จันทร์กระจ่างฟ้า หมอเทวดาหรือนางพญาพิษ

  ในห้องอุ่นยามที่ด้านนอกเรือนเต็มไปด้วยหิมะ การแก้เบื่อของเด็กน้อยสองคนจะนอนลงเอาศรีษะพาดไว้บนตักของเฉินหมิงเยว่ แล้วร่ำร้องขอให้นางเล่าเรื่องที่น่าสนหรือนิทานให้ฟัง นางใช้โอกาสเหล่านี้ในการถ่ายทอดสิ่งต่างๆให้กับบุตรทั้งสองที่นางเลี้ยงด้วยตนเองมิได้จ้างแม่นมมาเลี้ยงดังเช่นสตรีในเรือนหลังทั่วไป นางมีเพียงสาวใช้ค่อยชั่วดูแลจัดเตรียมสิ่งต่างๆให้และค่อยอำนวยความสะดวกยามนางดูแลสองพี่น้องเท่านั้น

วันนี้เจ้าสองพี่น้องจอมซุกซนนึกถึงท่านตาท่านยายที่อยู่ในหุบเขาสยาอวิ๋นที่พวกเขาได้เข้าไปเพียงครั้งเดียวตั้งแต่เกิดมา จึงขอร้องให้นางเล่าเรื่องของทั้งสองให้ฟัง 

“ท่านยายเจ้าเป็นคนที่ปากร้ายใจดี เข้มงวดมากกว่าท่านตา นางมีใบหน้าที่สวยคมงดงามอย่างที่สุดสมกับฉายาที่ได้รับคือเทพธิดา มีเรือนร่างที่ได้รูปสมส่วนผิวขาวราวหยกริมฝีปากแดงสดโดยมิต้องแต่งแต้มใดๆ มีนิสัยใจคอคับแคบของใดเป็นของนางมักมิแบ่งปันให้กับผู้ใดไม่ว่าจะเปํนคนหรือสิ่งของ มีบ่อยครั้งที่หาเรื่องทะเลาะกับท่านตาเพียงเพราะของที่นางต้องตา บ้างครั้งท่านตาก็ยื้อแย่งกับนางกลายเป็นสงครามเล็กๆก่อนที่จะยอมนางในที่สุด เป็นเพราะท่านตาต้องการหาเรื่องให้นางสนใจหรือบางครั้งก็กลัวว่านางจะเบื่อจนเกินไปก็เท่านั้น”

“ท่านแม่ แล้วท่านยายเลี้ยงท่านเหมือนเช่นที่ท่านแม่เลี้ยงดูพวกข้าหรือไม่เจ้าคะ”

“เจ้าว่าแม่ดุกับพวกเจ้าหรือไม่”

“ดุขอรับ”

“ไม่ดุเจ้าค่ะ”

“ฮ่าฮ่าๆ พวกเจ้านี่ ใครโกหกกันแน่นะ เอาเถอะๆ ท่านยายเจ้านะมีฝีมือในด้านที่สตรีต้องมีทั้งหมดทั้งยังหาคนเปรียบได้ยากเสียด้วย ยามข้้าอายุแปดปีข้าต้องฝึกฝนร่ายรำวันละสองชั่วยามโดยมีนางคอยถือไม้เรียว(ไม้ไผ่ที่เหลาจนเรียวกระชับมือยาวราวๆสามฉื่อ) หากแม่รำด้วยท่าทางที่ไม่่ถูกใจนางจะต้องลงโทษด้วยการตี กว่าจะสามารถรำได้โดยที่ไม่ถูกตีได้นั้นก็ผ่านไปนานนับปีกว่าเชียวนะ นอกจากนั้นแม่ยังต้องเรียนการดีดพิณ หมาก จากท่านยายเจ้าด้วยพวกเจ้าอยากลองบ้างหรือไม่หล่ะตั้งแต่เช้าแม่เจ้าผ่านการฝึกฝนจากท่านยายเจ้ามาได้อย่างยากลำบากเชียวนะ”

“ท่านแม่ขอรับแล้วการใช้พิษหล่ะขอรับ ท่านใช้มันจัดการกับคนชั่วร้ายได้อย่างเฉียบขาดข้าอยากทำได้เช่นนั้นบ้างขอรับ”

“เสี่ยวซี  เจ้ารู้หรือไม่คนที่จะใช้พิษได้อย่างเชี่ยวชาญต้องผ่านการเรียนรู้สมุนไพรในด้านคุณและโทษจนจำได้ขึ้นใจ ยามท่านพ่อเจ้าสอนเจ้าสองพี่น้องยากหรือไม่หล่ะ ท่านยายเจ้าให้แม่คัดแยกสมุนไพรทั่วไปและพิษตั้งแต่แม่อายุได้สิบขวบทุกวันยามนั้นต้องอยู่กับนางไม่ต่ำกว่าสี่ชั่วยามแม่เจ้าถึงกับละเมอเป็นต้นสมุนไพรและต้นไม้พิษที่เดียวนะ แล้วยังต้องฝึกการใช้อาวุธเคลือบพิษ การกระจายพิษทุกสิ่งแม่สามารถสอนเจ้าได้เช่นเดียวกัน”

