เกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก

เนื่องจากเมื่อวานยังขุดหลุมสำหรับทำห้องเย็นใต้ดินไม่เสร็จดี เช้าวันนี้ภาม และอลันจึงมาช่วยกันขุดต่อ ในขณะที่ให้เมมี่ และเด็กๆ ช่วยกันนำอิฐดินเหนียวที่ตากไว้หน้าบ้านมากองเตรียมไว้ที่หลังบ้าน ภามที่กำลังขุดดิน มองเด็กๆ ที่ช่วยกันขนอิฐมาหลังบ้านจนเสร็จ แล้วก็นั่งเช็ดเหงื่อกันอยู่ใต้ร่มไม้ ก่อนจะหันไปหาอลันที่ขุดดินอยู่ข้างๆ “พวกเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อาทิตย์กว่าๆ แล้ว เป็นอย่างไรกันบ้าง เริ่มจะชินกับที่นี่หรือยัง” ภามเอ่ยถาม“ชินแล้วขอรับ นอกจากเสียงคำรามของมอนสเตอร์ กับมอนสเตอร์ที่หลุดมาจากในป่าวันนั้น ก็ไม่มีมอนสเตอร์ดุร้ายเข้ามาในเขตหุบเขานี้อีกเลย อีกทั้งบ้านหลังนี้มีแต่สิ่งของสะดวกสบายกว่าบ้านไหนๆ ที่ข้าเคยพบมา” อลันตอบตามตรง“แล้วงานหนักเกินไปหรือไม่” ภามถามต่อ“ไม่เลยขอรับ ไม่เลยจริงๆ งานพวกนี้ถือเป็นเรื่องปกติ บางวันงานเบากว่ารับจ้างข้างนอกด้วยขอรับ” อลันรีบตอบ พร้อมกับหยุดขุดหลุม มาโค้งตัวขอบคุณภามเล็กน้อย“เช่นนั้นก็ดีแล้ว หากมีปัญหาอะไรบอกข้าได้ทันที อย่าทนเก็บเอาไว้”“ขอรับ ขอบคุณนายท่านที่เป็นห่วง” อลันกล่าวขอบคุณจากใจจริง หลังจากคุยกันได้สักพักทั้งสองก็กลับไปตั้งใจขุดดินกันต่อ ไม่นานก็เสร็จเรียบร้อย ภามขึ้นมายืนมองขนาดหลุมที่จะให้ทำห้องแล้วก็พยักหน้าพอใจ ก่อนจะบอกให้เริ่มลงมือนำอิฐมาวางก่อทำผนัง ทุกคนช่วยกันทำงานกันอย่างขันแข็ง จนกระทั่งถึงเวลาพักกินข้าวกลางวัน งานก็คืบหน้าไปมากกว่าครึ่งแล้ว ภามให้อลัน และเด็กๆ นั่งพัก รอเขากับเมมี่ไปทำอาหารกลางวัน เมื่ออลันเห็นว่าภามจะลงมือช่วยทำอาหารด้วยตัวเอง เขาก็ไม่กล้านั่งพักอยู่เฉยๆ จึงขอเข้าไปช่วยด้วย เด็กๆ เห็นดังนั้นจึงตามเข้ามาด้วย กลายเป็นว่ามื้อนั้นทุกคนจึงมีส่วนร่วมในการทำอาหารกันหมดทุกคน หลังอาหาร ภามเห็นว่างานเหลือไม่มากแล้ว ใช้เวลาอีกไม่นานก็น่าจะเสร็จ จึงไม่ได้รีบ ปล่อยให้ทุกคนได้นั่งพักตามสบายนานกว่าปกติเล็กน้อย “งานวันนี้ใกล้จะเสร็จแล้ว ช่วงบ่ายเด็กๆ ไปเล่นกับเจ้าดำ เจ้าขาวก็ได้นะ ไม่ต้องไปช่วยแล้ว” ภามบอกกับเด็กๆ ด้วยน้ำเสียงสบายๆ“เย้!! ขอบคุณขอรับ/เจ้าค่ะ” อลัน และแอนเน่ร้องออกมาอย่างดีใจ แล้วพากันวิ่งไปทางหน้าบ้าน“ส่วนพวกเราก็ไปทำงานกันต่อเถอะ” ภามหันกลับมาบอกอลันกับเมมี่“ขอรับ/เจ้าค่ะ” ทั้งสามคนช่วยกันทำงานต่อไม่นานก็เสร็จ เวลาช่วงบ่ายยังเหลืออีกมาก ภามจึงคิดจะใช้เวลาที่เหลือในวันนี้กลับไปเก็บผลไม้ในป่าอีกครั้ง เขายังจำได้ว่าผลไม้ชนิดนั้นเอามาย่างแล้วกลิ่นหอม และรสชาติไม่เลว เมมี่บอกว่าเวลาที่เหลือจะเข้าไปทำความสะอาดบ้าน อลันไม่รู้จะทำอะไร จึงขอติดตามภามเข้าไปในป่าด้วย เด็กๆ เห็นดังนั้นก็อยากจะตามไป แต่ดูเหมือนอลันจะยังไม่วางใจ กลัวในป่าจะมีอันตรายจึงห้ามเด็กๆ ไว้ ภามขี่เจ้าดำ อลันขี่เจ้าขาว ทั้งสองขี่ม้าวิ่งเข้าไปในป่า จนเมื่อเข้าไปในเขตป่าแล้ว ทั้งสองก็ชะลอฝีเท้าม้าลง ก่อนจะลงมาเดินจูงม้าในที่สุด อลันจูงม้าไปพร้อมกับมองรอบข้างอย่างระแวดระวัง เหมือนยังไม่วางใจป่าในเขตนี้นัก เขาพยายามจูงม้าตามภามไปติดๆ “ข้าเคยได้ยินมาว่าป่าในภูเขาลูกนี้มีมอนสเตอร์ดุร้ายเยอะมาก เหตุใดตั้งแต่พวกเราเดินเข้ามาในนี้ ข้ายังไม่เห็นพวกมันแม้แต่เงา” อลันเอ่ยชวนคุย เพื่อทำลายความเงียบ“ช่วงที่ข้ามาอยู่ที่นี่ใหม่ๆ มีเวลาว่างก็จะเข้ามาสำรวจในป่า จัดการพวกมันไปก็ไม่น้อย พวกมันน่าจะเข็ดขยาดแล้วมั้ง” ภามตอบอย่างไม่ได้ใส่ใจมากนัก“...