ทลายสวรรค์ กลืนพิภพ

อยู่ๆ เกิดรอยยุบตัวพองตัวไปมาอย่างช้าๆ  เหมือนมีบางสิ่งเข้าไปก่อกวนสภาพ ไม่นานม่านสีขาวเริ่มเกิดเป็นรูและขยายตัวขึ้น แต่ก็ไม่สามารถต้านทานแรงกดดันได้นานสักเท่าไหร่ รูโหว่ดังกล่าวเริ่มจะไม่มีความเสถียรเกิดการแกว่งตัวไปมา คล้ายจะต้านทางแรงไม่ไหว

เจ้างูน้อยใช้จังหวะในเสี้ยวนาทีพานาฟพุ่งตัว ผ่านรูโหว่เข้าไปอย่างฉิวเฉียด

“ควับ!”

ทั้งคู่ผ่านเข้ามาภายในถ้ำเจ้างูน้อยที่ใกล้สิ้นเรี่ยวแรงปล่อยนาฟลงกับพื้น จากนั้นคล้ายๆว่าเจ้าสัตว์แปลกประหลาดตัวนี้จะค่อยๆ ตัวเล็กลง “ซู่!”สีสันรอบกายหม่นหมองลงอย่างเห็นได้ชัด

นาฟที่คว่ำกาย อยู่ ณมุมหนึ่ง ซึ่งได้สติมาสักพักต่างเห็นการกระทำของเจ้างูน้อยมาตลอด

แต่ก็ไม่สามารถเคลื่อนไหวอะไรได้แค่เรี่ยวแรงจะหอบหายใจก็ยังยากลำบาก เจ้างูน้อยเคลื่อนตัวเข้ามา เอาขวดยาบางอย่างในบัตรมิติ  คาบออกมาเทใส่ปากของนาฟอย่างทุลักทุเล

สภาพที่นอนคว่ำอยู่ตัวยาไหลรินจากข้างแก้มเข้าไปในมุมปาก ดื่มกินอย่างยากลำบาก

ใช้เวลาอยู่ชั่วขณะเริ่มก่อเกิดพลังขึ้นมาบ้างแต่ร่างกายยังคงเดิม เส้นผมที่ขาวโพรนแขนข้างนึงแห้งกรังจนเหลือเนื้อหนังติดกระดูก  ขนนกถึงจะหายไปแล้วแต่จุดสีดำบนหน้าอกยังไม่เลือนหายไป เหมือนยังมีคำสาปบางอย่างติดอยู่กลางลำตัวคอยดูดกลืนพลังชีวิตเรื่อยๆ

นาฟรวบรวมพลังอันน้อยนิดใช้แขนที่เหลือฝืนขยับยันพื้นพลิกตัวขึ้น

“นี่มัน!”

อยู่ๆก็มองเห็นภายในถ้ำ ที่ไม่เหมือนถ้ำ เพดานและผนังถ้ำกลับโปร่งใส ว่างเปล่าไกลจนสุดลูกหูลูกตาเหมือนกับนอนอยู่บนที่โล่งกว้างใหญ่

แต่มีลูกกลมๆบางอย่างขนาดไม่ใหญ่มาก ล่องลอยอยู่ตรงกลางเบื้องหน้าชายหนุ่ม ส่งแสงสีส้มแดงดั่งลาวาส่องสว่างไปทั่วทุกจุดมีรอยแตกร้าวเป็นร่องลึกลามไปรอบๆ ตัว มีม่านอากาศปกคลุมอยู่อีกชั้นแต่สภาพเป็นรูโหว่เต็มไปหมด

ถ้าสังเกตให้ดีลูกกลมๆ ลูกนั้นคล้ายๆ กับบางสิ่งที่คุ้นเคย

สภาพแวดล้อมที่อยู่ภายในนั้น

“หรือว่ามันคือ!”

 โลกมิติที่ตนเข้าไปแต่ตอนนี้สภาพโลกใบนั้นเหมือนกับหยุดนิ่งอยู่กับที่ร่องรอยของภัยพิบัติที่เกิดขึ้น ยังคงสภาพอยู่แต่เหมือนกับหยุดนิ่งไว้

“นี่มันอะไรกัน! แล้วข้าอยู่ไหน!  นาฟหันมองไปรอบๆเห็นแต่ความว่างเปล่า เหลือบไปมองเจ้างูน้อยที่นอนขดตัวอยู่ใกล้ๆก็อยู่ในสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่น

ภายในสถานที่นี้ทุกอย่างดูหยุดอยู่กับที่ แม้แต่อากาศหรือฝุ่นละอองแทบจะไม่เคลื่อนไหวเลย ไม่แม้แต่จะสัมผัสอะไรได้เลยมีแต่เสียงหอบหายใจของตนที่ก้องกังวาลไปทั่ว เหมือนกับว่าสถานที่แห่งนี้จะมีห่วงมิติเวลาเป็นของตัวเอง

ทุกสิ่งรอบตัวหยุดนิ่งแต่สภาพร่างกายกลับย่ำแย่ลง

จุดสีดำบนหน้าอก ยังคงทำร้ายนาฟอยู่ตลอดทุกครั้งที่รวบรวมพลังขึ้นมา มันจะคอยดูดกลืนพลังออกไป

อยู่ๆ มีแสงสีรุ้งบางๆ เริ่มก่อตัวหมุนวน รอบๆตัวของนาฟ

เหมือนครั้งที่เข้ามาโลกใบนี้

จู่ๆ ก็มีเสียงกระซิบดังขึ้นจากที่ไกลๆ ราวกับเสียงลมพัดผ่านแต่กลับดังก้องอยู่ในหัว

“เจ้ากล้าเหยียบย่างเข้ามาในสถานที่แห่งนี้?

