หนังสือเปลี่ยนชะตา

“สินคะ เหลือแค่ฉันกับคุณสองคนแล้วนะคะ...ยังไงก็กรุณาพาหลินเที่ยวด้วยนะ ไม่อย่างนั้นเหงาแย่เลย ถ้าต้องอยู่โรงแรมเพียงลำพัง” เธอกล่าวแสดงออกมาราวกับเป็นเจ้าของแผนการเสียเอง สินก็ได้แต่พยักหน้าให้กับเธออย่างมึนงง ก่อนจะไปขับรถที่อรซื้อไว้ ในตอนแรกหนูไอซ์อยากจะไปด้วย แต่อรที่รู้งานก็จัดการให้เรียบร้อยเลยทีเดียว“ว่าแต่หลินหลินอยากไปเที่ยวที่ไหนดีครับ ผมเองก็ไม่ได้เที่ยวเชียงใหม่มาตั้งนานแล้ว” สินกล่าวออกไป เพราะว่าเขาก็ไม่เที่ยวจริงๆอย่างที่ว่ามานั่นแหละ เพราะที่ผ่านมาก็เอาแต่ทำงานหลังจากที่ลาออกมาแล้ว เขายังเคยคิดอยู่ในใจเลยเรื่องที่จะกลับไปเรียนต่อดีหรือไม่ยังไง แต่มันก็ต้องรอให้อะไรๆมันลงตัวก่อน เขาถึงจะสามารถทำมันได้“จริงที่ไหนก็ได้ค่ะสิน... แต่ก็อยากจะไปดูธรรมชาติไกลๆเมืองหน่อย ครั้งที่แล้วไปทะเล แต่ครั้งนี้ก็ขอเป็นภูเขาก็แล้วกัน… หลินอ่านเจอสถานที่แนะนำมาเขาบอกว่าไปม่อนๆอะไรนี่แหละ” หลินกล่าวออกมาพร้อมกับยื่นมือถือให้กับสินดู มันเป็นสถานที่ที่หลายๆคนไปเที่ยวกันมันเรียกว่า ‘ม่อนแจ่ม’“อย่างนั้นเหรอครับ.. ดีเลย.. ทางนั้นก็ไม่ไกลมากด้วย อีกอย่างระหว่างทางมีที่ให้ขี่ช้าง แล้วก็น้ำตกด้วยครับ กว่าจะถึงม่อนแจ่มก็ตอนเย็นๆ ไปดูพระอาทิตย์ตกก็สวยไปอีกแบบครับ” สินกล่าวออกมา เขารู้จักเส้นทางนี้ดี เพราะว่าตอนเรียนมหาวิทยาลัย เขา และเพื่อนๆก็ไปเที่ยวกันอยู่บ่อยครั้ง ช่วงเวลาในตอนนี้มันก็เพียงแค่เที่ยงๆเท่านั้น กลับมายังไงก็ทันในความคิดของเขา“เอาอย่างที่สินว่าก็ได้ค่ะ.. หลินยังไงก็ได้” หลินกล่าวออกมาเล็กน้อยก่อนจะรัดเข็มขัดเพื่อความปลอดภัย“ไว้ใจได้เลยครับ” สินเองก็รัดเข็มขัดราวกับว่ากำลังโฆษณาให้กับหน่วยจราจรอย่างไรอย่างนั้น แต่จะให้กล่าวตรงๆก็คือว่า ในจังหวัดเชียงใหม่นั้นพ่อเยอะมาก ตั้งด่านตรวจขันจราจรกันเกือบทุกจุดกันเลยทีเดียว และส่วนใหญ่ก็จะเป็นนักท่องเที่ยวนี่แหละที่จะโดนเรียกตรงๆสินขับออกมาตามถนนหนทางเรื่อยๆ ในระหว่างนั้นเอง หลินหลินก็ร้องเพลงภาษาจีนให้เขาฟัง พวกเขาร้องไปด้วยกันอย่างสนุกสนาน และแน่นอนว่าพวกเขาก็เจอพ่อข้างถนนเข้าจนได้ พวกเหล่าพ่อๆก็เข้มกันจริงๆ พวกเขาตรวจทุกๆคันเลยทีเดียว และเมื่อมาถึงรถของสิน พวกเขาก็ขอถ่ายรูปแล้วก็ปล่อยไปเหมือนเดิม แต่มันก็เสียเวลาไม่ใช่น้อย เพราะคนที่เห็นก็จอดรถลงมาขอถ่ายรูปกันเป็นการใหญ่ จากนั้นพวกเขาทั้งสองคนก็มุ่งหน้าไปที่น้ำตกที่ชื่อว่าแม่สา น้ำตกแห่งนี้ถูกแบ่งออกเป็นหลายชั้น เราจะต้องเดินขึ้นไปเรื่อยๆ ชั้นบนสุดจะเป็นทางเดินป่าแบบธรรมชาติๆ สวยงาม