จ้าวยุทธภพเหนือฟ้า

"ใช่แล้วครับ...พวกเราจะประมูลแอปเปิลนี้ทันที ที่เราได้อำนาจส่วนหนึ่งจากกิลเซียนปราณ" สิ้นสุดคำพูดของหยิงฉาง คัตสึนะก็รับรู้ได้ทันทีว่าหยิงฉางจะสื่ออะไร

"น้องชายต้องการอำนาจจากกิลเซียนปราณ โดยการขายของที่มีค่ามหาศาลมากสินะ อื้ม!!! เข้าท่า...ถ้าเราทำแบบนั้น เราก็จะต้องขายของให้กับกิลนั้น เมื่อกิลนั้นเห็นเขาก็จะเห็นค่าเรา เขาก็จะประกาศออกตัวว่าจะปกป้องเราทันทีสินะ แน่นอนก็เพื่อผลประโยชน์ภายภาคหน้า" ทั้งสองได้ยินรุ่นพี่เขาพูดขึ้นก็ยกยิ้ม หลินปิงจึงอธิบายต่อ

"ไม่พอแค่นั้นหรอกครับ เพราะการประมูลจะต้องมีเส้นสายอยู่ด้วย ซึ่งกิลเซียนปราณขึ้นชื่อด้านการขายยา หายา แถมไม่มีศัตรูอีกด้วย ทำให้ไม่ว่าจะเป็นกิลราชันมาร เจ็ดราชัน วารีพิภพต่างก็ต้องยำเกรงกิลนี้" หลินปิงอธิบาย หยิงฉางจึงสานต่อ

"เพราะฉะนั้น...หากเราสานสัมพันธ์อีกฝ่ายสำเร็จ ทุกกิลก็จะไม่คิดจะสังหารเรา นั้นก็จะหมายความว่าเราจะมีคนลอบสังเกตมากขึ้น ไม่ว่าจะไปไหน ไปทำอะไร ซึ่งถ้าเราทำได้จริง กิลทุกกิลก็จะตีซี้กับเราเพื่อผล

ประโยชน์ในด้านการเข้าหากิลเซียนปราณ รวมไปถึงเพื่อออกหน้าออกตาให้กับกิลตนเองว่า ฉันมาปกป้องพวกเขานะ มันก็จะทำให้คนในกิลเซียนปราณให้โอกาสและลดราคาค่ายากิลนั้นมากขึ้น" หยิงฉางพักหายใจ และพูดต่อ

"เมื่อทำสำเร็จ กิลทั้ง 3 กิลหลักของเกมนี้ก็จะไม่คิดร้ายต่อเรา เพราะถ้าทำร้ายเราอาจจะทำให้กิลเซียนปราณโกรธได้ และส่งผลเสียขนาดวงกว้าง จนทำให้เกิดสงครามแน่นอน ซึ่งเทพธิดามหาธาตุก็ยังเข้าใจผิดเกี่ยวกับตัวตนของพวกนายอยู่ ทำให้เธอซับพ็อตเรามากขึ้น เพื่อผลประโยชน์เช่นกัน...เพราะฉะนั้นยังเหลืออีกเหตุผลร้อยแปด ที่เราจะได้ผลประโยชน์จากการตีสนิทครั้งนี้ ถ้าจะให้บรรยายความได้เปรียบของเราคงจะกินเวลา..." คัตสึนะพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะถามขึ้น

"แล้วเราจะขายแอปเปิลให้กิลเซียนปราณเหรอ" หยิงฉางส่ายหน้าไปมา และหันไปมองหลินปิง หลินปิงเห็นก็พูดขึ้นแทน

"ถ้าขายให้กับกิลเซียนปราณอาจจะมีต่อรองราคาอยู่แน่นอน เพราะฉะนั้นเราจะส่งประมูล ด้วยนามของกิลเซียนปราณ พร้อมกับเนื้อย่างอมตะ 1 ชิ้นเพื่อดึงคนเข้ามาประมูลมากขึ้น ซึ่งฉันมั่นใจว่าทุกกิลให้ความสำคัญกับการประมูลของเซียนปราณแน่นอน...การประมูลครั้งนี้ชื่อจะเป็นของเซียนปราณหมด %ที่เราจะให้เขาคือ 5% เขาไม่เสีย เราไม่เสีย ไม่มีใครเสีย ต่างคนต่างได้ ต่างคนต่างวินทั้งคู่ แต่ถ้ามันจะเพิ่ม % ละก็...หยิงฉางเราจะเป็นคนจัดการทุกอย่างเอง ไม่ต้องกังวลรุ่นพี่" หลินปิงพูดจบ คัตสึนะก็ยกยิ้มและส่ายหน้าไปมา

"ฉันคบเป็นพี่น้องกับพวกแกได้ไงวะ...ร้ายๆ ทั้งนั้นเลย" ฮ่าๆ ๆ! ทั้งสามหัวเราะออกมาอย่างสนุกสนาน ก่อนจะสลายตัวกลับไปห้องของตัวเอง เพื่อเข้านอน

