คลุมถุงชน_End

         “ไม่ต้องโอบกอดขนาดนั้นก็ได้ นันท์ไม่ได้เมามากมาย จนเดินไม่ไหวซะหน่อย”

        วริทธิ์นันท์เงยหน้าค้านชายหนุ่มตัวโต ที่กำลังโอบประคองกอดร่างบางของเธอ ด้วยความเป็นห่วงเป็นใย กลัวว่าเธอจะเดินเซ หรือสะดุดขาตัวเองหกล้มหกลุก ทำให้หัวคะมำเอาได้ ซึ่งจริงๆ เธอก็ไม่ได้เมามายจนควบคุมการตัวเองไม่ได้สักหน่อย เธอยังมีสติ แต่อาจจะลดหายไปเกินกว่าครึ่งก็ตามที แต่ถึงยังไงเสีย เธอก็ยังควบคุมตัวเองได้

        “นี่เหรอไม่เมามาก เดินเซก็เห็นๆ กันอยู่”

        ดนวัตประท้วงกลับ ทั้งยังโอบกระชับเอวบางยิ่งขึ้น ไม่คิดจะปล่อยร่างบางแต่อย่างใด ดนวัตจึงได้รับค้อนไปวงใหญ่หนึ่งวง แต่กระนั้นคนตัวเล็กก็ไม่คิดจะขัดขืน คงปล่อยให้ดนวัตโอบประคองกอดไปตลอดระยะเวลาที่เดินเข้าไปภายในคอนโด

        “ขอนันท์อาบน้ำก่อนแล้วกันนะคะ เหนียวตัวมากเลย”

        เคร๊งงง!!!!.........

        เมื่อดนวัตโอบประคองร่างบางเข้ามาภายในห้องแล้ว ดนวัตปล่อยแขนแกร่งออกจากเอวบาง วริทธิ์นันท์หันมาบอกกล่าวแก่ชายหนุ่มตัวโต เป็นเชิงบอกว่าเธอขออาบน้ำก่อนเป็นคนแรก พร้อมกับปลดกระเป๋าออกจากไหล่บอบบาง แต่พอนึกได้ จึงเปิดกระเป๋าสะพาย หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

        แต่จังหวะที่จะปิดกระเป๋าสะพาย กระเป๋าสะพายลื่นหลุดมือ ตกลงบนพื้นห้อง ของที่อยู่ในกระเป๋าสะพายกระจายเต็มพื้น วริทธิ์นันท์กรีบก้มลงเก็บของต่างๆ กลับเข้าไว้ในกระเป๋าอย่างเร็วไว ซึ่งของอย่างอื่น ไม่มีอะไรสะดุดตาดนวัต นอกจากของสิ่งหนึ่ง ที่คลับคล้ายคลับคลาเหมือนแผงยา ซึ่งอันนั้นคนตัวเล็กรับเก็บใส่ไว้ในกระเป๋าเป็นอย่างแรกเลย

        ดนวัตขมวดคิ้วเข้มหนาเข้าหากันอย่างสงสัย เป็นอย่างมากถึงมากที่สุด แต่เขาก็ปิดปากเงียบไม่ถามสิ่งที่เขาสงสัยออกมาแต่อย่างใด ส่วนวริทธิ์นันท์มองหน้าคมเข้มนิดหนึ่ง เห็นชายหนุ่มตัวโตไม่มีคำถามอะไร จึงเก็บของใส่กลับไปในกระเป๋าสะพายจนเสร็จ นำกระเป๋าสะพายไปวางไว้ที่ชั้นวาง แล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ

        ซ่าซ่า!!!!!!.........

        ดนวัตรอจนได้ยินเสียงน้ำฝักบัวตกกระทบพื้นห้องน้ำ เขาจึงเดินไปเปิดกระเป๋าสะพายของวริทธิ์นันท์ หยิบวัตถุที่เขาสงสัยนั้นออกมาดู และก็ได้ความกระจ่างใจว่าสิ่งนั้นคือยาคุมกำเนิด ดนวัตหันมองไปที่ประตูห้องน้ำนิดหนึ่ง ก่อนจะหันมาปิดกระเป๋า เดินถือยาคุมกำเนิดตรงออกไปที่ห้องครัว

        พอถึงห้องครัว ดนวัตแกะยาคุมออกจากแผงจนหมดทุกเม็ด โยนทิ้งลงถังขยะ พร้อมกับแผงยาคุมที่ไม่เหลือเม็ดยาสักเม็ดอยู่ในนั้น แล้วเดินย้อนกลับเข้าไปในห้องนอน หยุดยืน หรี่ตามองไปที่ประตูห้องน้ำนิ่งอยู่สักครู่ เหมือนกำลังคิดวางแผนอะไรอยู่ภายในใจ

        จากนั้นดนวัตก็ลงมือถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกจากกายแกร่ง จนกายแกร่งเปล่าเปลือยไม่มีเสื้อผ้าติดกายสักชิ้น แล้วเดินไปยังประตูห้องน้ำ ยื่นมือใหญ่ไปจับลูกบิด ลองทำการบิดลูกบิดประตูช้า และก็ต้องยิ้มกริ่ม เมื่อประตูห้องน้ำไม่ได้ล็อค เขาจึงบิดและเปิดประตูห้องน้ำเข้าไปอย่างไม่รอช้า

        “อุ๊ย!!!!... พี่ดน ขะ เข้ามาทำไมคะ?? นันท์บอกแล้วว่าขออาบก่อนอ่ะ”

        วริทธิ์นันท์ที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่ใต้สายน้ำอุ่นกำลังดี ก็ต้องลืมตาขึ้น และหันไปมองที่ประตูห้องน้ำอย่างตกใจ เมื่อเห็นว่าใครเดินเข้ามาภายในห้องน้ำ ก็รีบก็มือเรียวเล็กขึ้นปิดบังทั้งด้านบนและด้านล่างเอาไว้ ทั้งปากบางอวบอิ่มก็ร้องถามไปด้วย และทั้งใบหน้าสวยหวานที่แดงอยู่แล้ว ก็ยิ่งแดงมากยิ่งขึ้นกว่าเดิมเข้าไปอีก

        “ก็พี่อยากอาบน้ำด้วยกันกับนันท์นี่ ขออาบน้ำด้วยคนนะ”

        ดนวัตเดินเข้ามาอยู่ภายใต้สายน้ำใกล้ๆ กับร่างบาง ยื่นมือใหญ่ไปดึงร่างบางเข้ามาแนบชิดกับกายแกร่ง พร้อมกับพูดขอด้วยน้ำเสียงกระเส่าแหบพร่า และสายตาก็มองจับจ้องที่ใบหน้าสวยหวาน สื่อความต้องการออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน ว่าตอนนี้เขากำลังต้องการอะไร

        วริทธิ์นันท์เบิกตากว้าง อ้าปากจะพูดบางสิ่งบางอย่างออกมา แต่เสียงนั้นก็ไม่หลุดรอดออกมาจากปากเธอเลย เพราะปากอันร้อนรุ่มได้ฉกเข้ามาปิดปากบางอวบอิ่มเอาไว้ โดยไม่สนใจจะรับฟังคำพูดที่จะเปล่งออกมาใดๆ ทั้งสิ้น

๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