวยมาก ฮ่าๆและวันนี้จะครบกำหนดสามวันที่ร่างฟื้นฟูสมบูรณ์แล้ว หน้าตาสดใสแก้มมีเืฝาดแลดูสุขภาพดีผิวพรรณขาวเนียนผุดผ่อง จนเสี่ยวผิงอดที่จะเอ่ยชมนางไม่ได้
"วันนี้คุณหนูงดงามมากเลยนะเ้าคะเสี่ยวผิงว่าในเมืองนี้ไม่มีใครงามเท่าท่านอีกแล้ว"เสี่ยวผิงช่วยจางซูเหยาแต่งตัว วันนี้เธอเลือกใส่ชุดสีชมพูอ่อนจะได้ดูเป็ผู้หญิงๆหน่อย เพราะตอนที่เธออยู่ในโลกเดิม 99%
ใส่แต่ชุดผ่าตัดกับเสื้อกาวน์นึกแล้วก็เศร้าใจแต่ก็ผ่านไปแล้วช่างมันเถอะ เพราะในโลกนี้เธอได้ตั้งใจแล้วว่าจะใช้ชีวิตแบบชิวๆหากมีเงินแล้วชีวิตยุ่งยากวุ่นวายเหมือนเมื่อก่อนจะมีความสุขได้อย่างไร
"เสร็จแล้วเ้าค่ะคุณหนู"
"ดี...งั้นเราไปกันได้เลย"จางซูเหยาพยักหน้าให้เสี่ยวผิง
"คุณหนูจะไปที่่ไหนหรือเ้าคะ"เสี่ยวผิงทำหน้างง
"ก็ไปเที่ยวยังไงเล่า"เธอหันไปตอบเสี่ยวผิงอย่างรวดเร็วก่อนจะดึงแขวนเสี่ยวผิงให้เดินตาม
"คุณหนูเดี๋ยวก่อนเ้าค่ะท่านไม่ไปบอกนายหญิงก่อนหรือเ้าคะ" เสี่ยวผิงมีสีหน้าเป็กังวลหากเกิดเื่ขึ้นกับเว่ยเหยาเหยาเธอไม่รู้จะรับผิดชอบยังไงไหวเว่ยหนิงฟางนั้นรักบุตรสาวคนเดียวของนางมากเลี้ยงยังกับไข่ในหิน
"ไม่เป็ไรหรอกน๊า เดียวข้ารับผิดชอบเอง เ้าไม่ต้องกังวลไป"ทั้งสองพากันไปเดินเที่ยวที่ตลาด ซึ่งที่ตลาดยามเช้าผู้คนใส่ชุดจีนโบราณเดินจับจ่ายซื้อของวุ่นวายจางซูเหยาทั้งตื่นเต้นและตื่นตาตื่นใจกับบรรยากาศตลาดในยุคจีนโบราณมาก
"ว้าว! สุดยอด เหมือนในซีรี่ย์จีนเลยแฮ่ะ เสี่ยวผิงข้าอยากกินอันนี้"จางซูเหยาชี้ไปที่ลูกกลมๆ สีแดงที่เสียบไม้
"ถังหูลู่เหรอเ้าคะเดี๋ยวเสี่ยวผิงไปซื้อให้เ้าค่ะ" เสี่ยวผิงเดินไปซื้อมาหนึ่งไม้แล้วยื่นให้จางซูเหยา
"อืมมม อร่อยมาก หวานเจี๊ยบเลยข้าชอบ" ขณะที่จางซูเหยากับเสี่ยวผิงเดินแวะดูของตามร้านต่างๆ อยู่นั้นเธอก็หลบไปเห็นเด็กผู้ชายอายุน่าจะประมาณหกขวบเนื้อตัวมอมแมมใสเสื้อผ้าเก่าๆสีซีดจางยืนจองมองซาลาเปาอยู่หน้าร้านไม่ยอมขยับไปไหน เด็กน้อยยืนกลืนน้ำลายเมื่อไอน้ำลอยขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นของซาลาเปามันลอยเข้าปะทะกับใบหน้าของเด็ก เธอรีบเดินตรงเข้าไปหาเด็กชายทันที
