ตอนที่หนึ่งร้อยหนึ่ง ครึ่งแก้ว
พลังไม่มีวันหายไปไหนมันแค่เปลี่ยนสภาพหรือเปลี่ยนที่อยู่
ผแผนการของผมก็แค่เรียบง่ายเปลี่ยนพลังราชันย์(ความซวย)ให้เป้นกระแสไฟฟ้าและให้คนอื่นรับกระแสไฟฟ้านั้นแบ่งๆกันไป
โดยเฉพาะคนที่มีความสามารถและโชคดีจากสวรรค์อย่างโจโฉและมีกระบี่อิงฟ้านั้นเหมาะสมที่สุด
โจโฉนั้นขวัญกล้าใจละเอียดอ่อนสมกับเป็นผู้กล้าแห่งยุค
แม้เจอเรื่องแปลกพิสดารอย่างการที่ผมสร้างสายฟ้าขึ้นมาจากปราณราชันย์(ความซวย)ในตราหยกเขาก็สามารถคุมสติและกุมกระบี่เอาไว้ได้
ไม่ได้เป้นคนที่หวาดกลังทวยเทพภูติผีเพราะเขาคือคนที่ทุบทำลายศาลเจ้ากำจัดพ่อมดหมอผีในช่วงที่เป้ฯนายอำเภอ
แทนที่จะหวาดกลัวกลับมีมานะฮึดสู้
กุมกระบี่ไว้ทมั่นไม่หวั่นไหวแม้ท้องฟ้าถล่อมลงมาสมกับเป็นยอดคนแห่งยุค
น่าเสียดายที่จิตใจที่กล้าแกร่งนั้นมันดับไฟไม่ได้
เมื่อโจโฉที่ถือกระบี่ไม่โดนทำร้ายโดยตรง
ผมจึงบังคับความร้อนกระแสไฟฟ้าให้ผมเสื้อผ้าและหนวดเคราและเครื่องประดับติดกายต่างๆที่ติดไฟได้เท่านั้นเอง
โจโฉยืนถือกระบี่มั่นได้พักหนึ่งก็เริ่มรู้ตนเองว่าหนวดเคราเสื้อผ้า หมวกของตนเองนั้นลุกท่วมไปด้วยเปลวไฟสีส้ม
จากที่แค่ลุกโชนเล็กน้อย กลายเป็นลุกโชนทั่วทั้งตัว
ผมพยายามบังคับรัศมีราชันย์(ความซวย)ให้เป็นพลังงานในการเผาโจโฉ
โจโฉรอดมาจากการฆ่าฟันของลิโป้ได้สองครั้งการแตกทัพเรือที่โดนไฟเผาหนึ่งครั้งและการรอดตายต่างๆอีกนับไม่ถ้วน
แต่ผมอยากจะพิสูจน์ว่าเขาจะรับความซวยจากไฟที่ร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆได้สักเท่าไร
จากไฟสีส้มกลายเป็นไฟสีน้ำเงิน
ทำให้แม้แต่โจโฉก็ร้องตะโกนขึ้นผสมกับกลิ่นเนื้อไหม้และเปลวไฟ
มันพิสูจน์ว่าใจสู้หรือการเดินลุยไฟนั้นมันพิสูจน์อะไรไม่ได้ในกระบวนการยุติธรรม