บทที่ 5
ฟอร์บิด
บ่ายวันต่อมา หลังจากที่จินได้พักผ่อนอย่างเต็มที่แล้ว ในที่สุดเขาก็ตื่นขึ้นมา เมื่อจัดการธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็เดินออกมานอนห้องนอนซึ่งเป็ห้องนั่งเล่นที่เขาได้คุยกับทหารสาวแร็คน่าเมื่อคราวก่อน
ราวกับเดจาวูเขาเห็นเธอนั่งอยู่ตรงนั้นพร้อมกับใส่ชุดทหารแบบเดิมเหมือนครั้งก่อน
จินเดินลงไปนั่งฝั่งตรงข้ามพร้อมกับพยายามซ่อนอาการาเ็ เมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้สนใจเขา เขาก็เองก็ไม่ได้สนใจเธอเช่นกัน
“แร็คน่า” จินเป็ฝ่ายเปิดปากก่อน “ฉัน้าเข้าไปในฟอร์บิด”
ทหารสาวที่ถูกจินเรียก ราวกับเธอรู้ก่อนอยู่แล้วว่าเขาต้องพูดคำนี้ขึ้นมา เธอเลิกสนใจสกินชิปบนข้อมือ เธอหันไปมองไปทางจิน
“ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณต้องพูดคำนี้ ถึงจะผิดจะที่ฉันคาด แต่การที่ให้คุณเข้าไปตอนนี้เลยก็ไม่มีปัญหา คุณปู่” ทหารสาวแร็คน่าเอ่ยออกมาด้วยเสียงราบเรียบ จินจู่ ๆ ก็รู้สึกว่าเธอต่างจากเมื่อวันก่อนที่เป็หญิงสาวี้เี จู่ ๆ เธอก็ดูจริงจังขึ้นมาซะอย่างงั้น
แต่จินเองก็ไม่ได้คิดล้อเล่นอยูู่แล้ว เขาลุกขึ้นและไปเตรียมตัว...
...
3ชั่วโมงต่อมา
ตอนนี้จินเขาอยู่หน้าร้านที่มีการดีไซน์ในลักษณะแปลก ๆ โครงสร้างร้านขนาดสามชั้นนี้เป็รูปทรงกระบอกที่ถูกบิด ทุกอย่างในยุคนี้มันดูแปลกจนเขาเองก็ี้เีสรรหาคำมาอธิบาย
จินหันไปมองหน้าหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่ใช่ฉันบอกว่า้าไปฟอร์บิด? ตามที่เห็นรูป นี่ไม่ใช่ทางเข้านิ เธอจำไม่ได้?
เ้าตัวเหมือนจะรู้คำถามจากสีหน้าจิน
“ก่อนที่จะเข้าไปในฟอร์บิด ซึ่งเป็สถานที่ ๆ อันตรายอย่างมาก คุณจำเป็้าใช้อาวุธ” เธอพูดออกมาแค่นี้ก่อนจะเดินเข้าไปในร้าน
เมื่อเข้ามาภายในร้าน จินเห็นอาวุธมากมายเต็มไปหมด มันราวกับเขาโผล่มาอีกยุค มันมีทั้งดาบ หอก กระบอง ธนู และอย่างอื่นอีกมากมาย
นี้มันยุคไฮเทคไม่ใช่หรอ ไม่ใช่ว่าต้องใช้ปืนแสง หรือไม่ก็ดาบแสง?
จินมีคำถามอยู่มากมาย
“ในฟอร์บิดจะไม่สามารถนำอุปกรณ์จากฝั่งนี้เข้าไปได้ มันจะระเกิดการะเิขึ้นทันทีเมื่อนำเข้าไป มันจะะเิขึ้นแม้ว่าวัตถุนั้นไม่เกี่ยวข้องอะไรกับการะเิก็ตาม ฉะนั้นจะมีแร่อยู่ไม่กี่ชนิดที่สามารถนำเข้าไปยังที่แห่งนั้นได้โดยปลอดภัย และตรงหน้าของคุณเป็ตัวอย่างของแร่เ่าั้” เป็อีกครั้งที่เธอตอบคำถามที่สงสัยอยู่บนใบหน้าจิน เธออ่านใจเขาได้รึยังไงกันนะ?