เช้าวันที 4 ณ ห้องของหยิงฉาง

"ง่ำๆ ~ นายท่าน~ เค้าหิวแล้วอ่า~~" เสียงสาวน้อยคนหนึ่งดังขึ้นที่บนหน้าอกของหยิงฉาง เขาสัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มที่หน้าอกของเขา จนหยิงฉางอมยิ้มออกมาแบบไม่ปกปิด

"อ่า! อยากโดนแบบนี้ต่อจังเลย" หยิงฉางพูดขึ้นแบบหลุดปาก ก่อนจะโดนกอดรัดแน่นกว่าเดิม หน้าอกคู่เล็ก แต่เขาสัมผัสได้ว่ามันสามารถจับได้เล็กน้อยครึ่งมือ

"คลิสตินเหรอ~~" หยิงฉางถามอย่างอมยิ้ม ราวกับคนที่เพ้อๆ

"ง่ำๆ ~ นายท่านอ่า~ สนใจแต่คนอื่น...มารับผิดชอบเค้าด้วยสิ๊~" หยิงฉางขมวดคิ้วเล็กน้อย และพูดกับตัวเองในใจอย่างสงสัยป่นมึนงง

'ใครอยู่บนตัวกูวะ หรือว่าจะเป็นคลิสตัน...ไม่ใช่! หน้าอกของคลิสตินเล็กกว่า แถมเสียงก็ไม่เหมือนกันด้วย อือ! เรียกเราว่านายท่านด้วยแหละ ฝันแน่เลย'

"นายท่านลามก คิดอะไรทะลึ่งจังเลย" หยิงฉางลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว พริบตาต่อมาหยิงฉางก็เห็นผู้หญิงตัวสูงประมาณ 165 กว่าๆ ผมสีดำพร้อมกับหูเหมือนกระต่ายอยู่บนหัว นัยน์ตาสีแดง แถม ธ-เธอโป๊อยู่นั้นเอง

"เหวอ!!! " ตึง! หยิงฉางตกใจสุดขีดจนล้มตัวลงกับพื้นอย่างแรง แต่ระดับของเขามีหรือจะเจ็บ หยิงฉางมองไปยังร่างของหญิงสาวที่เขารู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นสัตว์เลี้ยงของเขาแน่นอน แต่ก็ไม่เคยเห็นสัตว์เลี้ยงตัวไหนมีร่างเป็นมนุษย์เลย หรืออาจจะเป็นเพราะว่าเธอคือเผ่าเสือสมิงก็ได้

"โห้! ส-สุดยอด! ฮานะของพี่" ฟ้าว! ตูมมม! อั่ค!

(ฮานะภาษาญี่ปุ่นคือ ดอกไม้)

"ลามกจังเลยนะคะ" หยิงฉางที่โดนเตะอัดหลัง ก็หน้ากระแทกกับกำแพงโรงแรมอย่างแรง จนหัวของเขาออกมาจากตึก หยิงฉางร้องเบาๆ ก็จะดึงหัวกลับเข้ามา

"โอ๊ยย! ฮานะ...ทำกับพี่แบบนี้ได้ไง" หยิงฉางถามขึ้น ก่อนจะหยิบชุดนอนสีชมพูออกมาจากตู้เสื้อผ้า พร้อมกางเกงในและของที่ผู้หญิงต้องใส่ ที่หยิงฉางรู้ว่าต้องเอาอะไรบ้าง เพราะเขาเป็นคนซัก คนซื้อ คนถาม คนดูแลทั้งหมดเมย์นั้นเอง

"รีบๆ ใส่ซะ ก่อนที่พี่จะกินเธอก่อนที่จะได้กินว่าที่ภรรยา" คิ! คิ! หญิงสาวหัวเราะออกมาก่อนจะสวมชุดนอนและอะไรหลายๆ อย่างแน่นอนว่าหยิงฉางจ้องมองไม่กะพริบตา

'ไม่มีขนวะ เนียนโคตร~~'

"ทะลึ่ง! นายท่านอะ" หยิงฉางยกยิ้มอยากมีความสุข โดยไม่สงสัยเลยสักนิดว่าอีกฝ่ายนั้นอ่านใจเขาได้อย่างไง ก่อนจะเดินเข้าไปหาและดึงตัวของฮานะ (ชื่อที่หยิงฉางตั้งให้) ลงไปนอนกอดบนเตียง

"อยากจะนอนแบบนี้ทั้งวันเลยอะฮานะของพี่" หยิงฉางพูดขึ้นอย่างมีความสุข เพราะเขาคือ...หมี!!! แบบมีอุดมการณ์นั้นเองคือ คนไหนที่ไม่รู้จักเราไม่เอา คนไหนยั่วเราจัด คนไหนไม่สนเราก็ไม่สน คนไหนดี เราดีตอบ คนไหนชั่ว เราต้องลวนลามกลับ (ฮ่าๆ ๆ!)