"คุณหนูจะไปไหนเ้าคะ"เสี่ยวผิงรีบเดินตาม
"เ้าอยากกินซาลาเปารึ" เด็กน้อยหันหน้ามาตามเสียง เมื่อเห็นจางซูเหยาก็พยักหน้ารัวๆ
"พ่อค้าของซาลาเปาให้ข้า5 ลูก"จางซูเหยารับซาลาเปาจากพ่อค้าแล้วยื่นให้กับเด็กน้อย
"ขอบคุณมากขอคับพี่สาวคนสวยท่านใจดีจริงๆ" เด็กน้อยยิ้มแป้นพร้อมกับยื่นมือรับซาลาเปาก่อนรีบเปิดถุงหยิบขึ้นมากินอย่างรวดเร็วด้วยความหิวทำให้ถึงกลับติดคอ อะแฮ่ะ อะแฮ่ะ
"เ้าไม่ต้องรีบค่อยๆ กิน มานั่งตรงร้านนี้ก่อน" จางซูเหยารีบเทน้ำใส่แก้วเอาให้เด็กน้อยดื่ม
"ว่าแต่เ้าชื่ออะไรแล้วแม่ของเ้าล่ะ"
"ข้าชื่อ เกาจื่อหนานแม่ข้าอยู่ที่บ้านน่าจะดูแลท่านปู่อยู่ ท่านปู่ไม่สบายหลายวันอาการแย่มากท่านแม่ไม่ได้ออกไปทำงานเลยจึงไม่มีเงินไปหาหมอแม้แต่เงินจะซื้อข้าวกินก็ยังต้องประหยัดสุดๆ ฮื้อออฮื้อ ข้าไม่รู้จะช่วยยังไง"เด็กน้อยเคี้ยวซาลาเปาพร้อมกับเล่าเื่ของตัวเองให้จางซูเหยาฟัง
"เอาล่ะ เอาล่ะไม่ต้องร้อง งั้นเ้าช่วยพาข้าไปที่บ้านของเ้า เผื่อข้าจะช่วยปู่ของเ้าได้"จางซูเหยาสงสารเด็กน้อยจึงอาสาจะช่วย
"พี่สาวเป็หมอหรือขอรับ"เด็กน้อยหยุดร้องก่อนจะถามด้วยความดีใจ
"ข้าพอมีความรู้จากที่ข้าอ่านตำราแพทย์อยู่บ้างเผื่อจะช่วยดูอาการเบื้องต้นให้ปู่ของเ้าได้"เด็กรีบพาจางซูเหยาไปที่บ้าน ซึ่งพอมาถึงเธอเห็นสภาพบ้านที่เก่าแล้วก็ทรุดโทรมมากก็อดที่จะสงสารไม่ได้
"ท่านแม่ ท่านแม่ ข้าพาคนมาช่วยท่านปู่แล้ว" เด็กน้อยร้องเรียก
ผู้เป็แม่ แม่ของเกาจื่อหนานออกมาเห็นจางซูเหยาก็ใด้วยการแต่งกายนั้นบ่งบอกถึงฐานะว่าเป็คุณหนูตระกูลสูงศักดิ์แน่ๆนางรีบนั่งคุกเข่าลง
"ข้าน้อยเกาจูหลิงเป็แม่ของเด็กคนนี้ คุณหนูท่านนี้เหตุใดจึงเดินทางมาถึงบ้านของข้าน้อย หากลูกของข้าน้อยก่อเื่เดือดร้อนให้ท่านข้าต้องขอโทษด้วย" นางเอามือดึงเกาจื่อหนานให้นั่งลงคุกเข่า
"ท่านน้าลุกขึ้นเถิดข้ามานี่เพื่อจะช่วยดูอาการป่วยท่านปู่ของ
