(ดรอปไม่เขียนต่อ)BEHEMOTH ราชันแห่งมอนเตอร์

        หลังจากที่ออกมาจากห้องโถงประชุม

        รามินได้มุ่งหน้าไปยังอาณาเขตที่พักส่วนตัวของทันย่าอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาฉายแววเครียดและอารมณ์ที่ปั่นป่วน ในหัวของเขามีแต่ภาพของโรซาเลียและทันย่าที่วนเวียนอยู่ ความอิจฉาริษยาคลั่งภายในจิตใจ ทำให้ตัวของเขาไม่สามารถหยุดยั้งความคิดเหล่านั้นได้อีกต่อไป

        รามิน ซึ่งเป็นราชันสงครามอันดับ 1 ของสมาพันธ์โลก ไม่เคยยอมรับว่าตนพ่ายแพ้ต่อใคร โดยเฉพาะในเรื่องของความรู้สึก

        เขาเคยคิดมาตลอดว่าความแข็งแกร่งจะทำให้เขาได้ทุกอย่างที่ต้องการ แต่ในกรณีของโรซาเลียนั่นไม่ใช่ความจริง ไม่ว่าเขาจะทำอะไรมากเพียงใด ไม่ว่าเขาจะแสดงให้เห็นถึงความเป็นนักสู้ที่ทรงพลังและสง่างามเพียงใด หญิงสาวคนนั้นกลับไม่เคยมองเขาในแง่ที่เขาปรารถนา

        และที่แย่ยิ่งกว่านั้นคือ โรซาเลียกลับดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับทันย่า ชายหนุ่มผู้ที่เพิ่งก้าวเข้าสู่สมาพันธ์โลกไม่นานแต่กลับได้รับความสนใจจากนางอย่างไม่คาดคิด รามินไม่สามารถทนต่อความจริงนี้ได้ ความโกรธและความอิจฉาในใจเขาเพิ่มขึ้นทุกขณะ

        “ทันย่า... ข้าไม่ยอมรับมัน!”

        “นางเป็นของข้าคนเดียวเท่านั้น”

        รามินพึมพำด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเดือดดาล ดวงตาสีฟ้าครามของเขาจ้องมองไปยังเส้นทางข้างหน้า

        ทุกก้าวที่รามินเดินไปยังที่พักของทันย่า คลื่นพลังที่แผ่รอบตัวของเขาเริ่มถูกปลดปล่อยออกมาด้วยความกดดัน ความรู้สึกในใจที่ถูกกักเก็บไว้นานตอนนี้พุ่งทะลักออกมา พลังของเขาเริ่มรบกวนสภาพแวดล้อมรอบข้าง มันเป็นสัญญาณที่บ่งบอกถึงการปะทะครั้งใหญ่ที่อาจจะเกิดขึ้น

        เมื่อรามินมาถึงด้านหน้าของคฤหาสน์ของทันย่า ประตูบานใหญ่ของคฤหาสน์ค่อยๆเปิดออกด้วยเสียงดังเบาๆ เผยให้เห็นใบหน้าของโรซาเลียที่ก้าวเดินออกมาจากในเงามืด ร่างงามสง่าในชุดสีดำที่สะท้อนแสงอ่อนของดวงจันทร์

        ใบหน้าของเธอฉายความสงบและเยือกเย็น แต่ในสายตาของรามิน มันกลับดูเฉยชาและห่างเหินราวกับไม่เคยสนใจในตัวเขา

        “ไม่อยู่....”

        รามินยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกวาดสายตาเข้าไปในคฤหาสน์ ดวงตาสีฟ้าครามของเขาพยายามมองหาทันย่า ชายหนุ่มผู้ที่กลายเป็นศัตรูที่เขาตั้งใจจะเผชิญหน้า แต่ทว่าในคฤหาสน์นี้กลับไร้เงาของทันย่า มีเพียงความเงียบสงัดที่ทิ้งไว้เบื้องหลัง

        โรซาเลียยังคงยืนมองรามินด้วยแววตาที่ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ เธอรู้ดีว่ารามินเต็มไปด้วยความโกรธและอิจฉา แต่เธอไม่แสดงออกถึงความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย นางรอให้รามินเอ่ยปาก

        “ทันย่าอยู่ที่ไหน?”