"บ้า! นายท่านละก็..." หยิงฉางที่กำลังจะหลับ ก็ลืมตาขึ้นพร้อมกับคำถามของฮานะ

"นายท่าน~ เค้าอยากกินอาหารจังเลยอ่า~~" หยิงฉางยกยิ้มขึ้น และตอบทันที

"เอาน้ำข้นขาวไหม" สิ้นสุดคำพูดของหยิงฉาง เขาก็จบข้อมือทั้งสองข้างฮานะกดลงที่เตียงทันที ด้วยแววตาเร่าร้อน ฮานะเห็นก็พลันหน้าแดงเป็นมะเขือเทศทันที ตึง! เสียงประตูเปิดดังลั่น

"หยิงฉางตื่นได้แล้ว! เราจะไปโรงประมูลกัน" เมื่อหลินปิงว่าจบ เขาก็เห็นหยิงฉางกำลังจับผู้หญิงน้อยน่ารักกดลงกับเตียงอยู่ ก็ยกยิ้มขึ้น

"อ๋อ! โชคดี...ให้เจ้านายกับลูกน้องทำความเข้าใจก่อนก็ได้" แกร๊ก! ตึง! หลินปิงล็อกประตูให้และปิดประตูอย่างมีมารยาท หยิงฉางจึงหันมามองร่างบางที่อยู่ใต้ร่างเขา

"น-นายท่านค๊า~~ เค้าไม่อยากกินน้ำข้นขาวของนายท่านอะ เค้าอยากกินอย่างอื่นมากกว่า" ฮานะเอาขาทั้งสองถูไปมาอย่างขัดเขิน หยิงฉางเห็นอาการสาวน้อยก็รู้สึกคึกขึ้นมาทันตา

"อยากกินอะไรเหรอฮานะ หื้ม! " หยิงฉางเลิกคิ้วใส่ พร้อมกับแววตาขี้แกล้ง ที่ไม่ปรากฏไม่ให้สักครั้ง

"เค้าอยากกินจำพวกอัญมณีอะ มันเป็นอาหารสำหรับเรา" หยิงฉางขมวดคิ้วงง

"นายท่าน~ สัตว์เลี้ยงต้องการกินอัญมณีค่ะ ยิ่งระดับสูงมากยิ่งทำให้เราแข็งแกร่งขึ้นมาก" หยิงฉางพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะปล่อยมือร่างบางนั่งลงกับเตียง พร้อมลูบคางไปมา

"งั้นฮานะกินนี้ได้ไหมอะ" ว่าจบหยิงฉางก็หยิบอัญมณีแห่งความมืดออกมา ซึ่งเขาคิดว่าเขาคงไม่ได้ใช้มันหรอก ถ้าใช่เขาอาจจะมีปัจจัยหลายๆ อย่างทำร้ายเอาก็ได้

"นายท่าน~~ รักที่สุด" หมับ! ฮานะกระโดดกอดหยิงฉางบนตัก โดยหันหน้าเข้าหากัน เมื่อกอดกันเสร็จ ฮานะก็หมุนตัวเอาหัวพิงหน้าอกหยิงฉาง และหยิบอัญมณีขึ้นมากำ พริบตาต่อมาอัญมณีก็เปล่งแสงออกมาสีม่วง หายเข้าไปในร่างของฮานะทันที ท่ามกลางความสงสัยของหยิงฉาง ผ่านไป 1 นาทีฮานะก็วางอัญมณีเอง

"อิ่มแล้วค่ะ นายท่านค๊า~" ฮานะพูดขึ้น พร้อมกับร่างที่ดูดีขึ้นกว่าเดิมระดับหนึ่ง

"ฮานะเก็บได้ไหมอะ พี่เอาไปก็ทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว" ฮานะได้ยินก็พยักหน้ายกยิ้ม พริบตาต่อมาอัญมณีก็หายไปจากบนเตียงทันที ฮานะทำเสร็จก็พูดขึ้น

"หนูเป็นสัตว์เลี้ยงที่ไม่ถูกบันทึกในข้อมูล เพราะฉะนั้นตอนนี้ที่นายท่านกำลังจับอยู่ คือพนักงานพิเศษค่ะ" หยิงฉางได้ยินหน้าก็พลันซีดเผือดทันที

'อ้าว! ไม่บอกพี่ละน้องสาว เดี๋ยวพี่จับ...ไปแล้วจะโทษพี่ไม่ได้นะเว้ย'

"คิ! คิ! นายท่านละก็ พนักงานพิเศษมีเงินเดือนเยอะมากๆ แต่ก็แลกมากับความเสี่ยงที่จะถูกลวนลาม เพราะฉะนั้น~~ นายท่านจะทำอะไรกับเค้าก็ได้น่า~~" หยิงฉางมองฮานะของเขา มีไม่มีคำที่โผล่ออกมาจากสมองคือ

'***เลยดีไหม'

'โลลิสายยั่ววะ'

'ทำไมเห็นคุกอยู่ลางๆ วะ? '

"ซูด! อ่า! มาม๊ะ! ก่อนที่มีจะตบะแตกเอา...เราไปเดินเล่นกันดีกว่า" หยิงฉางลุกขึ้นพร้อมกับอุ้มฮานะไว้ ก่อนจะทีบประตูออกไปเต็มแรง จนประตูกระเด็นออกมา ตูมม!

.