เกาจื่อหนานท่านน้าพาข้าไปดูได้หรือไม่" เมื่อได้ยินดังนั้นเธอรีบพาจางซูเหยาเข้าไปในบ้านจางซูเหยาเคยใช้วิธีรักษาแบบแพทย์แผนจีนตอนอยู่ที่คลินิกของเธออยู่บ้างการจับชีพจรบวกกับถามอาการจากเกาจูหลิงก็ทราบว่าเป็โรคไข้หวัดใหญ่ เนื่องจะเป็โรคติดต่อจึงแนะนำให้ทุกคนเอาผ้ามาปิดจมูกไว้เพื่อป้องกันไม่ให้เชื้อต่อติดเอาได้
"ท่านเอาเงินนี้ไปที่ร้านยาแล้วบอกว่า้ายาสำหรับบรรเทาอาการโรคไข้หวัดใหญ่โรคนี้หากเป็คนอายุมากต้องใช้เวลานานอย่างน้อย 14 วันจึงจะหายขาดส่วนเงินที่เหลือท่านน้าก็เก็บไว้ข้าวกินนะเ้าคะ"
"ขอบคุณคุณหนูมากๆไม่ทราบว่าเป็คุณหนูจากตระกูลใด หากวันหน้าท่าน้าให้ข้าทำสิ่งได้เป็การตอนแทนได้โปรดบอกข้าน้อยมาได้เลย บุญคุณครั้งนี้ข้าน้อยซาบซึ้งยิ่งนัก"
"คุณหนูข้าแซ่เว่ยชื่อเว่ยเหยาเหยา เป็บุตรีของแม่ทัพเว่ยเจียงหลง" เมื่อเสี่ยงผิงพูดจบนางรีบคุกเข่าก้มศีรษะคำนับเป็การใหญ่ จนจางซูเหยาต้องเอามือจับแขนของเกาจูหลิงพยุงให้ลุกขึ้น
"ข้าเพียงช่วยเหลือเล็กน้อยท่านน้าอย่าได้ถือเป็บุญคุณอะไรเลย"จางซูเหยากับเสี่ยวผิงเห็นว่าเป็เวลาเย็นมากแล้วจึงรีบเร่งเดินทางกลับจวน
ขณะนี้ยามซวี(19.00-20.59น.) ยมบาลตั้งใจนั่งอ่านตำราอยู่ที่ห้องหนังสือเพื่อศึกษาเกี่ยวกับสิ่งต่างๆบนโลกมนุษย์ จะได้นำไปใช้ในอนาคตข้างหน้า
"ท่านอ๋องข้าหลิวจื่อรั่วมีเื่จะรายงาน" เสียงหลิวจื่อรั่วดังขึ้นมาจากด้านนอกห้อง
"เข้ามาได้" หลิวจื่อรั่วเปิดประตูเข้ามา ขณะที่ยมบาลนั้นยังจดจ้องอยู่กับการอ่านตำรา
"เื่ที่ให้ข้าไปสืบเกี่ยวกับคุณหนูเว่ยเหยาเหยา"เมื่อได้ยินชื่อนั้นก็วางตำราลงทันทีมีทีท่าตั้งใจฟัง
"เมื่อสามวันก่อนคุณหนูเว่ยเพิ่งฟื้นจากอาการป่วยแล้วตอนนี้เท่าที่เห็นร่างกายของนางแข็งแรงเหมือนกับคนปกติเห็นได้จากวันนี้ที่นางแอบพาสาวใช้ไปเที่ยวที่ตลาดแล้วยังไปช่วยปู่ของเด็กยากจนคนหนึ่งที่กำลังป่วยทั้งหมดก็มีเท่านี้ขอรับ" ผู้เป็นายเพียงพยักหน้าตอบรับ
"งั้นเ้าไปพักเถอะเื่นี้ไม่ต้องตามสืบอีกเดี๋ยวข้าจัดการเอง" หลิวจื่อรั่วออกจากห้องไป
"คืนนี้คงต้องไปหานางซักครั้ง"ยมบาลเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ
30K
