ตอนที่ 5 พรินล่าเหยื่อ
“โอ๊ย... อา...”
เสียงแห่งความสมปรารถนาหลุดรอดจากริมฝีปากบางเบา ๆ พร้อมกับหยาดน้ำหวานใสที่หลั่งรินออกมา พรินคลึงจุดกระสันแ่เบา เกลี่ยความชุ่มฉ่ำไปทั่วใจกลางความสาวจนพอใจ ในที่สุดเธอก็หลับตาพริ้มด้วยความสุขสม โดยที่ใบหน้าของหนุ่มข้างบ้านยังคงลอยเด่นอยู่ในห้วงคำนึงก่อนจะจมดิ่งลงสู่นิทราอีกครั้ง
หากจะนับว่าการสบตากับ ‘อดุลย์’ คือการเผชิญหน้ากับเป้าหมาย เขาก็ไม่ใช่คนแรกที่พรินได้เริ่มเกมด้วย เพราะเมื่อคืนนี้ในระหว่างที่หล่อนพบกับ ‘หวาน’ เพื่อนสนิท พรินมีโอกาสได้ทำความรู้จักกับเป้าหมายอีกคนหนึ่งโดยบังเอิญ
เขาคือ ‘นพดล’ นักการธนาคารดาวรุ่งอนาคตไกลที่หาตัวจับยาก
ภายในเลานจ์หรูของโรงแรมห้าดาวบนถนนสายธุรกิจ พรินนัดหวานมานั่งดื่มเพื่อรำลึกความหลังสมัยมหาวิทยาลัย แต่กลายเป็ว่าคืนนั้นเธอต้องคอยปลอบใจเพื่อนรักที่เพิ่งอกหักมาหมาด ๆ เพราะแฟนหนุ่มของหวานแอบไปมีหญิงอื่นจนถูกจับได้คาหนังคาเขา
“ฉันแทบอยากจะกรี๊ดออกมาตอนที่เปิดประตูห้องเข้าไปแล้วเห็นภาพตำตา เขาบอกว่านั่นคือครั้งแรกและสัญญาว่าจะไม่ให้เกิดขึ้นอีก แต่บอกตรง ๆ นะริน... ฉันรับไม่ได้!” หวานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเซ็งจัด
เมื่อบริกรยกไวน์แดงมาเสิร์ฟ หวานก็กระดกหมดแก้วรวดเดียว พรินมองเพื่อนด้วยความเห็นใจ เธอรับรู้ได้ทันทีว่าเพื่อนสาวเ็ปเพียงใด
“ใจเย็น ๆ ยัยหวาน คืนนี้ยังอีกยาวไกล ฉันจะอยู่เป็เพื่อนเธอทั้งคืนเอง” พรินเอ่ยเย้าหวังให้เพื่อนผ่อนคลาย
“ให้มันได้อย่างนี้สิ! อยู่ด้วยกันทั้งคืนไปเลย เพื่อนไม่ทิ้งกัน... นอกจาก...”
“นอกจากอะไร?”
หวานยิ้มกริ่ม แววตาเ้าเล่ห์พราวระยับ
“นอกจากว่าจะมีผู้ชายที่ถูกใจมาชวนไปต่อ รินอย่าว่ากันนะถ้าคืนนี้ฉันจะไปนอนกับใครสักคน... อย่างผู้ชายโต๊ะนั้นเป็ไง”
หวานบุ้ยปากไปทางโต๊ะข้าง ๆ ที่มีชายหนุ่มสี่คนนั่งล้อมวงกันอยู่ หนึ่งในนั้นที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกำลังส่งยิ้มพราวเสน่ห์มาพอดี
“นั่นล่ะ คนนั้นแหละ!” น้ำเสียงประชดประชันคล้ายจะบอกไปถึงแฟนเก่าที่นอกใจ
ทว่าสิ่งที่ทำให้พรินถูกตรึงอยู่กับที่จนไม่สามารถละสายตาไปไหนได้ ไม่ใช่ผู้ชายคนที่หวานพูดถึง แต่เป็ผู้ชายที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขาต่างหาก ชายคนนั้นอยู่ในชุดสูทลำลองสวมทับเสื้อยืดเรียบหรู แม้จะอยู่ภายใต้แสงสลัวของเลานจ์ แต่พรินจำเขาได้แม่นยำ เพราะเธอเพิ่งอ่านข้อมูลของเขามาเมื่อไม่กี่วันก่อน
‘นพดล’ ชื่อของเขาผุดขึ้นมาในหัวทันที
“ถ้ามันนอนกับผู้หญิงคนอื่นได้ ทำไมหวานจะนอนกับคนแปลกหน้าบ้างไม่ได้!” หวานชูแก้วไวน์ขึ้นเป็การทักทายชายหนุ่มนิรนามที่เธอไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อ
พรินแสร้งทำเป็หลบสายตาเมื่อเห็นกลุ่มผู้ชายเ่าั้ซุบซิบกันและมองมาที่โต๊ะของเธอ เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ คนที่โต๊ะนั้นก็ลุกขึ้นแยกย้ายกันไป ชั่วอึดใจต่อมาร่างสูงเพรียวของชายหนุ่มสองคนก็เดินมาหยุดลงที่ข้างโต๊ะของพวกเธอ
“ขออนุญาตนั่งร่วมวงด้วยคนได้ไหมครับ?”