“ท่านแม่ท่านรับปากแล้วนะขอรับ หากข้าอายุสิบปีท่านจะฝึกฝนให้กับข้า”

“ข้าด้วยนะเจ้าคะ ข้าจะเอาไว้ใช้กับคนชั่ว ช่วยเหลือคนที่อ่อนแอ”

เสี่ยวซี และเสี่ยวหมิงสองคนเปลี่ยนท่ามาเป็นนั่งคุกเข่าเอามือเขย่าแขนมารดาอย่างออดอ้อนขอความเห็นใจให้นางรับปากพวกเขาสองคน

“ได้ แม่รับปากพวกเจ้าสองพี่น้อง แต่ว่าพวกเจ้าต้องฝึกฝนความสามารถด้านอื่นๆด้วย คนเราจะปิดกันการเรียนรู้มิได้ต้องใฝ่รู้ตลอดเวลา ไม่ว่าจะสิ่งใดก็ควรทำให้เป็น”

“ได้ขอรับ ข้าจะเป็นเช่นท่านพ่อที่ใฝ่รู้ขอรับ”

เด็กน้อยทั้งสองกำลังนึกถึงบิดาที่เมื่อเช้าตรู่ทำให้ห้องครัวเต็มไปด้วยควันสีดำจนมองแทบไม่เห็นคนยามที่ท่านแม่และพวกเขาวิ่งไปดู กลายเป็นว่าบิดาตัวโตของพวกเขากำลังพยายามจะต้มโจ๊กด้วยตนเองเพื่อให้ทั้งสามได้ลิ้มลองฝีมือและชิมปลาตัวโตที่สดใหม่ที่บิดาเป็นคนไปจับมาจากลำธาร พวกเขาก็อมยิ้มพยักหน้าให้แก่กันอย่างรู้ใจ เฉินหมิงเยว่รู้ดีว่าเด็กแสบทั้งสองกำลังนึกถึงภาพที่หน้าขันของสามีที่ทั้งตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยเขม่าและควันจากการจุดไฟเมืิ่อเช้าก็ได้แต่ยิ้ม

“ท่านแม่เจ้าคะ แล้วท่านตาเป็นคนเช่นไรเจ้าคะ”

“ท่านตาเป็นคนที่ได้รับฉายาว่าหมอเทวดา ท่านเป็นคนที่เชี่ยวชาญด้านการใช้สมุนไพรและการรักษาโรคต่างๆ ทั้งยังมีบุคลิกที่สุขุมรอบคอบเป็นคนใจเย็น ปกติจะยิ้มตลอดเวลา แม่ไม่เคยเห็นท่านตาโกรธแล้วแสดงท่าทางหยาบคายเลยแม้แต่น้อย ท่านตาของเจ้าชอบปลูกสมุนไพร และหาสมุนไพรในป่ากลับมาเพาะในเขตเรือนเสมอ ลายมือยามเขียนอักษรก็มีเส้นที่คมชัด น้ำหนักเส้นสม่ำเสมอบ่งบอกนิสัยที่ตรงไม่เอียงเอน ยามปกติท่านตาเป็นคนทำอาหารและของว่างเสมอ แม่ของเจ้าก็ได้เรียนการทำอาหาร การเขียนอักษรและวาดภาพ รวมถึงการรักษาโรคต่างๆจากท่าน”

“การเขียนอักษรท่านพ่อสอนพวกข้าสองคนแล้วนะเจ้าคะ แล้วการทำอาหารและการรักษาโรคยากไหมเจ้าคะ”

“ใช่ ท่านพ่อยังชมข้าว่าเขียนได้สวยมากนะขอรับ”

“เสี่ยวซี เสี่ยวหมิงเด็กดี ทุกสิ่งทุกอย่างไม่ยากเกินความพยายามนะ แต่หากเจ้ากลัวความลำบากเจ้าก็จะไม่เริ่มต้น ดังนั้นเมื่อไม่เริ่มต้นเจ้าก็จะไม่สามารถรู้ได้ว่าเจ้าทำได้หรือไม่ ในทางกลับกันหากเจ้าลงมือทำในครั้งแรกเจ้าจะทำได้ไม่ดีแต่เมื่อเจ้าทำซ้ำๆ ทำบ่อยๆ เจ้าก็จะเก่งขึ้นจนในที่สุดเจ้าก็จะทำมันได้เช่นเดียวกับการจับตะเกียบกินอาหาร เจ้าสองคนเข้าใจหรือไม่”

“เข้าใจเจ้าค่ะ”

“ข้าจะจำไว้ขอรับท่านแม่”