เอ่อ ขอรับ” อลันตอบ เขามองเจ้านายที่เดินจูงเจ้าดำอยู่ด้านหน้าด้วยสายตาชื่นชมมากขึ้น ตั้งแต่รู้จักภามมา นอกจากภามจะดีกับพวกเขาทั้งครอบครัว ตอนที่ภามต่อสู้กับมอนสเตอร์ที่หลุดเข้าไปในเขตฟาร์มที่บ้าน ก็ดูกล้าหาญดุดันไม่เบา ทั้งที่มีดีหลายด้าน แต่ภามกลับไม่ถือตัว ไม่อวดตัวอย่างที่คิด “ถึงแล้ว ด้านหน้านี้แหละ” ภามหันกลับมาบอก“อ๊ะ! ขอรับ” อลันที่กำลังมองภาม คิดเรื่องต่างๆ เพลินก็สะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบมองไปด้านหน้าที่ภามบอก“ไม่รู้ว่าผลนี้ สามารถนำไปขายในเมืองได้หรือไม่” ภามเอ่ยถามขึ้น ขณะที่ทั้งสองกำลังช่วยกันเด็ดผลไม้ลงถุงผ้า“ได้ขอรับ แต่ผลไม้ชนิดนี้หาง่าย ขึ้นอยู่ทั่วไป ราคาจึงไม่ดีนัก” อลันอธิบายภามพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะช่วยกันเก็บผลไม้มาจนเต็มถุงผ้าทั้งสองข้างที่พาดอยู่บนหลังเจ้าดำ และเจ้าขาว หลังจากเสร็จภารกิจ ทั้งสองก็ขี่ม้ากลับออกจากป่า เมื่อนำเจ้าดำ เจ้าขาวกลับไปไว้ในคอกเรียบร้อย ภามก็แบ่งผลไม้ไว้จำนวนหนึ่ง ก่อนจะนำส่วนที่เหลือไปไว้ในห้องเย็นใต้ดินที่เพิ่งทำเสร็จ ถือเป็นการทดลองใช้งานไปด้วยในตัว “ในป่าเป็นอย่างไรบ้างขอรับท่านพ่อ เจอมอนสเตอร์หรือไม่” อามินเอ่ยถามอย่างตื่นเต้น ขณะเดินตามอลันที่ยกผลไม้ไปหลังบ้าน“ไม่เจอ เจ้าก็คิดว่าเป็นเรื่องสนุกไป” อลันตอบ พร้อมกับปรามลูกชายไปในตัว“ขอรับ” อามินตอบเสียงเบาลงเล็กน้อย มื้อเย็นนี้เป็นเนื้อนกคัลเลอร์เบิร์ดที่เหลือจากเมื่อเช้านำมาย่าง ภามจึงให้ย่างผลไม้ที่เพิ่งเก็บมาเพิ่มเข้าไปด้วย ทุกคนทานมื้อเย็นกันอย่างเอร็ดอร่อย “พรุ่งนี้ ข้าให้หยุดพักหนึ่งวัน แล้ววันมะรืนเราจะมาเก็บผลผลิตชุดแรกกัน” ภามกล่าวในบนโต๊ะอาหาร“เย้!” เด็กๆ ร้องออกาอย่างดีใจ“พวกเจ้าจะดีใจอะไรกัน ไม่ใช่ว่าปกติก็ไม่ค่อยได้ทำงานกันอยู่แล้วหรือ” อลันเอ่ยแซวลูกๆ เด็กๆ จึงยิ้มเจื่อนออกมาเล็กน้อย ภามมองมาก็ยิ้มตาม“วันหยุด พวกเจ้าอยากทำอะไรกันเป็นพิเศษหรือไม่” ภามถามความคิดเห็นทุกคน“...เอ่อ ข้าไม่ได้อยากทำอะไรเป็นพิเศษขอรับ” อลันตอบ“ข้าก็ไม่ได้คิดเอาไว้ด้วยเจ้าค่ะ” เมมี่ตอบบ้าง“เช่นนั้น คืนนี้ค่อยๆ คิดกันก็ได้” ภามบอกอย่างไม่รีบร้อน วันนี้หลังมื้ออาหาร เด็กๆ จึงรีบช่วยกันล้างจาน และรีบเข้านอนด้วยความตื่นเต้น เนื่องจากอยากให้ถึงพรุ่งนี้เร็วๆ ในสมองคิดแต่ว่า วันหยุดพรุ่งนี้จะได้เล่นอะไรสนุกๆ บ้าง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 41

คล้ายกับเรื่องเกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

เกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 41

คล้ายกับเรื่องเกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้