หวานสบสายตากับพรินเป็เชิงปรึกษา ซึ่งฝ่ายหลังเพียงแค่ยักคิ้วให้เป็คำตอบอย่างมีเลศนัย
“เชิญค่ะ คุณสุภาพบุรุษ” หวานตอบรับพร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์
นพดลเลือกนั่งลงใกล้พรินโดยเว้นระยะห่างไว้อย่างพองาม ต่างจากอีกคู่หนึ่งที่นั่งเบียดชิดจนแทบจะกลายเป็เนื้อเดียวกัน บริกรนำไวน์ขวดใหม่พร้อมแก้วมาเสิร์ฟที่โต๊ะทันที
พรินและนพดลต่างแนะนำตัวให้กันและกันรู้จัก ภายใต้แสงสลัวหล่อนกระซิบบอกเขาผ่านภาษากาย ให้เขารับรู้ว่าความปรารถนาในใจของหล่อนนั้นเปี่ยมล้นจนจวนจะทะลักคันเขื่อน เหลือเพียงรอให้เขามาทำลายสิ่งกีดขวางลงเท่านั้น สายตาที่ยั่วยวน รอยยิ้มฉ่ำหวาน และน้ำเสียงพร่ากระเส่า ทำให้นพดลตกอยู่ในห้วงแห่งความกระหายตามสัญชาตญาณดิบ ความรัดตึงภายใต้กางเกงเริ่มก่อตัวจนยากจะฉุดรั้ง
“รินขอตัวเข้าห้องน้ำสักครู่นะคะ”
นพดลมองตามด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ ราวกับมีใครมาแย่งของหวานอันโอชะไปจากปากในนาทีสุดท้าย พรินจงใจเดินบิดสะโพกทิ้งจังหวะให้เขาเห็นว่ามันพลิ้วไหวเพียงใด และมันจะเย้ายวนแค่ไหนหากสะโพกนี้ได้โยกย้ายอยู่บนลำตัวของเขา
เมื่อเดินเข้ามาในห้องน้ำหญิงที่ไร้ผู้คน พรินหยุดยืนที่หน้าอ่างล้างมือ หล่อนรู้สึกได้ว่าประตูค่อย ๆ เปิดออก... เป็ใครไปไม่ได้นอกจากเขา หญิงสาวลอบยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเสแสร้งแกล้งทำเป็ใเมื่อหันไปมอง
“อุ๊ย!... คุณนพ ขอโทษนะคะ นี่มันห้องน้ำหญิงนะคะ”
เขายิ้ม... แม้จะพยายามซ่อนความหื่นกระหายแต่ั์ตากลับฟ้องชัดว่าเขาอยากััเนื้อนางใจจะขาด อยากดึงร่างอ้อนแอ้นมากดแนบกับแผงอกกำยำ บดเบียดส่วนกลางของร่างกายเข้าหากันเพื่อให้เธอได้รับรู้ถึงความแข็งขึงที่พร้อมจะพาเธอดิ่งลึกสู่แดนสวาท
“ไม่มีใครมารบกวนเราหรอกครับ” สิ้นเสียงพูด เขาก็ลงกลอนล็อกประตูทันที
วินาทีนั้น ห้องน้ำสะอาดสะอ้านของโรงแรมห้าดาวกลับกลายเป็สังเวียนรักที่เร่าร้อน พรินหันหน้ามาเผชิญกับคู่ต่อสู้ที่น่าเกรงขามโดยไร้ซึ่งความกลัว หล่อนยืดอกเชิดหน้าท้าทาย เผยลำคอระหงขาวเนียนเป็การเชื้อเชิญให้อีกฝ่ายเข้าซุกไซ้
“นพ้าอะไรหรือคะ?” เสียงหล่อนกระเส่าพร่า
6K
