"ทำไม..." เสียงของอริสราแ่เบาราวกับเสียงกระซิบ "ทำไมต้องเป็ฉัน? ฉันก็แค่คนธรรมดา"
ราตรีเดินเข้ามาใกล้ ย่อตัวลงตรงหน้าเธอเพื่อให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน ดวงตาที่คมกริบของเธอจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของอริสรา ก่อนจะเหลือบไปมองที่แขนขวาของเธอซึ่งโผล่พ้นออกมาจากผ้าห่ม
"เพราะ 'สิ่งนี้'..." ราตรีพูดพลางชี้นิ้วไปยังรอยสักรูปอสรพิษสีดำ "...มันไม่ใช่แค่รอยสัก มันคือ 'ตราประทับ' คือสัญลักษณ์ที่บอกว่าเธอเป็ใคร"
"เธอไม่ใช่แค่คนธรรมดา อริสรา... และลึกๆ แล้วเธอก็รู้ตัวดี" ราตรีกล่าวต่อ "เธอไม่ใช่แค่ลูกครึ่ง... เธอคือทายาทคนสุดท้ายของสายเืที่เคยยิ่งใหญ่และน่าเกรงขามที่สุด... สายเืของ 'อสูร'"
คำว่า "อสูร" ทำให้โลกของอริสราหยุดหมุน มันคือคำที่เธอรู้จักจากนิทานปรัมปรา... จากเื่เล่าของั์มารผู้ชั่วร้าย
"เผ่าพันธุ์ที่หยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีและพลังของตนเอง" ราตรีเล่าต่อราวกับอ่านความคิดของเธอออก "เผ่าพันธุ์ที่ปฏิเสธที่จะก้มหัวให้กับ 'ระเบียบ' จอมปลอมของพวกเบื้องบน... และเพราะเหตุนั้น พวกเขาจึงพ่ายแพ้ในมหาาครั้งเก่าก่อน... ถูกสังหาร... ถูกจองจำ... และถูกลบชื่อไปจากหน้าประวัติศาสตร์จนหมดสิ้น ถูกป้ายสีให้กลายเป็ปีศาจร้ายในเทพนิยาย... เหลือเพียงสายเืที่เจือจางและกระจัดกระจายซ่อนตัวอยู่... จนกระทั่งถึงรุ่นของเธอ"
"พลังของเธอเพิ่งจะ 'ตื่น' เต็มตัวหลังอุบัติเหตุครั้งนั้น... ตราประทับนั่นคือข้อพิสูจน์" ราตรีอธิบาย "และมันเหมือนการจุดพลุในคืนเดือนมืด... ทุกฝ่ายที่เฝ้ารอ...เห็นมันพร้อมกัน พวกชุดขาวจาก์้าจะ 'ชำระล้าง' เธอเพื่อกำจัดภัยคุกคามต่อระเบียบของพวกมัน ส่วนพวกเราจากอเวจี... มองเห็น 'โอกาส' ในตัวเธอ"
"อสูร...?" อริสราพึมพำอย่างไม่อยากจะเชื่อ "นั่นมันเื่ในนิทาน..."
แต่แล้ว... ภาพในความมืดระหว่างความเป็ความตายก็ฉายชัดขึ้นมาในหัว... ภาพของตัวตนแห่งเงาและอัคคีที่น่าเกรงขาม... และความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาในตอนนั้น...
ความรู้สึกหยิ่งทะนงและความโกรธเกรี้ยวอันไพศาล...
...มันคือความรู้สึกเดียวกันกับที่เธอรู้สึกเมื่อครู่ ตอนที่ถูกชายชุดสูทบอกว่าเธอคือ "มลทิน"
ราตรีมองเห็นความเข้าใจที่ฉายชัดขึ้นในแววตาของอริสรา เธอลุกขึ้นยืนและถอยกลับไป
"เื่เล่าเอาไว้แค่นี้ก่อน... ดูสภาพเธอสิ" ราตรีพูดพลางกอดอก "ขืนเป็แบบนี้ต่อไป แค่พวกเงาชั้นต่ำที่ได้กลิ่นพลังของเธอก็เก็บเธอได้แล้ว"
"กลิ่น?"
"ใช่... กลิ่น" ราตรียืนยัน "พลังที่ตื่นขึ้นมาใหม่ๆ แต่ควบคุมไม่ได้แบบเธอมันก็เหมือนาแสดที่ส่งกลิ่นคาวเืไปทั่ว... มันดึงดูดทุกตัวทุกตนที่อยู่ใกล้ๆ ตอนนี้เธออาจจะหนีจากพวกพรานมาได้ แต่พวกหมาป่าหิวโซยังคงวนเวียนอยู่ข้างนอกนั่น"
เธอจ้องมองอริสราเขม็ง "เธอไม่มีเวลามานั่งใกับโชคชะตาของตัวเองแล้ว อริสรา... ตอนนี้เธอต้อง 'เรียนรู้'... และต้องเรียนรู้ให้เร็วที่สุด... เริ่มจากการควบคุมพลังที่กำลังรั่วไหลออกมาไม่หยุดนั่นแหละ... ก่อนที่มันจะฆ่าเธอซะเอง"
"ควบคุม?" อริสราทวนคำด้วยน้ำเสียงสั่นเทา "ควบคุมยังไง? ฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร!"
ราตรีเดินไปหยิบแก้วน้ำโลหะเก่าๆ ใบหนึ่งมาจากชั้นวาง ก่อนจะโยนมันลงบนพื้นตรงหน้าอริสราเบาๆ
แกร๊ง
"ก็เลิกคิดด้วยสมอง... แล้วเริ่มใช้ความรู้สึก" ราตรีตอบกลับเสียงเรียบ "พลังของอสูรมันไม่ได้มาจากตำราหรือการร่ายมนตร์... มันมาจากข้างในนี้"
เธอยกนิ้วชี้ไปที่กลางอกของอริสรา "มันคือ 'อารมณ์' ดิบๆ ของเธอ ความกลัว... ความสับสน... ความโกรธ... ทั้งหมดนั่นแหละคือเชื้อเพลิง"
เธอก้มลงชี้ที่แก้วน้ำใบนั้น "ตอนนี้... ในตัวเธอเต็มไปด้วยความกลัวและความสับสน... มันกำลังรั่วไหลออกมาเหมือนที่ฉันบอก ลองจดจ่อ... ััถึงความรู้สึกพวกนั้น... แล้วลอง 'ส่ง' มันเข้าไปในแก้วนั่นดูสิ"
อริสรามองหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่แน่ใจ แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่น เธอนั่งขัดสมาธิบนพื้น หลับตาลง พยายามทำตามที่ราตรีบอก เธอพยายามรวบรวมความรู้สึกหวาดกลัวที่เกาะกินใจ... ความรู้สึกเหมือนกำลังจมน้ำ... ความสับสนต่อทุกสิ่งที่เกิดขึ้น... แล้วเพ่งสมาธิทั้งหมดไปที่แก้วน้ำโลหะใบนั้น
หนึ่งนาทีผ่านไป... สองนาที...
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
อริสราลืมตาขึ้นอย่างท้อแท้ "ฉัน... ฉันทำไม่ได้"
ราตรีถอนหายใจยาวๆ อย่างจงใจ "เหอะ... ไม่แปลกใจเลยที่เผ่าพันธุ์ของเธอถึงได้แพ้า"
คำพูดนั้นเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงเข้ามาในใจของอริสรา
"อ่อนแอ... น่าผิดหวัง" ราตรีพูดต่อด้วยน้ำเสียงเ็า "พลังที่ยิ่งใหญ่ตกไปอยู่ในมือของคนที่ขี้ขลาด... ช่างน่าเสียดาย"
"อย่ามาดูถูกกันนะ!" อริสราตวาดกลับไปโดยไม่รู้ตัว ความอดทนของเธอขาดสะบั้น ความท้อแท้และความกลัวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความโกรธที่พุ่งขึ้นมาอย่างรุนแรง... ความโกรธต่อคำพูดดูแคลนของราตรี... ความโกรธต่อโชคชะตาที่เล่นตลกกับเธอ... ความโกรธต่อความอ่อนแอของตัวเอง!
วูบ!
พลังงานสีดำแดงที่มองไม่เห็นพลุ่งพล่านขึ้นมารอบตัวเธออีกครั้ง...
เคร้ง!
แก้วน้ำโลหะที่วางอยู่บนพื้นสั่นอย่างรุนแรง...
ฟู่!
มันร้อนขึ้นอย่างรวดเร็วจนกลายเป็สีแดงฉานราวกับถูกเผาในเตาหลอม ก่อนที่มันจะ... บิดเบี้ยวและยุบตัวลง... ราวกับถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น จนกลายเป็เพียงก้อนโลหะที่เสียรูปทรงและยังคงแดงฉานอยู่บนพื้น
อริสราจ้องมองผลงานของตัวเองด้วยความตกตะลึง เธอหอบหายใจอย่างหนัก... เธอทำมันได้อย่างไร?
ราตรียิ้มมุมปาก... เป็รอยยิ้มแห่งความพึงพอใจครั้งแรกที่อริสราได้เห็น
"เห็นไหม... นั่นแหละ" เธอกล่าวพลางพยักพเยิดไปทางก้อนโลหะที่กำลังค่อยๆ คลายความร้อนลง "นั่นคือพลังของเธอ... ความโกรธ... ความหยิ่งทะนง... มันคือเชื้อเพลิงที่แท้จริง ไม่ใช่ความกลัวที่ไร้ประโยชน์"
ราตรีเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าอริสราที่กำลังนั่งหมดแรงอยู่บนพื้น ก่อนจะกล่าวปิดท้ายบทเรียนแรกของเธอ
"บทเรียนแรกของเธอคือ... เรียนรู้ที่จะเป็ 'อสูร' ซะ... เพราะความเป็ 'มนุษย์' ที่ขี้ขลาดของเธอ... มันจะฆ่าเราทั้งคู่"
761
