ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

“ข้าก็ไม่รู้ว่าเจ้าเป็นใคร? รู้เพียงแค่มีสุนัขมาเห่าหอนตรงหน้าเท่านั้นเอง!”ถังฮวนสบถ
ชายคนนี้ดูเหมือนจะเป็นคนที่มีตัวตนอื่นอีก แต่นี่มันเกี่ยวกันรึ? ที่นี่คือเมืองนู่ลั่ง อีกทั้งเขาก็เป็นนักหลอมตราบใดที่เขายังอยู่ในเมืองนี้ ไม่มีใครกล้าฆ่าเขาหรือหาประโยชน์จากศาลาเฉินปิงแน่เพราะถือว่าเป็นนักหลอมที่ได้รับการยอมรับ แม้แต่กับราชวงศ์ของทั้งสามอาณาจักรก็ตามที
“เจ้ากำลังรนหาที่ตายซะแล้ว!”ชายในชุดคลุมหรูหราถึงกับโกรธจนตัวสั่น อดทนไม่ไหว เขาชกเข้าที่ศีรษะของถังฮวนโดยตรงด้วยหมัดไม่เพียงแต่รวดเร็วเท่านั้น หากยังทรงพลังยิ่งกว่าลมกรรโชกหรือสายฟ้า ขณะเดียวกันก็มีไอร้อนแฝงอยู่ในหมัดนั้นอีกด้วย
“ผู้ฝึกยุทธ์ระดับสี่หรือ?” ถังฮวนวิเคราะห์ความเข้มแข็งของชายคนนี้ทันที
“จะวัดกับอัคคีพิสุทธิ์ของข้างั้นหรือ?”ถังฮวนหัวเราะและตอบโต้เขาด้วยหมัดเช่นกัน
ดูเหมือนว่าจะเคลื่อนที่ไปมาอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าไม่ต้องใช้เวลากระตุ้นเลย
เห็นเช่นนั้นชายในชุดคลุมก็แสยะยิ้ม
“ตูม!”ประกายไฟของหมัดทั้งสองก็ปะทะกัน
จากนั้น ริมฝีปากที่เย้ยหยันของของชายในชุดหรูหราก็ชะงักไปหมัดของถังฮวนคล้ายกับเบาและอ่อนแรง ทว่าในช่วงเวลาที่สัมผัสได้มันมีความบริสุทธิ์และแข็งแกร่งล้อมรอบอยู่อีกทั้งยังเป็นเปลวไฟที่ลุกโชนคำรามออกจากหมัดโดยตรง จากสัมผัสนั้นคล้ายดังปะทะกับภูเขาไฟระเบิด
“อุ๊ก!”ชายในชุดจีนถูกกระแทกอย่างรุนแรง เขาครวญคราง เซถอยหลังไปห้าก้าวจึงทรงตัวได้รู้สึกได้ว่าเลือดในอกของเขาสั่นสะท้าน หมัดขวาที่เจ็บแสบของเขามีรอยไหม้เขารีบมองดูทันทีเมื่อพบว่ามือขวาของเขากลายเป็นสีดำ!
เมื่อมองไปที่ถังฮวนซึ่งยืนนิ่งอยู่กับที่ ชายในชุดหรูหรานแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองพลังของอัคคีพิสุทธิ์ของเขาไม่แกร่งเท่า แถมพลังปราณแท้นั้นก็ด้อยกว่าอีกฝ่ายมากถึงอย่างไรเมื่อสองปีก่อนเขาได้ควบแน่นจักระที่ว่าหนักหนาแล้วก้าวขึ้นสู่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับสี่ได้ถังฮวนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามนั้นเห็นได้ชัดว่ายังปลดปล่อยพลังไม่เต็มที่ เขาแข็งแกร่งปานนี้เชียวหรือ?
ไม่เลย! ตอนนี้เขาเองก็ยังไม่ได้ใช้พลังทั้งหมด นั่นหมายความว่าเขายังได้เปรียบอยู่!
“ขอโทษ ที่ข้าทำให้ผิดหวัง!”ถังฮวนมองหน้าอย่างเยาะหยัน“ข้าก็เป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับสี่เช่นกัน และดูเหมือนว่าข้าจะเหนือกว่าเจ้านิดหน่อยนะ”
“นี่ เจ้า...”ชายในชุดหรูหรากำหมัดแน่น ใบหน้าหล่อเหลาเปลี่ยนสีขึ้นคล้ายสีตับหมู
เขายอมรับความจริงไม่ได้ว่าความแข็งแกร่งของเขา ด้อยกว่าถังฮวนโดยเฉพาะอย่างยิ่งสายตารอบๆ ตัวที่มองมา มันทำให้เขาโกรธจัด
“ถังฮวน มาชกกันอีกหมด ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะรับหมัดที่สองนี้ได้!”ชายในชุดชาวจีนฮั่นกัดฟันกรอด ส่งเสียงพร้อมกับยกกำปั้นขึ้นอีกครั้ง
“หยุดเดี๋ยวนี้!”แต่ในตอนนี้ ก็ปรากฏเสียงอันเกรี้ยวกราดราวกับฟ้าฝ่าเกิดขึ้นแบบฉับพลันทำให้หูของพวกเขาอื้อไปหมด
“ถังฮวน และ ชาตู ใครก็ตามที่เริ่มก่อเรื่องอีกครั้ง ผลการแข่งขันในครั้งนี้จะถือว่าเป็นโมฆะ!”ชายในชุดหรูหราที่ชื่อชาตูลดแขนลง มองไปที่เวทีสูงด้วยความหงุดหงิดเขาคลายหมัดอย่างไม่เต็มใจ จ้องไปที่ถังฮวนด้วยสายตาเย็นชา
“คราวนี้เจ้ายังโชคดี แต่ครั้งต่อไปเจ้าจะไม่อาจมีโชคอีกแล้ว!”
“นั่นเป็นคำพูดของข้าต่างหาก”ถังฮวนได้แต่หัวเราะ
“หน้าเล็กๆ ขาวๆ แบบเจ้า ถ้าข้าเจอในป่าในเขาหรือสถานที่อื่น ข้าจะจัดการเจ้าสักเจ็ดหรือแปดครั้ง”
ชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆ เขาอดถามไม่ได้“ทำอย่างไรน่ะหรือ?”
ถังฮวนมองไปข้างหลังชาตูแล้วพูดว่า
“เจ้าถามอะไรง่ายๆกัน แค่หาไม้มาแหย่เข้าไป "ตรงนั้น" เจ้าคงไม่อยากอยู่ในสถานการณ์เช่นนั้นหรอกนะ?”

-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 61 องค์หญิงโม่เย่ (1)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 61 องค์หญิงโม่เย่ (1)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้