“เด็กดี พวกเจ้าควรจะนอนกลางวันได้แล้ว ตอนบ่ายๆ แดดไม่ร้อนพวกเจ้าจะได้ออกไปเดินเล่นในสวนกับท่านน้าทั้งสองดีหรือไม่”

“ดีเจ้าค่ะ/ดีขอรับ”

เฉินหมิงเยว่ มองลูกน้อยทั้งสองที่เชื่อฟังก่อนจะจัดให้ทั้งสองนอนให้เรียบร้อยเมื่อดูว่าหลับแล้วจึงลุกออกมา ด้านนอก หลิวหลี่สาวใช้คนสนิทยืนรอนางอยู่จึงรีบแจ้งว่า

“นายหญิงเจ้าคะ นายท่านฝากบอกว่าจะรอนายหญิงที่โถงหลักเจ้าค่ะ เมื่อครู่นายท่านเจีย และท่านขุนพลอวี่หลงพร้อมครอบครัวมาพบเจ้าค่ะ”

“อีกสักครู่ข้าจะออกไปพบพวกเขา หากเจ้าสองคนอยากพบซิ่วหนิง และซิ่งซิ่ง ก็ให้สาวใช้มาค่อยดูเสี่ยวซี่ เสี่ยวหนิงแทน”

“เจ้าค่ะ”

นางรู้ดีว่าสาวใช้คนสนิทของนางทั้งสองคนย่อมต้องคิดถึงสองสาวที่แต่งงานออกไปแล้ว เมื่อมีโอกาสจึงควรให้ทั้งหมดได้พบหน้าพูดจาให้หายคิดถึงเสียหน่อย ทั้งสองคนจงรักษ์ภักดียินยอมอยู่รับใช้นางไม่ยอมออกเรือนแม้จะมีบุรุษที่ดีพอเหมาะสมในสายตานางก็อยากให้ทั้งสองมีชีวิตครอบครัวหากแต่ทั้งสองยังยืนกรานเช่นเดิมจึงไม่อาจฝืนใจพวกนาง

เมื่อนางเดินไปถึงสวนที่เรือนหน้าสี่สาวต่างกำลังสนุกสนานกับเด็กน้อยที่ซิ่วหนิงและซิ่งซิ่งพามามองดูมีความสุขทั้ังสี่คน จึงเดินเลยผ่านไปทักทายพี่ชายบุญธรรมและท่านขุนพลอวี่หลงที่ยามนี้รูปร่างหนาขึ้นไม่น้อย

“ท่านพี่ ท่านอาอวี่หลง ท่านสองคนดูจะมีชีวิตที่ดียิ่ง พวกท่านดูเหมือนจะมีน้ำหนักเพิ่มขึ้นไม่น้อย”

“ฮ่าฮ่าๆ แน่นอนสตรีที่ข้าเลือกผ่านการอบรมสั่งสอนจากเจ้า ฝีมือการทำอาหารและการบำรุงร่างกายทำให้ข้าไม่เจ็บป่วยทั้งยังแข็งแรงจะไม่อ้วนขึ้นได้อย่างไร”

นางมองเจียจือสิงที่ออกปากชมฮูหยินของตนอย่างไม่อายปากทั้งยังพยักหน้าให้กับขุนพลอวี่หลงที่ยิ้มหน้าบานเช่นเดียวกันยามที่ได้อวดภรรยาที่เขารักนักรักหนา พวกเขาสองคนยามมาขอคนของนางต่างออกปากว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับสตรีอื่นให้ทั้งสองสาวเจ็บช้ำน้ำใจ หลายปีที่ผ่านมาทั้งสองเองก็สามารถทำได้จริงตามที่รับปากนางไว้ จนขึ้นชื่อว่าเกรงกลัวภรรยาแต่ก็ยังคงยิ้มรับอย่างมีความสุขว่าใช่ ทั้งสี่คนคุยเรื่องราวต่างๆ อย่างมีออกรสออกชาตินานหลายปีแล้วที่ทั้งหมดมิได้มานั่งรวมกันเพื่อพูดคุยเช่นนี้ จวบจนเฉินอวี้อันกลับเข้ามาทั้งหมดก็พากันไปแยกย้ายไปพักผ่อนในเรือนของตนที่พ่อบ้านฉินจัดไว้ให้ 

พ่อบ้านฉินยามนี้ผมบนศรีษะขาวโพลน ยืนลูบเครายาวอย่างมีความสุขเขาไม่เคยคิดว่าจะได้อยู่ดูแลจวนจนกระทั่งที่นี่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและสมาชิกในจวนเพิ่มมาขึ้นเช่นนี้ ก่อนจะเดินไปกำกับดูแลสาวใช้ให้เตรียมจัดโต๊ะอาหารสำหรับมื้อเย็น เมื่อนายท่านทุกคนมารวมกันทานอาหารก็เหมือนเป็นงานเลี้ยงย่อมๆเลยที่เดียว