หลินหลิน และสินต่างก็ถ่ายรูปกันตามประสาเพื่อนสนิทกันสองคน และแน่นอนว่ามันก็ตกเป็นข่าวอีกครั้ง จากนักท่องเที่ยวแถวนั้นที่ถ่ายรูปของทั้งสองคนได้ แต่มันก็เป็นข่าวที่ไม่ได้เสียหายอะไรมาก มันเป็นข่าวประมาณคู่จิ้นอะไรอย่างนี้ จากนั้นพวกเขาก็เดินทางไปขี่ช้างที่ปางช้างเชียงใหม่ ให้อาหารช้าง และขี่พวกมันอ้อมวนรอบหมู่บ้านรอบหนึ่ง มันแสดงถึงวิถีการดำรงชีพของชาวบ้านอย่างแท้จริง จากนั้นก็เดินทางต่อไปยังม่อนแจ่มต่อไป เมื่อพวกเขามาถึงมันก็เป็นเวลาที่เย็นมากแล้ว วิวทิวทัศน์ที่ดูสวยงาม บวกกับบรรยากาศที่สดใส ความเย็นอ่อนๆทำให้รู้สึกสดชื่น“ขอบคุณนะคะสินที่พาหลินมาที่นี่ .. มันสวยงามมากจริงๆค่ะ” เธอกางแขนของทั้งสองข้างออกพร้อมกับสูดอากาศอันบริสุทธิ์นี้เข้าไปเต็มปอด มันเป็นภาพที่สวยงามจริงๆสำหรับสิน เขาเองก็ทำตามบ้าง หลับตาแล้วกลางแขนของตัวเองออก เมื่อพวกเขาทำจนพอใจแล้ว ก็เดินลงมาจากจุดชมวิวนั้น หวังว่าจะเดินทางกลับไปยังตัวเมือง ป่านนี้ทุกคนคงจะเป็นห่วงกันแย่แล้วแต่หลินหลินก็บอกว่าลงไปช้าอีกหน่อยจะเป็นอะไรไป เพราะว่าเธออยากจะลองทานสิ่งที่เรียกว่าหมูกระทะบนม่อนแห่งนี้ตามรีวิวที่เธอได้รับมาจากรายการแนะนำ อีกอย่างเธอก็อยากจะถ่ายรูปอวดเพื่อนของเธออีกด้วย สินก็คิดว่ามันก็ดีเหมือนกัน ตั้งแต่เที่ยงพวกเขายังไม่ทานอะไรกันเลยนอกจากน้ำ และกาแฟเพียงเท่านั้นเอง สินดูร้านที่ทางรายการนั้นรีวิวมาเพื่อที่จะได้ขับรถไปยังร้านตรงนั้น เพราะถึงจะชื่อว่าม่อนแจ่มแต่มันก็มีหลายร้านที่เปิดให้บริการอาหาร และเครื่องดื่ม ส่วนร้านที่อยู่ตามรีวิวนั้นเป็นม่อนตะวันที่อยู่ติดๆกับม่อนแจ่ม แต่เมื่อไปถึงร้าน และเพราะร้านนี้อาจจะเป็นร้านที่มีชื่อเสียงมันจึงทำให้ลูกค้ามีกันอยู่หลายโต๊ะ แน่นอนว่าพวกเขาจำสินได้ จึงเขามาขอถ่ายรูปกันยกใหญ่ หลินหลินที่เห็นอย่างนั้นก็เดินออกไปนั่งรอที่โต๊ะที่ว่างอยู่ ไม่นานสินก็เดินเข้ามานั่งด้วยหลังจากถ่ายรูปกับแฟนๆเสร็จแล้ว สินสั่งอาหารชุดใหญ่ไฟกะพริบเลยทีเดียว นานๆทีเขาจะได้มาทานอะไรอย่างนี้ หมูกระทะเป็นอะไรที่เขาไม่ได้ทานมานานมากแล้ว เลยจัดหนักเสียหน่อย เมื่ออาหารมาเสิร์ฟสินก็จัดวางมันหมูก่อนเลย เพื่อให้กระทะมัน ไม่ให้เนื้อที่จะปิ้งติดกระทะ จากนั้นพวกเขาก็ทานกันอย่างมีความสุขท่ามกลางบรรยากาศดีๆ กับอุณหภูมิที่เริ่มจะเย็นลงขึ้นไปเรื่อยๆ ในตอนนี้พวกเขายังอยู่ใกล้กับเตาถ่านจึงไม่ได้รู้สึกอะไรมาก แต่สินก็ยังดูแลหลินหลินเหมือนเดิม เขาไปหยิบเสื้อกันหนาวที่เตรียมมาไว้ฉุกเฉินให้กับเธอจากที่จอดรถ ไม่นานพวกเขาทานกันเสร็จ นั่งย่อยกันสักพักหน่อยก่อนจะเรียกเก็บเงินค่าอาหารที่พวกเขาสูญเสียไป และยอดทั้งหมดที่พวกเขาเสียไปมันก็ไม่ได้แพงอะไรมากมาย เพียงแค่ 550 บาทเพียงเท่านั้นเอง แต่สิน และหลินหลินก็ต้องพบกับความโชคร้ายอีกครั้งหลังจากที่ได้คุยกับเจ้าของร้าน“ทั้งหมด 550 บาทครับเชฟสิน... รับมา 600 บาทนะครับ.. ไม่ต้องทอนเหรอครับ ขอบคุณมากครับ” เจ้าของร้านที่มาเก็บเงินกับสินก็บอกราคาไป สินเองก็ไม่ได้ต้องการเงินทอนแต่อย่างใด เพราะเขาคิดว่ามันคุ้มค่าแล้วกับเงินที่สูญเสียไป สินยิ้มให้ก่อนที่จะคุยกับหลินหลินเพื่อจะเตรียมตัวกลับ แต่สิ่งที่ขาดไม่ได้เลย มันก็คือของฝาก สิ่งที่ม่อนแจ่มตรงนี้มีนั้นก็คือ สตรอเบอร์รี่ลูกโตๆนั่นเอง“เจ้าของร้านครับ เวลานี้หาซื้อสตรอเบอร์รี่ได้ที่ไหนบ้างครับ” สินถามออกไป เพราะตั้งใจจะซื้อไปฝากคนอื่นๆ ที่อยู่ด้านล่าง“เชฟสิน ค่อยหาซื้อพรุ่งนี้ดีกว่าไหมครับ หรือไม่ก็เดินเก็บสดๆที่ไร่ของพวกเราจะอร่อยกว่านะครับ” เจ้าของร้านที่คิดว่าสินต้องมีที่พักอยู่แล้ว และอยากจะทานมันในตอนนี้เลย แต่ระดับเชฟมาเองขนาดนี้จะเอาของที่ไม่สดขายให้เชฟได้ยังไง เขาจึงเสนอไป“ไม่ล่ะ..ผมจะซื้อไปฝากคนข้างล่างน่ะครับ ป่านนี้พวกเขาคงจะเป็นห่วงกันแย่แล้ว” และด้วยประโยคนี้เองก็ทำให้เจ้าของร้านถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว เพราะเขาพึ่งรับแจ้งจากกรมป่าไม้เมื่อสักครู่เอง และมันเป็นสิ่งที่พูดยากจริงๆ สำหรับคนที่ต้องการจะลงดอยในตอนนี้“เรื่องนั้น..ผมว่าเชฟควรเริ่มหาที่พักได้แล้วนะครับ ก่อนที่มันจะเต็มเสียก่อน.. เออ..คือกรมป่าไม้พึ่งแจ้งมาว่ามีต้นไม้ใหญ่หักโค่นทับถนนที่จะใช้ลงม่อนน่ะครับ เนื่องจากช้างตกมันวิ่งชนมันหักไปหลายต้น ถึงจะจัดการช้างได้แล้ว แต่ว่าถนนก็ยังไม่พร้อมที่จะสัญจร..กว่าจะเสร็จก็..น่าจะพรุ่งนี้เช้าพอดี” สิ้นเสียงนั้นสินถึงกับอุทานขึ้นมาอย่างตกใจ ท่ามกลางความสงสัยของหลินหลิน“ห๊ะ!!! เอาไงดีล่ะเนี้ยคืนนี้!!” สินหันหน้าไปมองหลินหลินก่อนที่จะสบตา และทำตากะพริบใส่เธอ มันเป็นเรื่องที่อยากจะอธิบายจริงๆ จากนั้นเขาก็ค่อยๆเล่าเรื่องให้หลินหลินฟัง แต่สิ่งที่สินลำบากใจอยู่นั้น มันกลับเป็นเรื่องดีสำหรับหญิงสาวคนนี้เสียจริง.... error loaded

หมูกระทะม่อนแจ่ม ... มันแจ่มจริงๆนะ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 68

คล้ายกับเรื่องหนังสือเปลี่ยนชะตา ที่คุณอ่าน

หนังสือเปลี่ยนชะตา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 68

คล้ายกับเรื่องหนังสือเปลี่ยนชะตา ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้