“ฉันไม่ได้มีความสามารถในการอ่านใจ เพียงแต่ฉันแค่เคยสงสัยในสิ่งที่คุณสงสัย ฉันจึงรู้ว่าคุณ้าอะไร” ทหารสาวแร็คน่าเธอกล่าวออกมาโดยที่ไม่แม้แต่จะมองหน้าจิน
“ฉันเริ่มไม่อยากยุ่งกับเธอมากขึ้นอีก รู้ไหม” จินกล่าวออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ใครจะไปชอบให้คนอื่นมารู้ความคิดตัวเองหละจริงไหม?
ในที่สุดจินก็ไม่ได้สนใจเธออีก เขาเดินไปดูอาวุธต่าง ๆ และ้าหาสิ่งที่จะเหมาะกับเขา แร็คน่าเธอเองก็ไม่ได้พูดอะไรเธอเป็แค่ตามเขามาเงียบ ๆ โดยท่าทีของเธอนั้นเหมือนทหารที่ถูกฝึกมาเป็อย่างดี โดยระหว่างที่เขาเดินกับเธอ บางทีเขาเองก็รู้สึกเหมือนว่าตนเองเป็นักโทษ
หลังจากเดินหาไปซักพักจินก็ยังไม่เจออะไรที่ถูกใจ เขาเองแต่เดิมก็ไม่ได้เกิดมาในยุคที่มีการรบราฆ่าฟัน ดังนั้นแล้วเขาจะไปชอบอาวุธพวกนี้ได้ยังไงกันละ?
ดาบที่คิดว่าผู้ชายทุกคนต้องชอบ แต่เมื่อถือมันจริง ๆ มันกับหนักเกินไป และยากที่จะเหวี่ยงมันได้ หอกก็ไม่ต่างกับดาบ ธนูเองเขาก็ใช้ไม่เป็ และี้เีเกินไปที่จะไปเรียนด้วย เมื่อก่อน นอกจากต่อยตีกับนักเลงข้างถนน เขาเองก็ไม่ต่อสู้กับอะไรอีกแล้ว นอกซะจากว่าเวลาเขาทำอาหาร...
ใช่แล้วทำอาหาร! ถ้าเป็พวกมีดสั้น...
จินเดินไปอีกมุมนึงของร้าน ในที่สุดเขาก็เจอ! แต่มันมีแค่เพียง 3 อันเท่านั้นที่อยู่ภายในร้านแห่งนี้
เมื่อเห็นจินเดินมายังล็อคนี้ ทหารสาวแร็คน่าหรี่ตาลง แต่จนแล้วจนรอดเธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป
จินดูไปที่มีดชิ้นแรก
ดาบสั้นเคียร่า ผสมโลหะ L 0.5%
ราคา : 100,000 เครดิต
จินไม่รู้ว่าดาบสั้นที่ผสมโลหะ L คืออะไร แต่เขาไม่ถูกใจกับรูปร่างของมัน
เขาดูอันถัดไป
ดาบสั้นเคียร่า 2 ผสมโลหะ L 2%
ราคา : 2,000,000 เครดิต
โดยไม่เสียเวลาคิดจินดูอันถัดไป มันก็แค่อันเดิมเพียงแค่ผสมโละ L มากขึ้น
ดาบสั้นจิล ผสมโลหะ L 3% โลหะ Z 5%
ราคา : 10,000,000 เครดิค
เมื่อเห็นดาบอันสุดท้ายจินพลันตาสว่างขึ้นมา ยอดปลายอันแหลมคม ดาบสีสนิม และมีลวดลายสีแดงเพลิง โครตเท่!