เสียงนั้นดังขึ้นอย่างชัดเจนและเยือกเย็นราวกับมาจากทุกทิศทุกทางพร้อมกัน

นาฟหยุดชะงัก มองไปรอบๆแต่ไม่เห็นใครเลย เขารู้สึกถึงความเย็นเฉียบที่แผ่ซ่านเข้าราวกับถูกรายล้อมด้วยความหนาวเย็นของวิญญาณ

“ข้าบาดเจ็บสหายพาข้าเข้ามาไม่ได้ตั้งใจมาทำลายหรือขโมยสิ่งใด" นาฟกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นคง แต่ลึกๆพยายามซ่อนความกลัวในใจ

ทันใดนั้น พื้นที่โปร่งแสงทั้งหมด ก็ถูกปิดล้อมด้วยความมืดจากนั้นมีแสงสว่างเล็กๆเริ่มปรากฏขึ้นภาพเบื้องหน้ากลับกลายเป็นภายในโพรงถ้ำธรรมชาติ

อยู่ๆ ปรากฏ แสงสีขาวค่อยๆก่อตัวขึ้นเป็นรูปร่างของหญิงสาวสวมเสื้อคลุมสีขาว หน้าตาสวยงามดั่งนางฟ้านางสวรรค์ผิวขาวเนียนละเอียด รูปหน้างามอย่างไร้ที่ติดวงตาของเธอส่องประกายราวกับดวงดาวในค่ำคืน  ลอยอยู่เบื้องหน้านาฟ

   “ข้าคือจิตวิญญาณของสถานที่แห่งนี้ ข้ามีหน้าที่ปกป้องทุกอย่างจากผู้ที่ไม่มีค่าพอที่จะครอบครอง!"

เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลัง

นาฟจ้องมองเธอด้วยความประหลาดใจ

 "ข้าไม่มีเจตนาเข้ามาสถานที่นี้ ข้าขอพักรักษาตัวสักครู่แล้วจะจากไป

จิตวิญญาณผู้เฝ้าดูแลนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มบางๆ

โบกมือเบาๆ อยู่ๆ ทางเดินในถ้ำก็สว่างไสวขึ้นเปิดเผยห้องใหญ่ที่เต็มไปด้วยสมบัติที่ส่องประกายแวววาว

มีหนังสือโบราณเรียงรายอยู่เต็มไปหมดพร้อมด้วยเครื่องมืออุปกรณ์ล้ำค่ามากมาย

หญิงสาวคิดคร่ำครวญอยู่นานก่อนเอ่ยขึ้น“ก่อนนายท่านจะจากไป เคยกล่าวไว้ว่า

   “ทุกอย่างล้วนแล้วแต่โชคชะตา!

จิตวิญญาณสาวเพ่งมองชายหนุ่มเบื้องหน้าราวกับกำลังค้นหาอะไรบางอย่างจากนั้นพยักหน้าเบาๆ

“ข้าเห็นสิ่งที่เจ้ากระทำจากเบื้องนอกเอาอย่างนี้แล้วกัน ข้าจะยอมให้เจ้าเข้าถึงของเหล่านี้

เจ้าต้องพิสูจน์ตัวเองให้ข้าเห็น ว่าความตั้งใจของเจ้าแน่วแน่และไม่มีเจตนาร้าย"

จงใช้ปัญญาและความกล้าหาญของเจ้าให้ดีที่สุด

"หัวใจที่บริสุทธิ์และความตั้งใจที่ดีเท่านั้น ถึงจะได้วาสนามาครอบครอง”

เป็นคำกล่าวสุดท้ายก่อนจิตวิญญาณสาวจะจางหายไปจากสายตา

นาฟที่ยังรู้สึกถึงความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่างแต่นั่นไม่ได้ทำให้จิตใจของเขาหยุดนิ่งเขาตระหนักดีว่าหากเขาไม่ทำอะไรเพื่อรักษาตัวเอง เขาอาจจะไม่รอดจากถ้ำแห่งนี้แขนข้างเดียวที่เหลืออยู่สัมผัสกับพื้นหินที่เย็นเฉียบและเปียกชื้นเสียงหายใจของเขาหนักหน่วง และทุกครั้งที่ขยับตัวความเจ็บปวดก็แผ่กระจายไปทั่วร่างกาย

"ข้าต้องหายา...ข้าต้องรอด...!"

เสียงขูดขีดของมือและเข่าที่ลากไปตามพื้น นาฟที่เรี่ยวแรงเหลืออยู่น้อยนิดตัดสินใจรวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายคืบคลานตามแสงไฟเข้าใกล้ห้องโถงใหญ่ ที่มุมหนึ่งของถ้ำ