        ไม่รอช้ารามินได้ถามเสียงเย็น แต่ยังคงแฝงไปด้วยความกดดันในน้ำเสียง

        เขาก้าวเข้าไปใกล้โรซาเลียด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตั้งใจจะเผชิญหน้ากับศัตรูที่เขาคาดคิดว่าซ่อนอยู่

        โรซาเลียไม่ตอบในทันที เธอเพียงแค่สบตากับรามินด้วยแววตาที่นิ่งสงบและไร้ความรู้สึก ก่อนที่จะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย

        “ทันย่าไม่ได้อยู่ที่นี่ เรามีหน้าที่รับรองแขกที่ไม่พึงประสงค์เช่นนายยังไงละ”

        คำพูดของเธอเหมือนกับการเหยียบย่ำความภาคภูมิใจของรามิน ความเย็นชาในน้ำเสียงของเธอทำให้รามินรู้สึกถูกปฏิเสธอีกครั้ง ความอดทนที่เขาเก็บไว้มานานถึงขีดสุด ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเดือดดาลขณะที่เขาจ้องมองโรซาเลีย

        “เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้รึ?”

        “ข้ารู้ดีว่าเจ้าสนใจทันย่ามากกว่า”

        รามินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความขมขื่น เขาขบกรามแน่นอย่างอดกลั้น

        “ข้าตามเจ้า... ข้าปรารถนาเจ้า... เคยรู้บ้างไหมว่าข้าทำทุกอย่างเพื่อเจ้า!”

        “ข้าแข็งแกร่งที่สุดในสมาพันธ์โลก แต่เจ้าไม่เคยสนใจข้าเลย ใช่ไหมโรซาเลีย?”

        โรซาเลียมองรามินอย่างสงบนิ่ง แววตาของเธอไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆที่ตอบสนองต่อคำถามของเขา น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและอิจฉาของรามินไม่สามารถสะท้านใจของเธอได้ นางถอนหายใจเบาๆก่อนที่จะตอบด้วยเสียงเรียบ

        “รามิน... คิดว่าเพียงเพราะนายแข็งแกร่งที่สุด นายเลยสมควรได้รับทุกสิ่งเลยหรือ?”

        โรซาเลียเอ่ยถามเหมือนไม่สนใจ น้ำเสียงของเธอไม่แฝงความหวาดกลัวไว้เลยซักนิด

        “นายคิดว่าความรักคือสิ่งที่สามารถได้มาด้วยพละกำลังอย่างนั้นหรือ?”

        คำพูดของเธอแทงเข้าหัวใจของรามิน ความจริงที่เขาไม่อยากยอมรับ ว่าความรู้สึกที่เขามีให้โรซาเลียนั้นไม่สามารถได้มาด้วยพลังหรืออำนาจทำให้ความโกรธในใจเขายิ่งลุกโชน ประหนึ่งเป็นเปลวเพลิงที่กำลังลุกไหม้ขึ้นอย่างเดือดดาล

        “ทำไม? เจ้าไม่เคยชอบข้าเลยหรือ? เจ้าเลือกทันย่า ทั้งที่ข้าคือราชันสงครามอันดับหนึ่ง!”

        รามินเองก็ถามออกมาอีกเสียงดัง

        “เราตัดสินใจด้วยเหตุผลของเราเอง นายไม่มีสิทธิ์มาบังคับอะไรทั้งสิ้น!”

        “หากคิดว่าพลังและความแข็งแกร่งจะทำให้เรารักนายได้ นายก็กำลังเข้าใจผิดอย่างมาก!”

        โรซาเลียตอบด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว พลางเบนสายตาหนีออกไปเหมือนมองไม่เห็นตัวตนของเขา

        คำพูดและท่าทางของเธอยิ่งทำให้รามินต้องเดือดดาล เขาจ้องมองโรซาเลียด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังและโกรธแค้น ขณะที่พลังอำนาจซึ่งอยู่ภายในตัวเริ่มพลุ่งพล่าน เสมือนพร้อมที่จะระเบิดออกมาเมื่อใดก็ได้

        โรซาเลียที่ยืนอยู่ตรงหน้ารามิน แม้จะแสดงออกอย่างเยือกเย็นและไม่สะทกสะท้าน

        แต่ในส่วนลึกของเธอก็รู้สึกประหลาดใจขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลที่ปะทุออกมาจากรามิน มันเป็นพลังระดับที่สามารถเทียบเท่ากับหลี่จิ้งและซวนหยวน ซึ่งทั้งสองคือผู้ที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นสุดยอดนักรบของสมาพันธ์โลก