จินตัดสินใจที่จะซื้อเ้านี้
ทหารสาวแร็คน่าเองก็หน้าซีดเหมือนกันที่เขาซื้อกำลังจะซื้อเ้านี้ เธอพูดเตือนเขา
“เ้านี้ถึงแม้ว่าจะผสมโลหะที่แข็งแกร่งที่สุดอย่าง L และ Z เข้าไปบางส่วน และมันอาจเรียกได้ว่าเป็ดาบที่สุดยอดอย่างมาก ที่ขายด้วยราคาแบบนี้ แต่มันคือดาบสั้น...” เธอทำหน้าสยองเหมือนกับว่ากำลังเห็นเขาจะเสียเงินไปฟรี ๆ “ดาบสั้นอันนี้ถึงแม้จะเป็ในฟอร์บิส สัตว์ระดับล่าง ๆ จะฆ่าได้อย่างง่ายดายมาก ๆ ก็จริง แต่นั้นมันก็กรณีสำหรับพวกขนาดเล็ก เมื่อเจอกับพวกขนาดใหญ่เข้า.... ยังไม่นับรวมประเภทที่บินได้อีก ในการเริ่มต้นดาบสั้นนับว่าแย่มากจากบรรดาอาวุธอื่น ๆ ค่ะ”
อย่างไรก็ตามจินไม่ได้สนใจเธอมากนัก เขาไม่อยากคุยกับเธอก็เลยไม่ฟังเธอ จินหันมาถาม
“เ้านี้ซื้อยังไง?”
แร็คน่าเธอเหมือนจะอึ้งอยู่ซักพัก ต่อมาหน้าเธอหมองลง ก่อนที่จะชี้ไปในแท่นข้าง ๆ ที่ดูเหมือนจะวางมือเข้าไปได้
หลังจากพยายามอยู่ซักพักจินก็ได้ดาบสั้นจิลมา
ยอดเงินคงเหลือ 0 เครดิต
มันเป็เงินทั้งหมดที่จินได้มาจากไอเ้าหมอหน้ายิ้มนั้น…
...
“ถึงแล้ว” ทหารสาวแร็คน่าเอ่ยขึ้นหลังจากที่เดินมาซักพัก
จินมองไปตรงหน้า ไอที่นี่ที่หน้าตาเหมือนสถานนี้รถไฟใต้ดินนี่นะ ที่เรียกว่า GATE
“คุณปู่รออยู่ตรงนี้สักพัก” พูดเสร็จเธอก็เดินออกไป
หลังจากนั้นไม่นานที่ก็เดินกลับมาพร้อมกับชุดอีกแบบนึงที่ดูรัดรูป เธอบอกเขาให้ตามไปจนกระทั่งถึงหน้าประตูบานนึง
จะว่าไปเื่ชุดของเขาในวันนี้ ก็เป็ตัวเดียวกับเมื่อวาน ไม่ใช้ว่าเขาใส่ซ้ำหรืออะไร แต่ไม่ว่าจะในตู้โรงพยาบาลหรือตู้ที่ห้องนอนของเขา ก็มีแต่ชุดแบบนี้ แร็คน่าเองก็เหมือนจะมีอยู่ไม่กี่ชุด ผู้คนในยุคนี้ส่วนใหญ่จะใส่ชุดที่ดูแล้วรู้ได้ทันทีเลยว่าตัวเองทำอาชีพอะไร เมื่อมีเวลาว่างเขาจะต้องไปหาข้อมูลให้มากกว่านี้
เธอก้าวเข้าไปในประตูเขาตามเขาไปติด ๆ แต่ว่าเมื่อเขาเองก้าวเข้าไปในประตูก็รู้สึกแปลกนิดหน่อย มันม้วน ๆ ท้องเหมือนหิวข้าว แต่วินาทีต่อไปความรู้สึกที่ว่านั้นก็ไม่มีอยู่อีกแล้ว
เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาเขาพบว่าทหารสาวแร็คน่าที่ดูเหมือนจะรู้ไปซะทุกเื่นั้น หายไป!
