พลิกชะตาชันสูตรรัก (นิยายแปลจีน) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 15 ชาวนากับงูเห่า (1)

        “เพคะวันนั้นคุณหนูใหญ่มาที่อารามฉืออวิ๋น เพราะว่านางอยากให้ท่านหญิงอิ๋นจูร้องขอราชโองการจากฮ่องเต้ให้ตัวเองได้แต่งกับคุณชายใหญ่จวนเสนาบดี ทว่าฮูหยินก็พยายามเกลี้ยกล่อมอย่างใจเย็นคุณหนูใหญ่จึงวิวาทกับฮูหยิน และผลักฮูหยินตกสระบัวด้วยความโมโห คุณหนูตกใจกลัววิ่งหนีกลับไปที่ห้องของตัวเองด้วยความตระหนก จนกระทั่งฮูหยินถูกช่วยขึ้นมาก็ได้...” ชวีเอ๋อร์พูดถึงตรงนี้ก็เช็ดหางตา พลางแอบมองเจียงอวิ่นจือที่นั่งอยู่ด้านบนเจียงอวิ่นจือเพียงยกยิ้มเย็นๆ ให้นาง ชวีเอ๋อร์ใจกระตุก นางมองไม่ออกจริงๆว่ารอยยิ้มเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร

        “เว่ยเยียนหราน เจ้ามีอะไรจะแย้งคำให้การของชวีเอ๋อร์หรือไม่”เจียงอวิ่นจือมองไปที่เว่ยเยียนหรานอีกครั้ง

        เว่ยเยียนหรานเดินมาตรงหน้าชวีเอ๋อร์มองเด็กสาวที่ติดตามข้างกายตนมาตั้งแต่ยังเล็ก เว่ยเยียนหรานบอกเสมอว่าชวีเอ๋อร์เป็นคนฉลาดและเข้าหาคนเก่ง ทว่าคำพูดของชวีเอ๋อร์คนนี้กลับผลักเว่ยเยียนหรานลงไปยังขุมนรกส่วนลึกอย่างไม่อาจหวนกลับมาได้อีก

        “ชวีเอ๋อร์หรือ”เว่ยเยียนเรียกชื่อชวีเอ๋อร์เสียงเบา ชวีเอ๋อร์เงยหน้ามองนางอย่างไม่เข้าใจ“เจ้ายังจำได้หรือไม่ว่าเจ้ามาอยู่ข้างกายข้าได้อย่างไร”

        ชวีเอ๋อร์ไม่รู้ว่าเว่ยเยียนหรานพูดเช่นนี้เพราะต้องการอะไรนางนึกว่าเว่ยเยียนหรานจะเป็นเหมือนแต่ก่อน ถลึงตาตวาดร้องอย่างคลุ้มคลั่ง ทว่ากลับไม่ทำนางได้ยินเพียงเว่ยเยียนหรานเอ่ยเสียงเรียบ “ฤดูหนาวครานั้น ข้าบังเอิญไปพบเจ้าที่ต้องทนหนาวเหน็บจนตัวแข็งอยู่นอกจวนเห็นเจ้าน่าสงสารจึงพากลับมาที่จวน”

        เมื่อชวีเอ๋อร์ได้ยินเว่ยเยียนหรานพูดเช่นนี้สีหน้าพลันเปลี่ยนสี ร่างกายแข็งทื่อทันที นางได้ยินเว่ยเยียนหรานพูดต่ออีก“ข้าหาหมอที่ดีที่สุดในจวนมาให้เจ้า หมอบอกว่าเจ้าอายุน้อยมาก ทั้งยังตัวแข็งอยู่ด้านนอกที่เต็มไปด้วยหิมะอยู่นานเกรงว่าจะโชคร้ายมากกว่าดี เจ้านอนอยู่บนเตียงสามวันเต็มๆ กว่าจะฟื้นหลังจากเจ้าฟื้นแล้ว ประโยคแรกที่เจ้าพูดคือขอรั้งอยู่ข้างกายข้า จะคอยรับใช้เป็นวัวเป็นม้าตอบแทนบุญคุณข้า ชวีเอ๋อร์เอ๋ยสำหรับเจ้าแล้วเรื่องไม่สลักสำคัญในอดีตพวกนี้เจ้ายังจำมันได้หรือไม่”

        ชวีเอ๋อร์ได้ยินดังนั้นใบหน้าเดี๋ยวซีดเดี๋ยวคล้ำนางรีบก้มหน้าลง บดบังความหวาดกลัวและความไม่สบายใจ

        “หลังจากนั้นมาไม่ว่าข้าอยู่ที่ไหนเจ้าก็จะอยู่ข้างกายข้า เจ้าคงไม่รู้กระมังว่าความจริงแล้วมารดาข้าก็ไม่ได้ชอบเจ้าเพราะเจ้าที่อายุยังน้อยทำตัวไหลลื่นเกินไป จะถูกล่อลวงได้ง่าย ข้าก็ไม่ฟังข้ารู้สึกว่าสาวใช้ข้างกายพวกนั้นล้วนโง่เขลา ไหนเลยจะน่าสนใจเหมือนเจ้าเจ้ามักจะร้อนใจแทนข้า กังวลใจแทนข้า ขอเพียงข้าสั่ง เจ้าก็จะคิดว่าถูกต้องเสมอ”

        ชวีเอ๋อร์เงยหน้าขึ้น จ้องมองเว่ยเยียนหรานไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางต้องพูดถึงเรื่องพวกนี้

        เว่ยเยียนหรานไม่สนใจแววตางงงวยของนาง ก่อนเอ่ยพูดต่อ“ขอเพียงเป็นเรื่องที่ข้าอยากทำ เจ้าก็จะส่งเสริมให้ข้าทำเหมือนกับเรื่องเป็นไปไม่ได้ที่ตัวโง่งมแห่งเมืองหลวงอย่างข้าอยากแต่งกับคุณชายใหญ่ผู้เลื่องชื่อของจวนเสนาบดีเจ้ายังพูดกับข้าว่าข้าคือบุตรสาวสายตรงของจวนเว่ยโหวเป็นไข่มุกในมือของท่านหญิงอิ๋นจู บิดายังเป็นถึงท่านโหวขั้นหนึ่ง แค่จุดนี้ หากข้าอยากจะแต่งให้เขาก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องกังวลดังนั้น พอข้ามาหามารดาด้วยความมั่นใจเต็มอกกลับพบกับการปฏิเสธอย่างสุดชีวิตเจ้าที่เป็นคนทันโลกและไหวพริบดีขนาดนั้น ความจริงเจ้าคงรู้เรื่องพวกนี้ดีตั้งแต่แรกแล้วกระมัง”

        “...” ชวีเอ๋อร์

**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/c296c31b0765291b1e1f03a511502655