        รามินในเวลานี้ได้ก้าวขึ้นมาสู่ระดับพลังที่หาตัวจับยากในโลกใบนี้ พลังที่เขาปลดปล่อยออกมาแผ่กระจายไปรอบๆ ราวกับแรงกดดันอันหนักหน่วงที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวสั่นไหวเล็กน้อย แต่ถึงแม้รามินจะทรงพลังขนาดนี้แต่โรซาเลียก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงท่าที

        เธอรู้สึกถึงพลังที่เพิ่มขึ้นของรามินอย่างชัดเจน มันทำให้เธอต้องยอมรับในใจว่าชายหนุ่มคนนี้ ได้พัฒนาขึ้นมากจนถึงขั้นที่ทัดเทียมกับยอดนักสู้แห่งสมาพันธ์โลก ถึงกระนั้น นางกลับไม่รู้สึกประทับใจใดๆทั้งสิ้น

        “พลังของนาย.. ดูเหมือนจะก้าวไปถึงระดับเดียวกับตาแก่หลี่จิ้งและซวนหยวนแล้วจริงๆ”

        โรซาเลียพึมพำเบาๆ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเย็นชา

        รามินที่เต็มไปด้วยความโกรธ มองเห็นแววตาแปลกใจเพียงชั่วครู่จากโรซาเลีย ถึงมันจะเป็นเพียงความรู้สึกที่ไม่ได้แสดงออกอย่างชัดเจน แต่นั่นก็เพียงพอที่จะทำให้ความโกรธของเขาสงบลงเล็กน้อย เขายิ้มเล็กๆด้วยความพอใจ คิดว่าอย่างน้อยความแข็งแกร่งก็ทำให้เธอเริ่มสนใจ

        แต่โรซาเลียไม่ได้เปลี่ยนแปลงท่าทีใดๆมากไปกว่านั้น ใบหน้าของเธอยังคงนิ่งเฉย และยิ่งทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างไร้ปรานี

        “ถึงจะก้าวไปสู่ระดับนั้นแล้ว ก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะสนใจนายซักหน่อย?”

        โรซาเลียกล่าวอย่างเรียบง่าย สายตาของเธอจ้องตรงไปที่รามิน ไม่มีประกายของความสนใจหรือความรู้สึกใดๆ

        คำพูดของเธอเหมือนกับน้ำแข็งที่ทำให้หัวใจของรามินเย็นชาลงในทันที ความโกรธที่เก็บกดอยู่ภายในพลันปะทุขึ้นอีกครั้ง

        รามินกำหมัดแน่น สายตาของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวังและความโกรธเคือง

        “ข้าพัฒนาจนถึงระดับนี้แล้ว เจ้าก็ยังไม่สนใจข้า?”

        “เจ้าคิดว่าข้าด้อยกว่าทันย่าคนนั้นอย่างนั้นรึไง?”

        รามินเอ่ยด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ซึ่งโรซาเลียเองก็ส่ายหน้าเล็กน้อยและตอบกลับ

        “มันไม่ใช่เรื่องของพลัง รามิน”

        “นายอาจแข็งแกร่งขึ้น แต่สิ่งที่นายต้องการจากนั้น... เรามอบให้นายไม่ได้หรอก”

        รามินจ้องมองโรซาเลียด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความขมขื่น เขาไม่สามารถยอมรับคำพูดของเธอได้ พลังที่เขาครอบครองในตอนนี้ทำให้เขารู้สึกว่าสมควรได้รับทุกอย่าง แต่ในสายตาของโรซาเลีย เขาก็ยังคงเป็นเพียงชายคนหนึ่งที่เธอไม่สามารถให้ความสนใจ

        “ทำไมเจ้าถึงเลือกทันย่า ข้าที่แข็งแกร่งที่สุดในสมาพันธ์ เจ้ายังไม่สนใจ แต่กับมัน...”

        รามินถามเสียงแข็งอีกครั้ง ดวงตาของเขาฉายแววอาฆาต ทว่าโรซาเลียก็หันหน้าหนีเล็กน้อยและพูดขึ้นอย่างเฉยชา

        “เราไม่จำเป็นต้องอธิบายให้นายฟัง”

        ทว่าในจังหวะนั้นเอง

        “เพราะแกไม่สามารถทำให้นางบรรลุจุดประสงค์ที่แท้จริงได้ยังไงละ”

        ทันใดนั้น เสียงที่นุ่มนวลและทรงพลังของชายหนุ่มคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากท้องฟ้าเบื้องบน เสียงนั้นฟังไพเราะและแฝงไปด้วยความเย้ยหยัน คำพูดนั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจที่แทรกผ่านอากาศ ทำให้ทุกสายตาหันไปยังต้นเสียง

        ...

        เดือดๆ