จินมองไปรอบ ๆ อย่างตื่นตัว เขาเหมือนอยู่ในอาคารไม้เก่า ๆ มีคนเดินไปมาอยู่เต็มไปหมด มีเคาร์เตอร์ที่มีคนประจำอยู่ ทุก ๆ อย่างราวกับว่าเขาได้เข้ามาในยุคโบราณ จินก้าวเดินออกไปข้างนอก แต่ก่อนที่เขาจะออกไป คนที่ประจำอยู่ในเคาร์เตอร์ก็เรียกเขา
“เดี๋ยวก่อนครับ ไม่ทราบว่ารับ ‘ของขวัญ’ แล้วรึยัง” ชายบนเคาร์เตอร์พูดขึ้น เมื่อจินเดินเข้ามา
หลังจากคุยอยู่ซักพักในที่สุดจินก็รู้ว่าของขวัญที่ว่านั้นคืออะไร ทุกคนที่เข้ามายังที่แห่งนี้เป็ครั้งแรก จะได้ห้องพักถาวร และชุดที่ดูรัดรูปเหมือนที่ทหารสาวแร็คน่าใส่ชุดนึง จินแปลกใจอย่างมากหลังจากที่ได้ของพวกนี้ทั้ง ๆ ที่เขาไม่ได้เสียอะไรเลย แต่หลังจากถามไป ๆ มา ๆ ก็ได้รู้ว่าผู้คนที่เข้ามายังฟอร์บิดแห่งนี้ 1 ใน 4 จะเสียชีวิตลงทุก ๆ เดือน และมันเป็กฏบังคับของกาแล็คซี่ที่ต้องให้ของพวกนี้ เนื่องจากในฟอร์บิดแห่งนี้เป็ขุมทรัพดี ๆ นี่เอง และมีไม่น้อยที่คนนำของจากสิ่งที่ได้จากที่นี่ไปขายกันยังโลกจริง
จินตื่นเต้นมาก ๆ เขาอาจเป็คนที่โชคร้ายและโชคดีไปในเวลาเดียวกัน โชคร้ายที่โดนจับไปแช่แข็งทั้ง ๆ ที่ไม่ได้รู้เื่อะไรด้วยเลย แต่ก็โชคดีเพราะได้เจอในสิ่งที่คนจากยุคเดียวกับเขาจะไม่ได้มีวันเห็น และพบเจอ
ในเวลาเพียงไม่กี่วันทำให้เขาใมากกว่าเวลาที่ผ่านมาทั้งชีวิตของเขาซะอีก
หลังจากที่จินเดินไปเรื่อย ๆ สกินชิปบนข้อมือก็ดังขึ้น จินขมวดคิ้วเ้านี้ยังใช้ได้
เขากดรับสายตามที่เคยศึกษามาก่อนหน้านี้
“คุณปู่ คุณยังสบายดีใช่ไหม” ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าปลายสายนี้เป็ใคร
“ก็นะ ตื่นเต้นนิดหน่อย” เขาบอกความรู้สึกของตัวเองออกไป
“อืมม เป็อาการปกตินะแม้แต่คนใน ‘ปัจจุบัน’ ก็มีอาการไม่แพ้คุณปู่หรอก” เธอเว้นระยะนิดนึงก่อนพูด “คุณอยู่เขตเมืองไหน”
“อันตรอน” จินตอบกลับในทันทีเพราะเขาได้ยินก่อนหน้านี้มาจากพนักงานตรงเคาร์เตอร์แล้ว
“โอเค ฉันจะไปถึงที่นั้นในอีกสามวัน ถ้าคุณกลับไปยังเคียร่า* ข้อความมาบอกฉัน เมื่อฉันไปถึงที่นั้นแล้วจะทักไป” เธอกล่าวเสร็จก็วางสายลงไป
จินผงกหัว เขารู้สึกว่าบรรยากาศที่นี่เข้ากับเขามากกว่าโลกอนาคตนั้นซะอีก
อย่างไรก็ตามจิน้าสำรวจรอบ ๆ และออกไปตีสัตว์ประหลาดพวกนั้นที่เขาเคยอ่านมาเมื่ออยู่ในโรงพยาบาล
เมื่อจินเดินไปได้่เวลานึง
เขารู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองได้เดินมาถึงหน้าเมืองแล้วเรียบร้อย
แต่ในตอนนั้นเองเขาก็เห็นบางอย่างที่มันผิดปกติ!
กวางที่มีเขาติดไฟ!
จินหาที่ซ่อนแถว ๆ นั้น เหงื่อตกไปพลาง หน้าเมืองถึงกับมีสัตว์ประหลาดแบบนั้นอยู่จริง ๆ ! ในที่ ๆ คนเยอะแบบนี้ ไม่มีคนเข้าไปจัดการมันหรือยังไงกันนะ?
จินชะเงอหัวออกไปมอง นั้นมัน! เขาเห็นกลุ่มคนจำนวนมากกำลังยืนล้อมเ้ากวางตัวนั้นอยู่ แต่ทุกคนดูเหมือนกำลังเคร่งเครียดสุด ๆ และมีความยำเกรงตัวกวางตัวนั้นมาก
เขาควรทำยังไง?
หลังจากนั้นชั่วระยะเวลานึง จินตัดสินใจเด็ดขาดแค่กวางตัวเดียวยังสู้ไม่ได้ และเขาจะไปสู้ใครได้? จินยิ่งตัดสินใจแน่วแน่เมื่อนึกถึงเื่ของไอ้เ้าอูดิน จินพยายามเคลื่อนที่อ้อมไปข้างหลัง
ในที่ ๆ ห่างออกไปจากที่จินซ่อนตัว คนสองคนนี้บังเอิญเห็นจิน่ที่กำลังจะเดินอ้อมไปพอดี
“เ้านั้นกำลังทำอะไรนะ ตลกเป็บ้าเลย ฮ่าๆ” คนแรกที่เป็คนเห็นเอ่ยขึ้น
แต่บุคคลที่ยืนอยู่ข้าง ๆ คนที่ถามกลับไม่ได้หัวเราะตาม เขายืนคิดอยู่ซักพัก ก่อนที่จู่จะเบิกตากว้างขึ้น เขาอุทานออกมา
“ซวยแล้ว รีบไปหยุดเ้านั้น” พูดเสร็จเขาก็วิ่งออกไป
แต่ดูเหมือนจะไม่ทันการ จินได้หายไปแล้ว พวกเขาหาไม่เจอ
คนแรกที่เห็นท่าทางแปลก ๆ ของจินก็วิ่งตามมา และถาม
“เกิดอะไรขึ้น”
ชายคนที่สองทำหน้าเคร่งเครียด เขามองไปยังกวางที่ดูสง่างามและมีรัศมีที่ได้เห็นแล้วก็น่าจะรู้ว่าไม่ใช่แค่กวางธรรมดาๆ แน่นอน
“แกรู้ใช่ไหมว่าฟอร์บิดเมื่อฆ่าสัตว์อสูรตายลงจะมีคอร์พลังที่อยู่ภายในตัวมันโผล่ออกมา และคอร์ชนิดพิเศษจะมีพลังแฝงติดมา และหนึ่งในนั้นคือการแปลงร่างเป็อสูรตามคอร์ที่เรียกใช่” ใบหน้าบุคคลที่ 2 ซึ่งคิดที่จะห้ามจิน แต่ก็ไม่ทันบิดเบี้ยว เขาชี้ไปทางกวางเขาเพลิง “และนั้นนะคือคอร์ที่มีพลังแฝงตามที่ฉันบอกไป แต่ที่มันเลวร้าย ก็คือฉันไปบังเอิญได้ยินมาว่าท่านเอเลนน่า เพิ่งไปล่ากวางเขาเพลิงเืศักดิ์สิทธิ์มา”
“และคอร์ที่ได้จากมัน ก็เป็คอร์สำหรับเปลี่ยนร่าง...”
และหลังจากนั้นไม่นาน
กรี้ด!!!
“มีคนลอบโจมตี ตามมันไป ตามมันไป!!” หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีเสียงดังเอะอะโวยวายก่อนที่จะเงียบหาย เพราะระยะที่ห่างออกไป
“...”
“...”
2K
